Geregisseerd door Bertrand Bonello, geschreven met Thomas Bidegain en vertolkt door Gaspard Ulliel, Jérémie Renier, Louis Garrel, Léa Seydoux, Amira Casar, Helmut Berger en Aymeline Valade, Saint Laurent is een biopic dat balanceert tussen drama en romantiek, met de grote blik op een decennium uit het leven van de couturier Yves Saint Laurent. Uit in de Franse bioscopen op 24 september 2014, geselecteerd voor de officiële competitie op het Cannes Film Festival, de film verschijnt op Disney+ op 26 december 2025 en biedt zo een nieuwe kijkkader op deze zeer esthetische bewerking van de legende van de Franse haute couture.
In plaats van het hele leven te schetsen, Saint Laurent legt de focus op de periode 1967-1976, een kantelpunt waarbij de ontwerper, al aan de top van zijn roem, de confrontatie aanging met een decennium dat gekenmerkt werd door vrijere zeden, nachtelijke excessen en cultureel veranderingen. De film volgt een kunstenaar in het werk, gevangen tussen inspiratie, eis en kwetsbaarheid, en laat de backstage zien van de collecties, de ateliers, de modeshows, maar ook de intieme relaties met Pierre Bergé, zijn vrienden, zijn minnaars en zijn muzen.
Dit decennium wordt beschreven als een confrontatie tussen een schepper en zijn tijd, waarin elke nieuwe collectie tegelijk een daad van artistieke overleving is en een modegebaar. De regie legt de nadruk op de intieme en psychologische prijs van een naam die een merk is geworden, tussen feesten, verslavingen, mediadruk en creatieve eis. Zonder spoilers volgt de film de opkomst van de mythe Saint Laurent, terwijl vermoeidheid, twijfel en een gevoel van duizeling naar boven komen bij een succes dat soms lijkt te ontsnappen aan zijn maker.
Het project ontstaat kort na L’Apollonide – souvenirs de la maison close, wanneer de producenten Eric en Nicolas Altmayer Bertrand Bonello voorstellen om Yves Saint Laurent onder de loep te nemen. De cineast stemt toe op voorwaarde dat hij afwijkt van de academische biopic om de voorkeur te geven aan een zeer visueel, romanesque cinema-geba ar, bij voorkeur visconti-achtig. Hij omringt zich met scenarist Thomas Bidegain en kiest ervoor de intrige te concentreren op een decennium dat bijzonder druk is, gekaderd door iconische collecties zoals « Libération » (1971) of de « Ballet russe » (1976), die voor de film opnieuw worden gecreëerd zonder toegang tot de archieven van de Fondation Bergé Saint Laurent.
De lange speelfilm maakt deel uit van een context van een « botsing tussen biopics »: enkele maanden eerder had Jalil Lespert’s film, met Pierre Niney, steun gekregen van Pierre Bergé en van de officiële entourage van de couturier. Die van Bertrand Bonello volgt een andere aanpak, gericht op gevoel, de prijs die het leven als Saint Laurent eist en de schaduwkanten van een wereldlijk en creatief bestaan. Gecontesteerd door Pierre Bergé, gemonteerd zonder de steun van de stichting, onderscheidt de film zich door zijn vrijmoedige toon en een sterke, overduidelijke esthetiek, gevoed door verwijzingen die reiken van Visconti tot Scorsese en langs Bresson. Hij wordt daarna door veel critici en vakgenoten erkend, met name bij de César, de Lumières van de buitenlandse pers en de Magritte.
De opnames vinden vooral plaats in een Parijs paleisachtige woning die is omgebouwd tot een volwaardige studio, waar Rue de Babylone, ateliers, appartementen en backstage van modeshows opnieuw tot leven komen. Kostuumontwerpster Anaïs Romand orkestreert een minutieus reconstruitiewerk, terwijl Gaspard Ulliel zich aan een aanzienlijke fysieke en vocale transformatie waagt om de silhouet, de articulatie en de kwetsbaarheid van de couturier te benaderen. De cast omvat bovendien vaste waarden uit het Bonello-universum, zoals Jasmine Trinca en Léa Seydoux, en roept Helmut Berger op om een vergrijzende Saint Laurent te portretteren, in een directe echo van Visconti’s cinema.
Onze mening over de film :
Prachtig. We houden van Bertrand Bonello, wiens nieuwste film, L'Apollonide - souvenirs de la maison close, ons voor altijd heeft geraakt. Saint-Laurent is een biopic: voor een groot kunstenaar als Bonello lijkt het bijna zonde om vast te zitten aan een verhaal dat al geschreven is en bij het publiek bekend is.
Toch gaat hij de uitdaging aan met zijn eigen talent, zijn eigen esthetiek, om een heel bijzondere visie te geven, getekend door zijn signatuur. Zijn beelden voelen als bewegende schilderijen, stralend met duizend lichtjes, duizend kleuren. De acteurs bevinden zich op het toppunt van hun schoonheid: de kusscène tussen Gaspard Ulliel en Louis Garrel is onvergetelijk sensueel... We sidderen van erotiek, geblinddoekt door schoonheid, door de cast, door de keuze van de soundtrack.
Bertrand Bonello schetst hier een glimp van de jaren zeventig: decadentie, verslavingen en regressief vermaak. Het leidt tot verval, maar ook tot het meest intense en zuivere begrip van 'leven' als kunst. Het feest is wat Yves Saint-Laurent tot een ambivalente legende maakte, en die nuance wordt door de regisseur perfect weergegeven. Even groot in macht als Yves Saint-Laurent en Bonello zelf, staan ze tegenover elkaar en stimuleren elkaar, om samen een uitzonderlijk esthetisch verhaal te vormen.
In feite legt Saint Laurent de nadruk op het portret van een man die al aan de top staat, in plaats van op het verhaal van zijn opkomst. De structuur van de film, opgevat in meerdere fasen – de « jonge man », de « ster », en daarna de figuur die een merk werd – zorgt voor een heen- en weer tussen het licht op de catwalk en de duisternis achter de coulissen. De regie maakt gebruik van ellipsen, van een voice‑over, variaties in tempo en soms van split‑screen om de co‑existence van minutieus werk, feesten en melancholie te tonen. Het resultaat bevindt zich op de grens tussen biopic, kunstfilm en het grote hedendaagse melodrama.
Visueel gezien richt de film zich tegelijk tot modeliefhebbers en cinefielen die houden van een film met sfeer en sensatie. Kijkers die gevoelig zijn voor sterke portretten van kunstenaars, fresco’s uit de jaren zeventig en werken waarin vorm en onderwerp samenvallen, zullen hier een universum herkennen dat dicht bij bepaalde invloeden van Scorsese op het sterrensysteem ligt, vermengd met een stylisering die Visconti heeft nagelaten. De verschijning op Disney+ maakt het mogelijk dat een breder publiek dit bijzondere biopic ontdekt, geheel anders dan een puur illustratieve aanpak, gedragen door een opmerkelijke vertolking van Gaspard Ulliel.
Saint Laurent
Film | 2014
Bioscooprelease: 24 september 2014
Op Disney+ op 26 december 2025
Biopic, drama, romantiek | Duur: 2u37
Van Bertrand Bonello | Met Gaspard Ulliel, Jérémie Renier, Léa Seydoux, Louis Garrel, Amira Casar, Helmut Berger, Aymeline Valade
Nationaliteit: Frankrijk
Door tien beslissende jaren uit het leven van Yves Saint Laurent te presenteren met een zeer verzorgde regie, biedt Saint Laurent een tegelijk gevoelig én stijlvol portret van de creatie, het verlangen, de vermoeidheid en het maken van een legende. Zijn beschikbaarheid op Disney+ biedt de kans om een film opnieuw te ontdekken die onderzoekt wat het betekent om « Saint Laurent » te zijn, tussen de hoge eisen van de haute couture en het duizelingwekkende tijdperk dat volop in beweging is.
Om verder te gaan, ontdek ook onze selectie van de Disney+ nieuwtjes van december, onze gids met de streamingreleases op alle platformen en de selectie van vandaag Wat kun je vandaag in streaming kijken.
