De tijdwijziging van 29 maart 2026 nadert, en daarmee keert, onmiskenbaar, dezelfde vraag terug: moeten we vooruit- of achteruitgaan? Maar dit jaar groeit een andere vraag in het publieke debat: kunnen we dit ritueel eindelijk voorgoed afschaffen? Sinds het Europees Parlement in 2019 stemde voor afschaffing van de tijdswijziging, zonder dat er ooit een concreet besluit werd genomen, wachten de Fransen af. In Île-de-France zoals elders is de vermoeidheid voelbaar. En het kernpunt blijft hetzelfde: als Frankrijk zou moeten kiezen tussen definitieve zomeruur en definitief winteruur, hoe zou het dagelijkse leven in Parijs eruitzien?
Het is veruit de favoriete optie van de Fransen. Tijdens een openbare raadpleging heeft 59% van de Fransen gekozen voor permanent zomeruur. Men begrijpt het: tot 22 uur daglicht houden in juni op de terrassen van de Marais of langs de oevers van de Seine is een aantrekkelijk vooruitzicht.
In de zomer verandert er niet veel, want die tijd is al onze huidige tijd. Maar in de winter is het een ander verhaal. Als we het hele jaar door zomertijd zouden aanhouden, zou een Parijzenaar in december de zon zien opkomen rond 9.45-10.00 uur, terwijl die nu opkomt rond 8.40 uur.
Met andere woorden, leerlingen zouden in het donker naar school vertrekken, werknemers zouden voor zonsopgang de metro nemen, en het wintermoraal, dat toch al stevig op de proef staat, zou er nog een extra tik bij krijgen. Bij permanente zomertijd zou Frankrijk twee uur achterlopen op zijn natuurlijke zonne-tijd, een verschil dat nog groter zou zijn dan nu.
Wetenschappers kiezen duidelijk voor de andere optie. Een studie gepubliceerd in Proceedings of the National Academy of Sciences concludeert zonder ambiguïteit dat het permanente winteruur het gunstigste is voor het menselijk organisme. Het sluit beter aan op ons natuurlijke circadiaans ritme, de biologische klok die is afgestemd op de afwisseling dag-nacht en die de klokverzet twee keer per jaar verstoort.
Inserm bevestigt dat deze seizoensverandering slaapstoornissen, prikkelbaarheid en een verminderde alertheid veroorzaakt. Met een permanente wintertijd zouden de ochtenden helderder zijn, kinderen en ouderen — de meest kwetsbare groepen voor dit soort verstoringen — minder getroffen worden.
Maar er zit een forse prijs aan vast voor de Parijzenaars: avonden die in december pas rond 17.00 uur vallen, tegenover 16.56 uur nu. De terrassen, wandelingen in het Bois de Boulogne, uitjes na het werk... alles zou zich meer op de dag concentreren.
Het probleem is dat Parijs beslist niet alleen. De tijdwijziging is een verplichting op Europees niveau en het draait allemaal om Brussel, niet om het Élysée. En in Brussel ligt de zaak sinds 2020 stil. Noorderse Europese landen kiezen voor wintertijd, die beter past bij hun breedtegraad, terwijl Zuid-Europese landen zomertijd verdedigen om langer te kunnen genieten van de avonden. Deze geografische tegenstelling blokkeert elk compromis.
Intussen schat ADEME de energiewinst van de klokwijziging op minder dan 0,1% van het nationale verbruik — met andere woorden, het economische argument dat dit ritueel sinds de oliecrisis van 1976 rechtvaardigde, houdt niet echt meer stand.
In 2026 staan de twee momenten dus nog steeds in de agenda: 29 maart om over te schakelen naar zomertijd (de klokken worden om 02:00 uur een uur vooruit gezet), en 25 oktober voor de terugkeer naar wintertijd. Om de overgang op 29 maart enigszins zonder al te veel last te nemen, raden specialisten aan om per avond de bedtijd met 15 minuten te verschuiven in de dagen ervoor, ’s avonds schermen te beperken en ’s ochtends meteen natuurlijk licht op te zoeken. Enkele eenvoudige gebaren, in afwachting van een definitieve Europese beslissing over een vraag die, zowel in Parijs als overal, met twee keer per jaar onvermijdelijk terugkomt.
Om de ontwikkelingen van het dossier op Europees niveau te volgen, kunt u de werkzaamheden van de Europese Commissie over het verzetten van de klok bekijken en de aanbevelingen van de Inserm over het circadiaanse ritme lezen.
