Giovanni Segantini in het Marmottan Monet-museum: onze foto's van de tentoonstelling over de schilder van de Alpen

Het Marmottan Monet-museum in Parijs zet Giovanni Segantini, meester van het symbolisme en het divisionisme, in de schijnwerpers met een tentoonstelling gewijd aan zijn berglandschappen, van 29 april tot 16 augustus 2026. Meer dan 60 werken bijeengebracht om een belangrijke Italiaanse schilder opnieuw te ontdekken, tussen natuur, licht en een zoektocht naar het spirituele.

De berg als innerlijke horizon... Het Musée Marmottan Monet wijdt aan Giovanni Segantini een grootschalige retrospectieve met als titel Ik wil mijn bergen zien, van 29 april tot 16 augustus 2026. De eerste grootschalige monografische tentoonstelling in Frankrijk gewijd aan deze vooraanstaande Italiaanse schilder verkent het werk van een sleutelfiguur binnen het Europese symbolisme en het divisionisme, tussen berglandschappen, het licht op de toppen en een zoektocht naar spiritualiteit.

Olieverf, pastel en schetsen: meer dan zestig werken, aangevuld met ruim dertig tekeningen uit Europese collecties, vertellen het verhaal van deze onconventionele kunstenaar die in 1899 op jonge leeftijd overleed. Hij die ervan droomde zijn werk aan het Parijse publiek te tonen, ziet dat nu symbolisch werkelijkheid worden dankzij deze tentoonstelling, onder curatorschap van Gabriella Belli en Diana Segantini.

De reis begint in het Italië van de jonge jaren van de kunstenaar, om daarna zijn weg te vervolgen naar de Engadinedal in Zwitserland, een gebied dat hij ontdekte als toevluchtsoord en bron van inspiratie. Daar schildert Segantini niet simpelweg de bergen: hij verheft ze, maakt ervan het toneel van een stilzwijgend gesprek tussen mens en natuur. Elke canvas vangt een bijzonder licht vast, de dichtheid van de lucht, de spanning tussen het landelijke leven en spirituele ideals. Je staat voor landschappen die bijna ademen, die je doen nadenken. Geïnspireerd door een weg van omhoog te zijn, neemt de tentoonstelling je mee langs tien hoofdstukken die de grote fasen van zijn artistieke reis belichten — van Milaan naar Maloja en tot de hoge toppen van de Schafberg, waar zijn leven eindigt en zijn nalatenschap zich vormt.

Een artistieke visie tussen realisme en transcendentie.

Wat het werk van Giovanni Segantini onderscheidt, is zijn vermogen om de schilderkunstige materie te laten trillen, door de penseelstreken volgens de principes van het divisionisme tegen elkaar te plaatsen om bijna vibrerende lichtpunten te creëren. In zijn œuvre verweven zich thema’s als moederschap, eenzaamheid, de dood en verlossing in landschappen waarin de natuur de spiegel wordt van de menselijke ziel. Daarmee sluit hij naadloos aan bij het symbolisme, maar met een visuele kracht die de strengheid van het realisme oproept. De tentoonstelling, opgevat als de beklimming van een berg, biedt diverse werken op verschillende hoogten, net als wandelaars die naar een bergtop klimmen.

We klimmen mee zonder echt te klimmen, terwijl we genieten van de kunstwerken, dus… Parallel aan deze retrospectieve presenteert het museum ook een eerbetoon aan Anselm Kiefer, verzameld onder de titel Voglio vedere le mie montagne. In een hedendaagse echo op het universum van Giovanni Segantini onderzoekt de kunstenaar op zijn beurt deze relatie tot het landschap als plek van herinnering, van lijden en van transcendentie. Vier werken, aan het eind van de route getoond, creëren zo een ongekend gesprek tussen twee visies op de wereld, meer dan een eeuw uit elkaar, maar verenigd door dezelfde fascinatie voor de berg als mentale ruimte.

Het Marmottan Monet Museum, de ideale plek voor een langverwacht eerbetoon

Gelegen in het rustige 16e arrondissement, verwelkomt het Marmottan Monet Museum, bekend om zijn impressionistische collectie, deze tentoonstelling die in samenwerking met 24 ORE Cultura is georganiseerd en onder het hoge beschermheerschap staat van de ambassades van Italië en Zwitserland. De tentoonstelling belicht een kunstenaar die lange tijd relatief onbekend was bij het grote publiek in Frankrijk, ondanks de bewondering die Franse critici hem toonden tijdens zijn leven en de onrealiseerbare droom om zijn Triptiek van de Natuur in Parijs te tonen tijdens de Wereldtentoonstelling van 1900.

Onder de uitstraling van een bergwandeling is Ik wil mijn bergen zien ook een innerlijke reis, een uitnodiging om onze relatie met de natuur, eenzaamheid en licht opnieuw te herdefiniëren. Een zeldzaam moment waarop schilderkunst en landschap samenkomen om een sfeer van contemplatie en reflectie te creëren.

Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.