Silniejsi niż diabły w kinach od 25 marca 2026. Ten film, z ostrzeżeniem dla widzów poniżej 12 roku życia, zwiastuje powrót Grahama Guita do długometrażowych filmów fabularnych po siedemnastu latach od Hello Goodbye. Reżyser obsadził w nim Melvila Poupauda, Asię Argento i Marine Vacth w komedii-thrillerze, której fabuła kręci się wokół nieobecnego ojca, który nagle pojawia się w życiu dorosłego syna, wywołując natychmiastowe zmiany wśród jego bliskich.
Valentin, zagubiony i bez grosza przy duszy, spotyka Josefa po dwudziestu latach i wciąga go, razem z jego żoną Alice, w narastający chaos. W ich otoczeniu przewijają się także JP, Mila i Gigi, tworząc opowieść pełną napięcia, rodzinnych kryzysów i czarnego humoru, osnutą wokół poważnych problemów relacji ojciec-syn.
Film został pokazany podczas Festiwalu Nowego Kina w Montrealu w 2025 roku, a następnie wybrany na Festiwal Premiers Plans w Angers w 2026. To również powrót do współpracy między Grahamem Guit i Melvilem Poupaudem, którzy już współpracowali przy filmach Niebo jest dla nas i Uprowadzeni. Ta nowa produkcja to bardziej osobisty projekt, który eksploruje temat ojcostwa i zawiera wyraźne elementy autobiograficzne w scenariuszu.
Silniejsi niż diabeł wpisuje się tym samym w estetykę kina Grahama Guita, z jego zamiłowaniem do niepewnych bohaterów, poszarpanych losów i rodzinnych dramatów pod ciśnieniem. Krótki, intensywny czas trwania i układ wydarzeń rozgrywających się w ciągu tygodnia zwiastują film pełen napięcia, szybki i skupiony na efektach domina, które wywołuje to niespodziewane pojawienie się.
Nasza opinia o Silniejsi niż diabeł
Silniejsi niż diabeł, wyreżyserowany przez Grahama Guita, to raczej czarna komedia lekko odjechana, balansująca na granicy absurdu thrillera i dysfunkcyjnego dramatu rodzinnego. Zagrany przez Melvila Poupauda, Asia Argento, Marine Vacth i przede wszystkim przez niezwykle przekonującego Nahuela Pereza Biscayarta, film od początku wybiera drogę chaosu, zmienności tonu i narracji, która stawia na niestabilność zamiast klasycznej precyzji. Efekt jest czymś naprawdę unikatowym na francuskiej scenie kinowej: pracą, która bardziej niż płynnie opowiedzianą historię, przypomina zderzenie pokiereszowanych postaci, sprzecznych impulsów i wyraźnego zamiłowania do niepokoju.
Główną zaletą filmu jest właśnie ta wolność tonacji. Graham Guit nie próbuje wygładzić swojego świata czy uspokoić widza. Film ukazuje grupę niezdara, postaci marginalne, odklejone od rzeczywistości, często niezdolne do uratowania siebie, nie mówiąc już o ratowaniu innych. Ta zraniona ludzkość nadaje dziełu jego najbardziej charakterystyczną energię. W Silniejszych niż diabeł wyraźnie czuć przyjemność z rozbijania sytuacji, pchania relacji do granic, umożliwiając absurdu stopniowe przenikanie do rzeczywistości.
Przez swoją miłość do absurdu, postaci marginalne i celowo niestabilną narrację Silniejsi niż diabeł przywodzi na myśl zarówno ostre kino Bertranda Bliera, zwłaszcza Chłodną bufet, jak i niektóre współczesne absurdalne komedie Quentina Dupieux, a momentami flirtuje z czarnym humorem braci Coen.
W tym zorganizowanym chaosie Nahuel Perez Biscayart wyrasta na prawdziwą gwiazdę filmu. Fantastyczny jako JP, wnosi do roli nerwowość, wrażliwość i dziwaczność, które od razu zwracają uwagę. Tam, gdzie film czasami zagubiony jest w własnym nieuporządkowaniu, to właśnie jego obecność zapewnia scenom oparcie. Jego gra znakomicie odzwierciedla tożsamość filmu: nieprzewidywalną, niestabilną, cały czas balansującą na krawędzi. To on nadaje opowieści głębię, bardziej wyczuloną niż zwykłe zgrywanie ostrego stylu.
Reszta obsady także chętnie poddaje się tej niestałej grze. Melvil Poupaud, Asia Argento i Marine Vacth wkładają w tę delikatną równowagę między ironią, niepokojem a emocjonalnym rozregulowaniem całą siebie. Wszyscy zdają się rozumieć, że film działa tylko wówczas, gdy akceptuje brak pełnej wygody. Problem w tym, że taka odwaga ma też swój cień: przez skupianie się na serii sytuacji i zderzeniach zachowań, narracja może wydać się rozstrzepotana, czasami bardziej swobodna niż dobrze opanowana.
To właśnie tutaj Silniejsi niż diabeł mogą wywołać podział. Ich czarny i absurdalny humor nie zawsze trafia w sedno, a mieszanka zgryźliwej komedii i thrillerowskiej napięcia bywa nierówna. Niektóre sceny zaskakują odwagą, inne z kolei sprawiają wrażenie, jakby film improwizował, ryzykując utratę części efektu. Ta fragmentaryczność nie musi być wadą sama w sobie, ale wymaga od widza gotowości na podróż w nieznane, w obiekt, który nigdy nie dąży do klarownej linii.
Dlatego film ten skierowany jest głównie do świadomej publiczności, ceniącej najbardziej swobodne kino autorskie, postaci niestabilne, narracje zbaczające z głównego kursu oraz europejskie czarne komedie, które wolą dyskomfort od natychmiastowej atrakcyjności. Fani klasycznej struktury, jasnego rozwoju akcji lub wyrazistego humoru mogą pozostać z boku. Tu chodzi raczej o wrażenie dryfu, rozmycia i ciągłego chaosu relacji.
Silniejsi niż diabeł nie jest więc filmem przyjaznym w klasycznym sensie ani nawet zawsze udanym. Ma jednak swoją tożsamość, surowość i charakterystyczny sposób przedstawiania postaci pokręconych. Osobliwy, chaotyczny, czasami nierówny, czerpie siłę z tego, czego nie chce poskromić. To czarna komedia obdarzona własnym, niekiedy niełatwym do zaakceptowania stylem, pozostawiająca trwałe wrażenie na widzach gotowych na wstrząsy.
Silniejsi od diabła
Film | 2026
Premiera w kinach: 25 marca 2026
Komedia, thriller | Czas trwania: 1h24
Reżyseria: Graham Guit | W rolach głównych: Melvil Poupaud, Asia Argento, Marine Vacth
Tytuł oryginalny: Silniejsi od diabła
Kraj produkcji: Francja
Aby przedłużyć filmowe doznania na dużym ekranie, sprawdź marcowe premiery kinowe, najciekawsze filmy obecnie w kinach oraz naszą listę najlepszych thrillerów roku.
