Dat is pas echte liefde bij de Bouffes-Parisiens, met Josiane Balasko en Marilou Berry – onze mening

Met de voorstelling Ça, c’est l’amour presenteert Jean Robert‑Charrier voor het eerst samen op scène Josiane Balasko en Marilou Berry, onder regie van Julie‑Anne Roth. De voorstelling wordt gespeeld in Théâtre des Bouffes‑Parisiens van 23 januari tot 26 april 2026, met voorstellingen op woensdag en donderdag om 20.00 uur, op vrijdag om 21.00 uur, op zaterdag om 16.00 en 21.00 uur, en op zondag om 15.00 uur.

Wat is er deze week te zien in Parijs? Theaterstukken en voorstellingen die u niet mag missen
Theaterstukken en voorstellingen die u deze week in Parijs kunt zien: komedies, dans, humor, magie, cabaret... Onze selectie van niet te missen uitjes. [Lees verder]

Frédérique arriveert op kerstavond bij haar dochter Mathilde, die al jaren vastzit in een relatie van huiselijk geweld. Ze wil haar helpen en eruit halen. Maar Frédérique is verrassend, innemend en soms onhandig, en Mathilde, die sinds haar puberteit gewend is aan mannelijke dominantie, is verleidelijk maar op haar hoede. Dramatische spanning bouwt zich op in deze gevoelige confrontatie, als de moeder haar dochter probeert te bevrijden van een geërfd, bijna genetisch, lijden.

• Lees ook
• De beste uitjes van deze week in Parijs en Île-de-France, van 2 tot 8 februari 2026

Onze mening:

Met een glimlach betreden we de Bouffes-Parisiens, overtuigd dat we naar een scherpe komedie kijken met twee populaire gezichten uit het theater en de cinema. Dat is liefde speelt met deze verwachting… om ze vervolgens grondig te verbrijzelen. Wat begint als een kerstavond-vaudeville, ontwikkeling snel tot een krachtige emotionele klap. Een van die voorstellingen die je stil en aangeslagen achterlaten, bijna te klein voor alles wat er zich afspeelt. Een theatrale schok die scherp de geweld binnen relaties aan de kaak stelt: diep verontrustend, broodnodig en onvermijdelijk om te ontlopen.

De eerste helft schept een ogenschijnlijk comfortabel maar gevaarlijk vertoon. Op kerstavond arriveert Frédérique (Josiane Balasko) bij haar dochter Mathilde (Marilou Berry). Rondszappend aan een ronde tafel, worden roddels, venijnige opmerkingen en spitsvondige punchlines uitgewisseld. Balasko speelt indrukwekkend, scherp en heerlijk meedogenloos. Mathilde lijkt wat somber, een beetje de verveelde mopperkont. Niets alarmerends. Nog niet. De spanning bouwt zich langzaam maar zeker op: aanvankelijk lachen we nog, daarna wordt het minder, en uiteindelijk niet meer. Bij de verschijning van de echtgenoot valt de stilte. Onwennige lachen. Ongemak. En dan de schok.

Hier onthult het stuk haar ware kern. Mathilde is opgegroeid in een sfeer van geweld, getuige van de klappen die haar vader haar moeder gaf, en herhaalt nu hetzelfde patroon. "Dat is liefde", zeiden haar man en hij om het onmenselijke te rechtvaardigen. De mechanismen van machtsmisbruik worden pijnlijk blootgelegd: excuses, schuldgevoelens, ontkenning. Het fysieke en psychologische geweld binnen relaties, vaak verborgen of gebagatelliseerd, wordt hier zonder filter getoond. Soms hard en schokkend, maar heel dichtbij de werkelijkheid.

Het tweede deel breekt met een visuele en emotionele scheiding. Het decor wordt radicaal ontmanteld, als een naaktslag: geen kerstversiering meer, geen maskers. De waarheid komt aan het licht. Marilou Berry is indrukwekkend en aangrijpend, ze spreekt indirect tot het publiek en potentiële slachtoffers in de zaal. Het stuk krijgt een extra dimensie van preventie en bewustwording. De zaal, vol en stil, blijft tot het laatste traan geslagen.

Een diep ontroerende en onthutsende voorstelling over preventie, die nog lang nazindert. Laat je niet misleiden door affiches of namen: dit is geen lichte show, geen familievoorstelling, en kan voor wie zelf geweld heeft meegemaakt, confronterend zijn. Het onderwerp is zwaar en onverbloemd, en kan kwetsen. Een intense, belangrijke en noodzakelijk voorstelling, die je zeker moet zien… wel als een betrokken en alert toeschouwer.