Top Hat in het Théâtre du Châtelet: tapdans, romantiek en Broadway zoals het vroeger was - foto's & recensie

Fred Astaire, tapdansen en onvergetelijke melodieën: Top Hat, de klassieke musical van Irving Berlin, komt van 15 april tot 3 mei 2026 naar het Théâtre du Châtelet voor een elegante toneelbewerking.

Van 15 april tot 3 mei 2026 speelt het Théâtre du Châtelet Top Hat, de iconische musical vanIrving Berlin gebaseerd op de beroemde film uit 1935 met Fred Astaire en Ginger Rogers in de hoofdrollen. Voor het eerst komt een van de pijlers van het Great American Songbook op het repertoire van het Parijse theater en voegt zich bij Gershwin, Kern en Rodgers die al op ditzelfde podium werden gevierd. Met zijn tapdansnummers, briljante score en glamoureuze wereld neemt Top Hat het publiek mee terug naar de gouden eeuw van Broadway, met zijn misverstanden over de liefde en schitterende balletten.

In Londen maakt Jerry Travers, een charismatische Amerikaanse danser, per ongeluk zijn benedenbuurvrouw wakker door tapdans te oefenen in haar hotelkamer. Wanneer Dale Tremont naar boven gaat om te klagen over het lawaai, is het liefde op het eerste gezicht. Er volgt een reeks misverstanden en de personages belanden in Venetië voor een reeks sentimentele avonturen die even licht als gechoreografeerd zijn. Top Hat is opgezet in de traditie van klassieke musicals en wordt afgewisseld met sprankelende dialogen, cultliedjes zoals Cheek to Cheek en dansnummers die zich afspelen in gestileerde decors in de stijl van Hollywoodfilms uit de jaren 30.

Deze productie zal fans van klassieke musicals aanspreken, diegenen die heimwee hebben naar het gouden tijdperk van de Hollywoodfilm en familiepubliek dat op zoek is naar elegant, toegankelijk entertainment. Fans van tapdans, Amerikaanse standards en gestileerde romantische werelden zullen hier een aanbod vinden dat trouw is aan de geest van Broadway.

Met Top Hat viert het Théâtre du Châtelet de tijdloze elegantie van de Amerikaanse musical, met zijn levendige tapdansen, technicolor romantiek en onvergetelijke partituren. Deze klassieker is te zien van 15 april tot 3 mei 2026 en biedt een vrolijke en geraffineerde duik in de wereld vanIrving Berlin, in een even spectaculaire als nostalgische hommage aan Broadway.

Onze mening :

Schitterende klaquettes, flamboyant hoed, een avond die voorbijraast: Top Hat laat het Théâtre du Châtelet swingen met een pluimpje Broadway-glans. Vanaf de curtain call – eerste golf van dans en een achtergronddak van wolkenkrabbers – ligt de toon vast en die zal niet wijken gedurende bijna tweeënhalf uur.

Aangepast van de cultfilm uit 1935 van Mark Sandrich met Ginger Rogers en Fred Astaire, voegt dit door Matthew White en Howard Jacques geregisseerde spektakel een tiental Irving Berlin-klassiekers toe zonder de fijne draad – die vaardige mix van buurtsituaties, quiproquos en een verboden amour tot in Venetië – te verliezen. Het verhaal blijft luchtig, bijna als voorwendsel, maar wordt gedragen door een echte theaterlijke vitaliteit die alle ruimte laat voor zang- en dansnummers.

De eerste stop in Londen: Nicole-Lily Baisden (Dale, magnetisch) en Philip Attmore (Jerry), een harmonieus en elegant duo, beheersen perfect het driefelige zingen-dansen-schots-knipwerk. Daarna richting Venetië, waar het spel zich verder ontvouwt: het tempo van de komische humor schiet omhoog, de bijrollen stelen de show – speciale vermelding voor het koppel Madge–Horace, onweerstaanbaar in hun verbale wapenfeiten, voor de Italiaanse couturier in optima forma karikaturaliseert hij Beddini, het perfecte cliché van de latino lover dat met humor wordt overdreven, en voor de butler Bates, heerlijk pittig schel.

Het geheel, onder leiding van Kathleen Marshall, rust op een ronddraaiende Art Deco-set – ontvangsthal, hotelkamer, ruimtes die verschuiven en opnieuw vormen naarmate het verhaal vordert – en op flamboyante kostuums die in het tempo van de partituur van de orkestleider Chris Walker draaien. De energie is constant, zeer Broadway in al zijn breedte, gedragen door een ultra-veelzijdige troupe.

Een kleine praktische kanttekening: voor niet-Engelssprekende toeschouwers kunnen de surtitels soms wat ongelukkig staan (te laag of te hoog afhankelijk van de zitplaatsen), waardoor diegene de synchronisatie even moeilijk volgt. Maar op scène blijft de charme wel duidelijk leesbaar.