W zapowiedziach reemisji uwagę zwraca zapis zrekonstruowano w 4K.
Ale co to właściwie oznacza?
Aby zrozumieć wykonaną pracę, trzeba przyjrzeć się odnalezionym elementom, dokonanym naprawom i wyborom podjętym, aby uszanować obraz i dźwięk filmu.
Wszystko zaczyna się od śledztwa w archiwach. CNC opisuje poszukiwanie negatywów, kopii i dokumentów produkcyjnych, które pozwalają odtworzyć dzieło. Stan nośnika ma znaczenie równie ważne jak jego charakter: taśma filmowa może nosić rozdarcia, uszkodzone łączenia lub brakujące fragmenty. Dostępny materiał determinuje więc część możliwości rekonstrukcji.
Digitalizacja następnie przekształca obrazy z taśmy filmowej w pliki, na których zespoły mogą pracować. Skan może być wykonany w 2K, 4K lub 8K. Wybrana rozdzielczość to tylko etap procesu; pojawiają się także stabilizacja, usuwanie zarysowań oraz korekta kolorów i światła, nazywana gradingiem kolorów. Jedyna liczba umieszczona na plakacie nie opisuje więc ani stanu materiału wyjściowego, ani zakresu prac.
Przypadek filmu Merlusse w reżyserii Marcela Pagnola z 1935 roku pokazuje, jak różne elementy mogą wzajemnie się uzupełniać. W wywiadzie opublikowanym przez CNC Hervé Pichard, dyrektor zbiorów filmowych w Cinémathèque française, wyjaśnia, że proces restauracji oparto na negatywie i na internegatywie, by uzupełnić braki. Obraz został zdigitalizowany w jakości 4K, a dźwięk poddano obróbce równolegle.
Odtworzenie wyglądu filmu wymaga także ludzkiego spojrzenia. W czerni i bieli nad tym czuwał operator Guillaume Schiffman, nadzorując korektę kolorów, aby utrzymać oryginalne natężenie światła. Pichard podkreśla znaczenie zachowania ziarnistości filmu i oddania pracy reżysera oraz jego operatora zdjęć. Odrestaurowany obraz może więc zachować wyraźną teksturę.
Ta sama uwaga dotyczy również dźwięku. W przypadku Merlusse ekipy zachowały charakterystyczne cechy ówczesnego miksu, jednocześnie pracując nad przejrzystością dialogów. Kruchość nagrań z lat trzydziestych to jedna z cech, które uwzględnia ta rekonstrukcja.
Granica między degradacją a wadą, która jest obecna już na etapie produkcji, czasem wymaga arbitrażu. W kontekście Les Maîtres du temps, de René Laloux, Ellen Schafer, dyrektorka ds. eksploatacji katalogów w Argos Films i Cite Films, informuje, że problemy z dopracowaniem zostały zachowane. Ich skorygowanie mogłoby usunąć niedoskonałości charakterystyczne dla tego filmu.
Aby odzyskać kolory, restauratorzy odwołali się do kilku źródeł: celuloid, komiksy zaczerpnięte z filmu, materiały promocyjne i świadectwa. Schafer przyznaje, że w tym przedsięwzięciu pojawia się element subiektywności. Projekt objął także angielskie napisy i audiodeskrypcję: dostęp do odrestaurowanego dzieła zależy także od tekstów i rozwiązań towarzyszących jego obrazom.
Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.
