Kalendarium 9 października w Paryżu: Otwarcie Ogrodu Aklimatyzacyjnego w Bois de Boulogne

We wtorek, 9 października 1860 roku, Ogród Aklimatyzacyjny otwiera swe podwoje w Lesie Boulogne. Wkrótce ten ogromny zielony teren o profilu naukowym, rozrywkowym i edukacyjnym staje się ulubionym miejscem Paryżan, którzy przyjeżdżają, by zachwycać się egzotycznymi zwierzętami i roślinami, a także z plemionami przybyłymi z odległych krain. Przeżywając liczne niepowodzenia podczas kolejnych wojen, Ogród Aklimatyzacyjny w późniejszym czasie zamienia się w park rozrywki, w którym rodziny — również dziś — chętnie się bawi.

We wtorek 9 października 1860 roku otworzył się dla publiczności niezwykły ogórd angielsko-francuski, pod patronatem Napoleona III i cesarzowej Eugénii. Le Jardin d'Acclimatation, zlokalizowany przy wejściu do lasu Boulogne, szybko stał się miejscem wszelkich spacerów i odkryć dla paryskich mieszkańców, którzy przychodzą zachwycać się jego wspaniałymi ogrodami i licznymi egzotycznymi zwierzętami sprowadzonymi z czterech stron świata.

1852 r. Minęła już dekada od czasu, gdy Las Boulogne przeszedł przez ogromne przemiany, zgodnie z wolą cesarza Napoleona III, by mądrze wykorzystać i przekształcić to ogromne "zielone płuca" na przedmieściach stolicy, by urządzić park krajobrazowy według wzoru ogrodów angielskich.

A także 26 marca 1858 roku Imperyjne Towarzystwo Zoologiczne Aklimatyzacyjne uzyskało od Miasta Paryża koncesję na teren o powierzchni 15 hektarów na północnym skraju Bois de Boulogne, by ulokować tam "ogródek rozrywkowy i ekspozycję zwierząt użytkowych ze wszystkich krajów."

Założone 10 lutego 1854 roku przez zoologa Isidore’a Geoffroya Saint-Hilaire’a i kilku przyjaciół, to towarzystwo naukowe miało wtedy na celu wspieranie wprowadzania, aklimatyzacji i oswajania egzotycznych gatunków zwierząt i roślin, przywożonych z najdalszych cywilizacji, poprzez sztuczne odtworzenie ich naturalnego środowiska.

Od lipca 1859 r. prace nad aranżacją miasta powierzono czołowym twórcom II Cesarstwa: architektowi Gabrielowi Davioudowi, krajobrazowemu architektowi Jean-Pierre Barillet-Deschamps oraz inżynierowi Jean-Charlesowi Alphand, pod patronatem słynnego barona Georges Eugène Haussmanna.

Po 15 miesiącach prac, w trakcie których Towarzystwo Akklimatyzacyjne uzyskało od Napoleona III koncesję na dodatkowe 4 hektary, Jardin d'Acclimatation zostaje otwarty 6 października 1860 roku przez Napoleona III i cesarzową Eugenię, w obecności Alexandre’a Dumasa, Prosper Mérimée, Théophile’a Gautiera i Hectora Berlioza.

Od samego otwarcia dla publiczności, 9 października 1860 roku, ta ogromna zielona przestrzeń o przeznaczeniu naukowym, rozrywkowym i edukacyjnym zyskuje sympatię wszystkich mieszkańców Paryża, niezależnie od ich statusu społecznego. Ludność miasta tłumnie przybywa, by odkryć zwierzęta, które niewielu wcześniej widziało na własne oczy.

Na alejkach ogrodu ciekawscy mogą, rzeczywiście, zachwycać się żyrafami, zebrami, kangurami, gepardy, antylopami, wielbłądami, niedźwiedziami, a także egzotycznymi roślinami, takimi jak bananowce i bambusy. W październiku 1861 roku Akwarium otwiera swe podwoje, a w 1866 roku Ogród Akklimatyzacyjny liczył ponad 110 000 zwierząt.

Ale wojna francusko-pruska z 1870 r. ma powstrzymać rozwój tego cudownego ogrodu. Oblężony przez siły wroga w okresie od 20 września 1870 do 28 stycznia 1871 roku, Paryż zostaje odcięty od reszty kraju i doświadczá mroźnej zimy, wyjątkowo surowej, w parze z potworną głodem.

Po ostrzeżeniu o zbliżającym się przybyciu niemieckich oddziałów do stolicy, Miasto Paryż podejmuje decyzję o ewakuowaniu niektórych zwierząt z parku do ogrodów zoologicznych w regionie. Zwierzęta, które pozostają, trafiają do Jardin des Plantes i zastępują je w klatkach Jardin d'Acclimatation tysiącami krów i owiec, które mają na celu wyżywienie mieszkańców Paryża.

Ale mimo wprowadzonej reglamentacji i braku dostępnych zwykłych produktów spożywczych, ostatnie zwierzęta będące pod opieką są zabijane, by utrzymać ludność przy życiu. W ten sposób, podczas gdy najbiedniejsze klasy społeczne musiały przez miesiące zadowalać się szczurami jako pożywieniem, klasy paryskie zamożne mogły przez pewien czas delektować się wykwintnymi potrawami, jak konsommé z elefanta, civet z kangura, pieczone żebra niedźwiedzia lub terrina z antylopy! Pod koniec Oblężenia Paryża nie pozostaje już ani jednego zwierzęcia w Ogrodzie Aklimatyzacyjnym.

Przebudowany i upiększony, Jardin d’Acclimatation ponownie otwiera dla publiczności w 1872 roku i odradza się stopniowo dzięki darowiznom, między innymi dwóm słoniom podarowanym przez króla Włoch. Jednak fauna jest mimo wszystko bardziej klasyczna niż na początku, u boku kilku żyraf, zebr i dromedarów, a przede wszystkim zwierzęta gospodarskie i hodowlane, oraz ptaki.

W Ogrodzie Aklimatyzacyjnym wprowadzono szereg ulepszeń, powstają nowe atrakcje dla odwiedzających. Dodatkowa owczarnia otwiera podwoje, a także stajnie, nowa hodowla jedwabników, parki hodowli kaczek, duży kennel oraz sala gimnastyczna przeznaczona dla dzieci, które mogą tam odbywać jazdy na grzbiecie zebry, wielbłąda, kozy lub nawet strusia.

Ale to przede wszystkim zakup w 1878 roku przez jego Petit Train, sprytnego systemu kolejowego wymyślonego przez przemysłowca Paula Decauville’a, który na stałe zapisał się w pamięci. Z założenia trasa zaczynała się przy Etoile i prowadziła przez Las Boulogne, lecz jej przebieg szybko uległ zmianie i Porte Maillot stała się stacją początkową. Ten mały pociąg był pierwszym na wąskim torze, który zabierał pasażerów we Francji!

Ogród Aklimatyzacyjny wraca od razu do swoich pierwotnych ambicji naukowych i edukacyjnych i proponuje rodzinom cykle konferencji naukowych (o higienie, podróżach, medycynie, aklimatyzacji), koncerty co tydzień na dużej trawie, zawody sportowe, kina plenerowe, podczas gdy otwiera się również Muzeum Sportu i Myślistwa i pierwsze karuzele dla dzieci zostają zainstalowane, co już zapowiada przyszłość ogrodu.

Jednak koniec XIX wieku i początek XX wieku niosą ze sobą także mroczny pociąg ku egzotyzmowi, podróżom i ethnologie, w kontekście expansion coloniale. Ogród Akklimatyzacyjny staje się wtedy ważnym ośrodkiem antropologii i organizuje, w latach 1877–1931, nie mniej niż 22 expositions d'êtres humains przybyłych z dalekich krain.

Pierwsza ekspozycja etniczna została zorganizowana w 1877 roku przez Alberta Geoffroya Saint-Hilaire'a, dyrektora obiektu, z prezentacją trupa Nubijczyków dostarczoną przez niemieckiego zoologa Carla Hagenbecka i ustawioną przed stajniami między pawilonem lam a pawilonem ssaków. W obliczu sukcesu tej pierwszej ekspozycji ludzi, Ogrody Doświadczalne odnowiły doświadczenie z udziałem ludów afrykańskich, indyjskich, Lapończyków oraz Kozaków.

Ale już te „wystawy dzikich” wywołują żarliwe debaty społeczne, gdyż wystawieni mężczyźni są ograniczani jak zwierzęta w sąsiednich klatkach, a Towarzystwo Aklimatyzacyjne stanowczo dystansuje się od sensacjonalizmu tych wydarzeń, mimo że ogród odnotowuje rosnącą frekwencję, zbliżając się do miliona odwiedzających.

Ogród aklimatyzacyjny zorganizuje ostatnią wystawę etniczną w 1931 roku, nie bez wcześniejszych prezentacji ludów wybranych z różnych zakątków francuskiego imperium kolonialnego, od Senegalu po Afrykę Północną, aż po Nową Kaledonię.

Na początku XX wieku, w obliczu spadku frekwencji, Jardin d'Acclimatation odsuwa się od swojej misji edukacyjnej i stopniowo kieruje się ku zabawie i rozrywce. Aby przyciągnąć rodziny, które obecnie preferują nowe parki rozrywki, takie jak Luna Park, znajdujący się od 1909 roku przy Porte Maillot, czy Magic City, usytuowany przy Sekwanie od 1911 roku, ogród naśladuje model Tivoli z Kopenhagi, wyposaża się w nowoczesne karuzele i mnoży projekcje filmowe oraz pokazy cyrkowe.

Ale znowu wojna zahamuje historię Ogrodu Aklimatyzacyjnego. Podczas gdy zespół ogrodu planuje kolejne nowości, takie jak budowa basenu i stadionu, Druga wojna światowa powstrzymuje to miejsce w rozwoju i trzeba będzie poczekać na lata pięćdziesiąte, aby Ogród Aklimatyzacyjny znów odżył.

Znikają dzikie zwierzęta, wesołe miasteczko jest zredukowane, dla dzieci otwierany jest kukiełkowy teatr Guignola, a także mała farma, na której królują kucyki, kozy i osiołki. Dziś już nieistniejące muzeum En Herbe zostaje wybudowane, podobnie jak Narodowe Muzeum Sztuk i Tradycji Ludowych na miejscu Palmarium, arcydzieła ze szkła i stali zniszczonego na tę okoliczność. Ale ten przepis już nie działa.

Po latach błądzenia koncesja na ogród zostaje powierzona grupie LVMH w 1995 roku, która podejmuje duże prace, wprowadzając zieleń i alejki kwiatowe. Z inspiracją orientalną w latach 2000, obiekt wybiera już od 2017 estetykę steampunk, zapoczątkowując znaczne prace nad modernizacją i restauracją budynków wzniesionych za Napoleona III, oraz nabywa nowe atrakcje dla rodzin.

Nie ma tekstu po francusku do przetłumaczenia — to tylko osadzenie wideo. W związku z tym nie trzeba dokonywać zmian w strukturze HTML; pozostaje tak samo:

Aby zgłębić temat:

Jardin d'Acclimatation, park rozrywki w samym sercu Paryża
Jardin d'Acclimatation zaprasza nas ponownie na więcej zabawy i relaksu. Ten park rozrywki dla małych dzieci oferuje 40 atrakcji dla dzieci w wieku od 1 roku życia, farmę edukacyjną i restauracje na obrzeżach Bois de Boulogne u wrót Paryża. [Czytaj więcej]

Farma edukacyjna Sainte Hilaire, aby odkryć świat farm w Jardin d'Acclimatation.
Czy wiesz, że? W samym sercu Jardin d'Acclimatation znajduje się gospodarstwo edukacyjne: farma Sainte-Hilaire, obowiązkowa atrakcja dla całej rodziny! [Czytaj więcej]