Je zou er gemakkelijk aan voorbij lopen, zozeer gaat het op in de bestrating. Duizenden voorbijgangers lopen er trouwens zonder het te weten overheen. En toch markeert een discrete plaquette, ingebed in de bestrating, in het hart van de wijk Les Halles een van de meest beladen plekken van de hoofdstad: de plek waarkoning Hendrik IV werd vermoord. Daar, tegenover nummer 11 van de Rue de la Ferronnerie, vertelt een klein metalen ornament, vastgezet in de steen, in stilte over een beslissend moment voor Frankrijk.
Op 14 mei 1610 was Hendrik IV op weg naar zijn zieke minister Sully. Hij verliet het Louvre in een koets en nam deze smalle steeg. Een kar belemmerde de weg en vertraagde de stoet. Op dat moment verscheen François Ravaillac, een religieuze fanaticus die ervan overtuigd was dat hij handelde uit naam van een goddelijke zaak. Hij klom in de koninklijke koets en stak de koning twee keer met een mes. Een aanval die hem fataal werd.
De scène speelde zich af op klaarlichte dag, in een van de drukste wijken van de stad. En de emotie was even groot als de man die was gevallen. Want Hendrik IV was geen koning zoals alle anderen. Hij is nog steeds een van de populairste vorsten uitde geschiedenis van Frankrijk. Als voormalig protestant die zich tot het katholicisme bekeerde om een door godsdienstoorlogen verscheurd koninkrijk te verenigen, als vredestichter met het Edict van Nantes, als koning van compromissen en grote werken, had hij de genegenheid van zijn volk gewonnen. Volgens de legende wilde hij dat "een boer elke zondag kip op het menu kon zetten" – een sterk symbool van zijn verlangen naar sociale rechtvaardigheid.
Zijn dood veroorzaakte een schokgolf in het hele koninkrijk. In Parijs werden sommigen gearresteerd omdat ze hun vreugde hadden geuit – of zelfs alleen maar hun goedkeuring hadden uitgesproken voor de moordenaar. De emotie onder het volk was enorm, vermengd met angst. Het idee dat een koning, zelfs een geliefde koning, op een gewone straat, temidden van zijn onderdanen, kon vallen, verstoorde het beeld van de monarchale macht. De herinnering aan dit drama is niet vervaagd, ook al lopen vandaag de dag velen zonder het te weten langs de plek waar de aanslag plaatsvond.
Deze straatsteen, versierd met twee wapenschilden – die van het koningshuis van Frankrijk en Navarra – herinnert er echter aan dat hier, midden in Parijs, een koning is gevallen. Het is geen standbeeld, noch een groot monument. Gewoon een detail op de grond, op voethoogte, alsof het beter in het collectieve geheugen gegrift moet worden.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
