W Transfo Emmaüs Solidarité, między dwoma zawrotami głowy, Gloria Friedmann dzieli się swoim spostrzeżeniem i ostrzega nas: "Wszystko się wali"

Między dwoma zawrotami głowy, wystawa Glorii Friedmann w Transfo, centrum kultury Emmaüs Solidarité w 10. dzielnicy Paryża, łączy rzeźby i prace mieszane wokół niepokojącego spojrzenia na nasze człowieczeństwo, jego przyszłość i zagrożone środowisko. Do obejrzenia bezpłatnie od 25 września do 21 listopada 2026 roku.

"To ostrzeżenie i konstatacja. Widzę, że rzeczywiście wszystko się sypie."

Czujność towarzyszy dziełu Glorii Friedmann. W glinie, w gipsie, w metalu, w piórach lub w kablach elektrycznych jej kompozytowe rzeźby od dawna przywołują ludzką postać w całej złożoności i stawiają pytania o nasze istnienie w świecie.

Zdumiona obserwatorka przeżywanej, wstrząsającej teraźniejszości rozwija w Transfo ścieżkę prac jako stan ducha, niepokojny ogląd na naszą ludzkość i jej przyszłość w zagrożonym środowisku.

Ta wystawa manifestowa jest kuratorowana przez Yvon Le Mignan, koordynatora centrum kultury Emmaüs Solidarité. Towarzyszy jej broszura zawierająca tekst Philippe’a Dagena, krytyka sztuki, którego artysta również zilustrował.

Jest prezentowana przez zespół wolontariuszy oraz osoby objęte wsparciem stowarzyszenia, którzy zapraszają do rozmowy, „w obliczu zawrotów głowy”.

Uroczyste otwarcie w czwartek 24 września 2026 r. w godz. 18:00–21:00.

Wystawa dostępna w godzinach otwarcia od piątku 25 września do soboty 21 listopada 2026 roku.

Wstęp wolny.

O artyście:

Urodziła się w 1950 roku w Kronach w Niemczech. Mieszka i pracuje w Aignay-le-Duc we Francji.

Gloria Friedmann opuszcza Niemcy, by osiedlić się we Francji w 1977 roku. Autodidaktka, przede wszystkim rzeźbiarka, ta płodna artystka rozwija energię eksperymentalną w praktykach tak odmiennych jak malarstwo, instalacje, fotografia, performance czy wideo. Z pozoru wieloraka forma i czający się za jej pracą ostrzejszy, czarny humor łączą powagę i błahość, tworząc język, który kultywuje w sposób jednocześnie wykształcony i zabawny. Sięgając po historyczny gatunek – pejzaż – wyzyskany przez współczesną rzeźbę, zyskała rozgłos na początku lat osiemdziesiątych dzięki instalacjom i performansom poświęconym naturze, którą uznaje za „swoją część”. To jednak właśnie nad naturą „nie-ludzką”, istniejącą „poza” sobą samą – według własnych słów – koncentruje uwagę, zwłaszcza na przemocy, którą doświadcza. Dzieła takie jak Vagues Normandie (1983), składające się z rozbitych szyb samochodowych, oraz Paysage d’hiver (1986) łączą poetyckie przetworzenie języka sztuki minimalistystycznej z pewną kulturą materiałów charakterystyczną dla arte povera. Surowe, niekonwencjonalne materiały przekazują jej przesłanie, przenosząc je do inscenizowanych obrazów, w których „scenariusze egzystencjalne” uruchamiają przeciwstawne siły, bez żadnych kompromisów. Łącząc ironię, parodię i niekonwencjonalność, Gloria Friedmann rozwija logikę metafory naturalistycznej, eksponując fragmenty prawdziwej natury, których używa według procedury ready-made, by bardziej oddać ideę chaosu niż proverbialną harmonię.

Nadużywanie alkoholu jest szkodliwe dla zdrowia, spożywaj z umiarem.