Een verhaal dat zich herhaalt, fragmenteert en transformeert... Bij galerie Perrotin onderzoekt Kathia St. Hilaire de politieke en migratiegeheugen van Haïti via een tentoonstelling die betrokkenheid uitstraalt, getiteld The Vocals of the Chaotic Burst. Deze tentoonstelling loopt van 10 januari tot 7 maart 2026. Het is een expositie met houtsneden en collages, geïnspireerd door de Haïtiaanse spiralistische literatuur. De kunstenaar ontwikkelt een rijk plastisch vocabularium, gebaseerd op spiraalmotieven en het samenstellen van ruwe materialen — gaas, metaal, gerecyclede stoffen of verpakkingen van verhelderende producten — om de verhalen van ballingschap, gespleten erfenissen en reconstructieprocessen binnen de diasporische routes te onderzoeken.
Geïnspireerd door een eerbetoon aan Frankétienne, de Haïtiaanse schrijver die in 2025 overleed, reflecteert de tentoonstelling op zijn roman Mûr à crever, uitgegeven in 1968. Elke werkenreeks is gebaseerd op een zin uit dit belangrijke werk van het spiralisme, een literaire beweging ontstaan onder de dictatuur van François Duvalier. De spiraal vormt het centrale motief, gezien als het oneindige proces van politieke en natuurlijke rampen. "Ik spreek de taal van stormen met de Caribische eilanden", schreef Frankétienne. Deze taal van orkanen, woeste regenbuien en woedende zee doorkruist de werken van Kathia St. Hilaire, weergegeven in dwarse patronen en gefragmenteerde scènes. De tentoonstelling weeft zo poëtische, religieuze en politieke referenties in een visuele opzet zonder vaste lijnen, die een gelaagde interpretatie mogelijk maakt en aansluit bij de manier waarop de bezoeker kijkt.
De scènes die worden afgebeeld, roepen beelden op van gevaarlijke overtochten, vluchtpogingen, detentie en gedwongen terugkeer. Geklemde silhouetten op improvisatiebootjes, figuren achter prikkeldraad, of lichamen die in afwachting hangen: deze beelden vormen een verhaal van zwerven, gekenmerkt door onrust en onzekerheid. De kunstenaar behandelt de Haitianse migratie richting Nassau, de detentiecentra zoals Guantanamo in de jaren 1990, en de hedendaagse deportatiebeleid. Via deze thema’s schetst ze een beeld waarin migratie een fundamentele voorwaarde voor bestaan wordt, zonder vaste eindbestemming.
Hurricanes, terugkerend in de composities, dienen als dubbele metafoor: zowel natuurlijke rampen als symptomen van een onopgeloste koloniale geschiedenis. Hun spiraalvormige patronen, die lijken op de radarbeelden uit de weerkunde, herinneren aan de routes van slavenschepen. De kunstenaar verbindt water, gevlochten haar en de herinnering aan vrouwen die gedeporteerd werden en zaden in ballingschap meevoerden. De werken worden zo fysieke archieven, waarin het heden, het voortbestaan van een Afrikaanse erfenis en de hedendaagse migratiegeweld door elkaar lopen.
Het werk van Kathia St. Hilaire is gebaseerd op een reductiegravuretechniek, waarbij ze tekeningen overdraagt op linoleumsplaten en deze afdrukt op diverse materialen. Deze methode stelt haar in staat om wel vijftig lagen verf en textuur op te bouwen. Het resultaat is een rijke, dichte structuur waarin fragmenten van eerdere werken, gescheurde autobanden, bananenbladeren, gedrukt papier en gevonden objecten samenkomen. Het metaal, dat ze schuurde en erin verwerkte, wordt vervolgens als achtergrond geïntegreerd en doet denken aan de praktijken van brasaj van Noailles: een belangrijke plek van de Haïtiaanse kunst, die tegenwoordig bedreigd wordt door ganggeweld.
De metalen structuren die in de kunstwerken zijn verwerkt – kettingen, kralen, draad – dienen als visuele barrières. Ze verlengen de gevoel van omarming dat wordt gesuggereerd door de spiraalvormige motieven. Het parelagel, geïnspireerd door de drapo voodoo, voegt een ander dimensie toe aan het werk, al wordt er geen gebruik gemaakt van pailletten: de kunstenaar gebruikt gravures en ruwe materialen om deze sacred objects te herconstrueren in een eigenzinnige esthetiek. Met deze handelingen onderzoekt ze de mogelijkheid van een plastische veerkracht, waarbij elk element — stof, afdruk, afval — een drager wordt van geschiedenis.
Door vèvè, heilige symbolen van het Vodou, te integreren, roept de kunstenaar de kruispunten, rituelen en de kracht van spirituele figuren in menselijke levensbeelden op. Ze bouwt voort op het werk van figuren als Myrlande Constant en Pierrot Barra, en injecteert daarbij een gefragmenteerde en eigentijdse visuele grammatica. Deze elementen dragen bij aan het ontstaan van een eigen artistieke taal, doordrenkt van syncretisme, dislocatie en heropbouw.
Sommige kunstwerken tonen vlinders die boven prikkeldraad zweven, een ambivalent motief geïnspireerd door Gabriel García Márquez en Edwidge Danticat. Ze fungeren als voortekenen, aanwijzingen van een naderende ramp of tekenen van transformatie. Deze wisselwerking tussen neergang en vernieuwing vormt het hele tentoonstellingsconcept, dat elke vorm van lineair of moraliserend verhaal vermijdt. Chaos wordt hier bewust ingezet als een dynamisch principe.
De tentoonstelling The Vocals of the Chaotic Burst biedt geen definitieve conclusie. In plaats daarvan schept ze een gefragmenteerde ruimte, opgebouwd uit lagen, spanningen en verwijzingen. Door middel van een intensieve printpraktijk en een uiterste bewerking van het materiaal, creëert Kathia St. Hilaire een onstabiel landschap waarin het verleden, het heden en de blik op de toekomst door elkaar lopen. Bezoekers worden uitgenodigd om zich door dit netwerk van vormen, beelden en stemmen te bewegen, zonder belofte op een oplossing, maar met de mogelijkheid tot een nieuwe samenstelling.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
Datums en tijdschema's
Van 10 januari 2026 Bij 7 maart 2026
Plaats
Galerie Perrotin
76 rue de Turenne
75003 Paris 3
prijzen
Gratis
Officiële site
leaflet.perrotin.com
Meer informatie
Open van dinsdag tot zaterdag, van 10u tot 18u.
