Parijs, op 29 september 1902. Op 21 bis rue de Bruxelles, in het 9e arrondissement, maken de dienstboden van Émile Zola zich zorgen omdat hun meester de kamer niet uitkomt. Wanneer men bij het paar aankomt, ligt de romancier bewusteloos aan de voet van zijn bed terwijl zijn épouse Alexandrine nog moeilijk ademhaalt. Artsen worden gebeld, er wordt zuurstof toegediend, er worden pogingen tot reanimatie uitgevoerd. Voor Zola is het te laat.
Op 62-jarige leeftijd is een van Frankrijk's beroemdste schrijvers overleden in zijn Parijse Parijse appartement. Al snel bevestigt de sectie de oorzaak van het overlijden: koolmonoxidevergiftiging, veroorzaakt door de rook van een vuur dat in de open haard van de slaapkamer had gebrand. Maar een andere, veel moeilijkere vraag zal de eeuw doorstaan: waarom werkte die schoorsteen zo slecht?




Zola en Alexandrine zijn net teruggekeerd uit Médan, hun eigendom in de Yvelines waar ze de zomer hadden doorgebracht. De dag van 28 september is fris en vochtig; een dienstman steekt in hun kamer een vuur aan, opgestookt met kolen, voordat het paar naar bed gaat. Gedurende de nacht voelen ze zich allebei onwel. Alexandrine zal later hoofdpijn en misselijkheid melden en zich herinneren dat ze had voorgesteld de huisslaven te bellen. Zola had liever niet wakker gemaakt willen worden. Rond 3 uur ’s ochtends, al sterk vergiftigd, staat de schrijver waarschijnlijk op om wat lucht te zoeken of om te proberen een raam te openen. Hij valt neer. Alexandrine verliest eveneens het bewustzijn, maar blijft op het bed liggen en weet de nacht te overleven. Naar een kliniek gebracht na haar ontdekking, herstelt zij uiteindelijk.
De dood is meteen een nationaal evenement, omdat Émile Zola niet langer slechts een romanschrijver is. Sinds 13 januari 1898 en de publicatie van "J’Accuse…!" op de voorpagina van L’Aurore, is zijn naam onlosmakelijk verbonden met de affaire Dreyfus. Door publiekelijk de militaire en gerechtelijke autoriteiten ervan te beschuldigen een onschuldige te hebben veroordeeld en de waarheid te hebben verborgen, plaatste Zola zich in het midden van een batalje politiek van uitzonderlijke geweldigheid. Veroordeeld voor laster, gedwongen om bijna een jaar in ballingschap naar Engeland te trekken, werd hij een privileged doelwit van de nationalistische en anti-Dreyfusistische pers. Vier jaar later zijn de hartstochtelijkheden nog niet volledig bedwongen. Zijn plotselinge verdwijning in een kamer gevuld met gas kan dus niet worden beschouwd als die van zomaar een schrijver. In de eerste uren circulating rondgangen geruchten over vergiftiging, zelfmoord en zelfs moord.




De materiële bevindingen sturen het onderzoek echter al snel richting de schouw. Het kanaal is gedeeltelijk geblokkeerd en de door verbranding ontstane gassen hebben mogelijk terug in de afgesloten kamer gestroomd. Rechter-onderzoeker Joseph Bourrouillou roept artsen, toxicologen en architecten in. In de kamer worden proeven uitgevoerd met een vuur dat lijkt op dat van de nacht van het drama, om de intoxicatie na te bootsen. De resultaten zijn onvolledig: de experts slagen er nauwelijks in om de omstandigheden die Zola hebben gedood te reconstrueren. Een schoorsteenveger toont bovendien een hoeveelheid roet die als abnormaal hoog wordt ingeschat. Ondanks deze onzekerheden wordt er geen bewijs van kwaad opzet gevonden en houdt het officiële onderzoek uiteindelijk vast aan de theorie van het ongeluk, toe te schrijven aan een slecht functioneren en de obstructie van de schouw.
De zaak had daar misschien kunnen stoppen, maar in 1953, meer dan een halve eeuw na de feiten, publiceert de journalist Jean Bedel in Libération een onderzoek dat de lectuur van die nacht op zijn kop zet. Hij brengt het getuigenis naar voren van een man genaamd Pierre Hacquin, die hem vertelt in Sarcelles, in de jaren twintig, een schoorsteenveger-ondernemer te hebben gekend die hem een verbijsterende bekentenis deed: in september 1902, toen er werkzaamheden plaatsvonden op een dak naast het gebouw van Zola, zouden hij en meerdere mannen van de afwezigheid van de schrijver hebben geprofiteerd om het rookkanaal van zijn schoorsteen te verstoppen. Ze zouden de volgende dag na zijn dood teruggekomen zijn om te verwijderen wat het blokkeerde, waardoor de sporen van een eventuele ingreep verdwenen. Hacquin weigert echter publiekelijk de naam van zijn gesprekspartner bekend te maken.




Pas in 1978 onthult Jean Bedel het: de man zou Henri Buronfosse hebben geheten. Die informatie bleef toen grotendeels onbekend totdat de historicus gespecialiseerd in Zola Alain Pagès het dossier eind van de twintigste eeuw weer oppakte. Zijn onderzoek in de Archives de Paris en de Archives de Sarcelles maakt duidelijk dat Buronfosse echt heeft bestaan, dat hij werkte in de fumisterie en, vooral, dat hij behoorde tot de Ligue des patriotes, een nationalistische beweging opgericht door Paul Déroulède en fel betrokken bij het antidreyfusardenkamp. Het profiel sluit dan ook op verontrustende wijze aan bij het door Hacquin beschreven beeld van meerdere decennia eerder.
Een ander element intrigeert onderzoekers. Schoorsteenvegers zouden op de daken naast het appartement van Zola zijn gespot in de periode van het drama, zonder dat hun aanwezigheid werkelijk werd onderzocht door het onderzoek uit 1902. Technisch gezien had een professional tijdelijk de schouw kunnen afsluiten en daarna het obstakel kunnen verwijderen na de asfyxie. Deze hypothese zou ook verklaren waarom latere experimenten van experts nooit exact de dodelijke omstandigheden van de nacht van 28 op 29 september hebben kunnen reproduceren. Het blijft echter een reconstructie: geen enkel bekend archiefstuk bewijst dat Buronfosse die nacht daadwerkelijk op het dak is geklommen en zijn vermeende bekentenis is alleen bekend via het indirecte getuigenis van Hacquin.




Men moet dus de verleiding omzetten van twijfel naar zekerheid tegengaan! De moord op Émile Zola is historisch gezien niet aangetoond; het gerechtelijk onderzoek uit die tijd besloot tot een ongeluk, en geen enkel document dat sindsdien is gevonden, heeft die conclusie formeel kunnen ontkrachten. Daarentegen geven onderzoeken naar Buronfosse meer gewicht aan de hypothese van een daad van kwaadwilligheid, mogelijk bedoeld om een vergiftiging te veroorzaken, zonder dat de hof van daders de dood van de schrijver daadwerkelijk hadden voorzien. Alain Pagès en de grote Zola-specialist Henri Mitterand vonden dan ook dat de hypothese serieus genomen moet worden, terwijl ze onderstreepten dat ze niet definitief te bewijzen is.
De context schetst natuurlijk waarom deze mogelijkheid blijft fascineren. Zola kreeg tijdens de Dreyfus-affaire bedreigingen en beledigingen en stond centraal in een haat politiek en antisemitisch die extreem gewelddadig was en uitvoerig gedocumenteerd. Maar het beschouwen van deze haat als bewijs voor moord zou te ver gaan. Het historische belang van het verhaal ligt precies in die grijze zone: een een accidentele dood die ook als ongeluk mogelijk is, een onderzoek waarvan de experimenten er niet in slagen het drama na te bootsen en, vijftig jaar later, een indirect getuigenis dat wijst naar een man wiens beroep en politieke betrokkenheid opvallend overeenkomen met het verhaal.




Het verdwijnen van Zola roert in elk geval een aanzienlijke emotie op. Zijn begrafenis vindt plaats op 5 oktober 1902 en een menigte vergezelde de processie tot aan de begraafplaats Montmartre, waar de schrijver aanvankelijk wordt begraven. Anatole France houdt een rouwde toespraak en prijst hem onder meer als "een moment van het menselijke bewustzijn", een formulering die aan zijn nagedachtenis zal blijven hangen.
Zes jaar later, op 4 juni 1908, worden zijn as naar het Panthéon overgebracht, waar ze samenkomen met die van Victor Hugo. De ceremonie laat de gemoederen rond de Dreyfus-affaire opnieuw oplaaien: tijdens de overdracht schiet de nationalist journalist Louis Grégori op Alfred Dreyfus, die lichtgewond raakt.
Verder lezen:
Een wandeling in de voetsporen van Emile Zola in Parijs, van het Quartier Latin tot de schaduw van het Panthéon
Émile Zola, een belangrijke figuur van het naturalisme en sociaal engagement, plaatste zijn romans in een veranderend Parijs. Van zijn Parijse huizen tot zijn openbare veldslagen, van gedenkplaten tot de lanen die zijn naam dragen, hier is een routebeschrijving om te ontdekken hoe de hoofdstad nog steeds de stempel van de romanschrijver draagt. [Lees verder]
Wie is er begraven in het Panthéon van Parijs? De persoonlijkheden die daar hun graf of cenotaaf hebben.
Victor Hugo, Marie Curie, Voltaire, Alexandre Dumas, Simone Veil... Onder het Panthéon van Parijs herbergt de crypte de graven van grote figuren uit de Franse geschiedenis. Maar niet alle persoonlijkheden die in het monument geëerd worden, liggen er daadwerkelijk begraven. Hier zijn de bekendste namen die in het Panthéon rusten en waar je hun begraafplaatsen kunt terugvinden. [Lees verder]
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
Datums en tijdschema's
Op 29 september 2026
Plaats
Het huis van Émile Zola
21 Rue de Bruxelles
75009 Paris 9
Routeplanner



Een wandeling in de voetsporen van Emile Zola in Parijs, van het Quartier Latin tot de schaduw van het Panthéon


Wie is er begraven in het Panthéon van Parijs? De persoonlijkheden die daar hun graf of cenotaaf hebben.














