Sala kinowa, dzwoni telefon, i nagle wszystko się zmienia: to bez wątpienia jedna z najlepszych definicji Cinémagique w Disneyland Paris, tej zaginionej atrakcji z Disney Adventure World, która wciąż powraca w pamięci fanów. Dla tych, którzy szukają historii Cinémagique, dawna atrakcja w Disneyland Paris pozostaje przypadkiem wyjątkowym: ani kolejka, ani zwykła projekcja, lecz spektakl hybrydowy, w którym kino zdaje się pochłaniać realność.
Od samego otwarcia 16 marca 2002 roku, równolegle z otwarciem parku Walt Disney Studios, ten pokaz stał się hołdem dla wielkiego ekranu, z Martinem Shortem i Julie Delpy na czele, w inscenizacji pomyślanej jako podróż przez historię kina.
Gdy Park Walt Disney Studios otwiera swoje bramy w Seine-et-Marne, jasne staje się jego zadanie: świętować obraz, kulisy i powstawanie marzeń. W takim tle idealnie trafia projekt Cinémagique. Pomysł był błyskotliwy: nieproszeni widzowie, wyciągani z sali prosto na ekran, zaczynali biec od jednego fragmentu filmu do kolejnego — od kina niemego po nowsze dzieła. Publiczność z kolei obserwowała tę wędrówkę jak ogromny pokaz sztuczek.
Siła Cinémagique polegała na swojej kluczowej iluzji. Atrakcja łączyła sceniczny zabieg, projekcję zsynchronizowaną i nakładanie obrazów, by zatarć granicę między salą a filmem. Do dziś wydaje się to proste na papierze; w rzeczywistości efekt wywoływał prawdziwe, subtelne poruszenie wśród widzów. Nie wchodziliśmy w dekor kina: mieliśmy wrażenie, że wchodzimy do samego kina. To właśnie ta innowacyjna cecha przyniosła jej w Thea Award w 2003 roku, znaczące wyróżnienie w branży immersyjnej rozrywki.
To, co czyniło Cinémagique taką wyjątkową, to nie tylko technika. To także ton. Spektakl przechodził od slapsticku do romansu, od czerni i bieli do koloru, od Harold Lloyd do Mary Poppins, od Casablanca do Czarnoksiężnik z Krainy Oz, z niezwykle zaraźliwą radością. Atrakcja nie opowiadała tylko jednej historii — opowiadała historię historii.
A potem była ta niezwykle zawrotna idea: ekran przestawał być granicą, a stał się drzwiami. Dla wielu odwiedzających Cinémagique ucieleśniało to dziecięce — i wciąż zabawowe, dorosłe — marzenie wskoczenia do filmu i przeżycia w nim przygody zamiast bohaterów. Dzięki temu doskonale wpisywało się w DNA Disneyland Paris: przenosić wyobraźnię z dekoru do doświadczenia, które się przeżywa.
Ale nawet najpiękniejsze hołdy kończą na afiszu... Po piętnastu latach działalności Cinémagique zakończył swoje ostatnie przedstawienie 29 marca 2017 roku. Jego zniknięcie wpisuje się w okres głębokich przemian w drugim parku, podejmowanych na przestrzeni lat, a następnie spotęgowanych przez szeroki plan inwestycyjny mający na celu odświeżenie doświadczeń Walt Disney Studios, które dziś funkcjonują jako Disney Adventure World.
Wciąż pojawiały się zapowiedzi tymczasowego ponownego otwarcia nawet na zimę 2018, od 1 grudnia 2018 do 3 lutego 2019, zanim ostatecznie zrezygnowano z planu. Te fałszywe nadzieje jeszcze bardziej wzmocniły jego kultowy status: Cinémagique przestał być jedynie zamkniętą atrakcją, stał się niemal legendarnym wspomnieniem w historii Disneyland Paris. A dla atrakcji poświęconej magii kina, zakończenie w postaci mitu miało w sobie coś dość symbolicznego.
Dziś Cinémagique należy do tej bardzo wyjątkowej kategorii znikających atrakcji, które żyją dalej w opowieściach, fanowskich filmach i rozmowach pełnych nostalgii. Nie było w niej ani efektownych piruetów, ani spektakularnych upadków, ale miała coś lepszego: jeden pomysł. Prawdziwy. Elegancki, czytelny, poetycki. Tego kina, które potrafi pochłonąć widownię, by przypominać jej, z humorem i czułością, dlaczego filmy nas tak fascynują.
I może dlatego wspomnienie o niej tkwi tak mocno. Cinémagique nie obiecywała jedynie obejrzenia filmu. Proponowała, na kilka minut, zajrzeć za kulisy ekranu i wejść na drugą stronę obrazu. Szczerze mówiąc, dla atrakcji z Walt Disney Studios ciężko o piękniejszy czar!
Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.
