Bij Transfo Emmaüs Solidarité, tussen twee duizelingen in, deelt Gloria Friedmann haar constatering en waarschuwt ze ons: "Alles valt."

Entre deux vertiges, de tentoonstelling van Gloria Friedmann bij Transfo, het cultureel centrum van Emmaüs Solidarité in het tiende arrondissement van Parijs, verenigt sculpturen en samengestelde werken rond een zorgelijke blik op onze menselijkheid, haar toekomst en een bedreigde leefomgeving. Gratis te ontdekken van 25 september tot en met 21 november 2026.

"Het is een waarschuwing en een constatering. Ik zie dat alles er inderdaad mee ten onder gaat."

Waakzaamheid huist in het oeuvre van Gloria Friedmann. Uit aarde, gips, metaal, veren of elektrische kabels roepen haar samengestelde sculpturen al lange tijd de menselijke figuur in zijn complexiteit op en dagen ze ons bestaan in de wereld uit.

Stomverbaasde toeschouwster van een ontwrichtend heden, zet ze bij Transfo een parcours van werken uiteen als een gemoedstoestand, een bezorgde blik op onze menselijkheid en haar toekomst in een bedreigde omgeving.

Deze manifestatie-expositie wordt gecurateerd door Yvon Le Mignan, coördinator van het cultuurcentrum Emmaüs Solidarité. Ze gaat vergezeld van een brochure met een tekst van Philippe Dagen, kunstcriticus, die de kunstenaar ook heeft geïllustreerd.

Ze wordt gepresenteerd door een team van vrijwilligers en van mensen die door de vereniging worden begeleid, en zij nodigen u uit voor een gesprek, "tegen de duizelingen".

Openingsceremonie op donderdag 24 september 2026 van 18.00 tot 21.00 uur.

Tentoonstelling tijdens de openingsuren van vrijdag 25 september tot en met zaterdag 21 november 2026.

Gratis toegang.

Over de kunstenaar:

Geboren in 1950 in Kronach, Duitsland. Woont en werkt in Aignay-le-Duc, Frankrijk.

Gloria Friedmann verlaat Duitsland en trekt in 1977 naar Frankrijk. Zelfstandig leerster en vooral beeldhouwster, is deze uitbundige artieste voortdurend elbows-ontdekkend bezig met experimenten in uiteenlopende media zoals schilderkunst, installatie, fotografie, performance en video. Haar bewust veelzijdige houding en haar bijtende toon geven haar werk een toon die tegelijk serieus en speels is, in een taal die ze zowel academisch als fonkelend grappig hanteert. Ze grijpt een historisch genre – het landschap – dat door de hedendaagse beeldhouwkunst verwaarloosd werd, en vestigt in het begin van de jaren tachtig haar naam met installaties en performances waarin de natuur onderwerp is, en waarvan ze meent dat die ‘daarbij hoort’. Maar ze richt zich vooral op de natuur die niet menselijk is, die buiten zichzelf bestaat, volgens haar eigen woorden, en dan met name op de wreedheden die zij ondergaat. Werken zoals Vagues Normandie (1983), opgebouwd uit gebroken voorruiten, of Paysage d’hiver (1986) vallen tegelijk onder een poëtisering van het vocabularium van de minimal art en onder een zekere cultuur van materialen die typisch is voor Arte Povera. Rauwe, niet-alledaagse materialen dragen haar boodschap en worden in een beeldende staging gebracht, waarbij de “existentiële scenario’s” de tegengestelde krachten activeren, zonder compromissen. Door ironie, parodie en het ongewone te combineren, ontwikkelt Gloria Friedmann de logica van een naturalistische metafoor, door stukken van een echte natuur te tonen en fragmenten te verplaatsen volgens de ready-made-heuristiek om zo eerder de notie van chaos dan die van proverbiale harmonie uit te dragen.*

Alcoholmisbruik is gevaarlijk voor de gezondheid, consumeer met mate.