Paris Centre kartpostallarıyla dolu Paris’in simgesi olan anıtları bir kez daha akla getirir; ama aynı zamanda ilk bakışta yakalayamadığınız sokaklar, mekânlar ve alışkanlıklar da bu ilçenin sınırlarında gizli. Bunu kimden dinleriz daha iyi? Belediye başkanı Ariel Weilden. Yeni döneme yeniden seçilen başkan, keşiflerini, favorilerini ve önerilerini paylaşıyor.Çok kimlikli bu semtte, başkanla birlikte Paris Centre’ın nabzını hızlıca keşfe çıkıyoruz.
Sizi daha yakından tanımak için okuyucularımıza kendinizi tanıtır mısınız?
Eğitimini ekonomist olarak tamamlamış, özel sektörde ve öğretim alanında uzun bir kariyere sahip biri olarak — Sciences Po, HEC ve ABD dâhil — kısa bir süre milletvekili danışmanı görevinde bulundum, fakat hızla ayrıldım; çünkü kamu sorumluluklarına ulaşabilmek için önce başka yerlerde yaşayıp öğrenip çalışmanın şart olduğuna her zaman inandım.
Ben esas olarak Paris’in merkezinde uzun süredir yaşayan biri olarak bugün belediye başkanıyım. Toprağa çok somut bir bağ kurmayı istiyorum; ofisimde kilitli kalmaktan kaçınarak kahve köşelerinde randevular, dışarıda vakit, sokaklarda, dükkanlarda ve meydanlarda olmak; işte böyle bir şehir gerçekten anlaşılır. Mahallesine yakın, yürünen, bisiklete binen ve sakinlerle doğrudan iletişim kuran bir başkan fikrini seviyorum.
Toplantıları sıkıcı bulduğum için ayda bir mahalle sakinlerini kahve ve kruvasan eşliğinde iki saat boyunca her konuyu konuşmak üzere ağırlıyorum; çoğu kez yerel bir konuk da eşlik ediyor.
Boş zamanlarınızda en beğendiğiniz kültürel deneyimler nelerdir?
Çok çeşitli zevklerim var. Kültürel yaşamımın bir kısmı görevlerimle bağlantılı; olağanüstü zenginliğe sahip bir bölgenin kalbinde, Louvre, Notre-Dame, Centre Pompidou, galeries et théâtres arasında geçiyor. Ayrıca égliseslere de gidiyorum; mimari için ve orada barındırılan eserler için: Delacroix, Le Tintoret, Keith Haring Saint-Eustache... Pariste, özellikle merkeze yakın bölgelerde bu mekânlar sık sık tek büyük bir müzeyi oluşturuyor; çoğu zaman unutulur.
Kızımla, sahne sanatlarına çok kaptırmış biri olarak Paris ve Londra’da müzikaller izlemeye gidiyorum. Yakın zamanda La Cage aux Folles, 42nd Street, Les Misérables izledik. Sinemayı, özellikle Grand Rex sevgimi, ve mangalardan önce gösterileri izlemekten keyif aldığım Sword Art Online ile Demon Slayer gibi yapımları seviyorum. Cosplay etrafında gerçekten büyük bir coşku var (Demon Slayer galasında ben de pelerin giymiştim!) ve toplu mutluluk da oldukça nadir bir duygu. Son olarak stand-up açısından da ilgi duyuyorum; Rosa Bursztein, Alison Wheeler, Paul Mirabel veya Louis C.K gibi isimleri Paris’e gelenekselden çok özel iki tarihte görmek nasip oldu.
Okuyucularımıza özellikle hangi etkinliği öneriyorsunuz?
Büyük, çok bilinen etkinliklerden çok, daha az beklenenlara yönelmeyi tercih ederim. Belediye binasında yerel bir programımız var; çoğu zaman ücretsiz olan bu program, daha sade formatlarda sanatçıları keşfetmeyi ve fotoğraf sergileri gibi küçük ölçekli gösterimleri görmeyi sağlıyor. Şu anda belediye binasının afiş panolarında sürgün sanatçıları atölyesinin sergisi bulunuyor.
Her salı akşamı belediye tören salonunda konserler ve sanat etkinlikleri düzenleniyor (ve perşembe akşamları da başka bir belediye salonunda), genç sanatçılar, gruplar, korolar, dernekler ya da konservatuvar öğrencileriyle; aksi halde gerçek bir sahneye kavuşma şansı bulamayan bu isimler için bir fırsat sunuluyor.
Foulées de Paris Centre'i de öneriyorum; aile dostu, samimi bir ölçekte gerçekleşen ve biz yeniden hayata geçirdiğimiz bir koşu etkinliği. Bu yarış performans odaklı değil; birlikte koşmanın keyfine odaklanıyor, çocuklar için özel formatlar, erişilebilir rotalar ve aileler için bayraklı takımlar gibi seçenekler sunuyor.
Biri ilçelerini bilmeyene nasıl anlatırsın? Sende başkalarında bulunmayan ne var ki seni en çok gururlandırıyor?
Bu, yaşayan bir miras; dünyanın en tanınmış yerlerinden biri olsa da çoğu zaman yeterince anlaşılmıyor. Herkes Louvre, Notre-Dame, la place des Vosges, Centre Pompidou diye düşünür; fakat beni ilgilendiren asıl olan, yan tarafında saklı kalanlar: küçük müzeler, saklı bahçeler, özel konaklar, kültürel etkileşimin merkezleri, tarihini tahmin edemeyeceğiniz sokaklar.
Bu tarihsel katmanların, kültürlerin, mirasların ve güncel yaşamların üst üste binmesi beni en çok gururlandıran şey; birkaç dakikada büyük bir anıtın bilinmeyen bir bahçeye, bir sinagoga bir kiliseye, bir Uygur restoranından tarihî bir kafeye, görünürdeki bir müzeden çocukların futbol oynadığı bir meydana geçebilme imkânı. İşte bu yoğunluk ve çeşitlilik, Paris Centre’in ruhunu şekillendiriyor.
Mirasın yan unsurlarına olan bağlılığım büyük: Cognacq-Jay gibi küçük müzeler, Paris’teki Cognacq-Jay, Victor Hugo Evi, Leopold-Achille Meydanı (Picasso Müzesi bahçeleriyle birleşme projesi olan) ya da daha sürpriz olan rotalar ve mekânlar, örneğin Paris’in en eski Çin Mahallesi çevresindeki Pan Yuliang Meydanı etrafında dolaşanlar, Tango, şehir tarafından satın alınarak ortadan kalkması neredeyse ölümden kurtarılan bu efsane LGBT kulübü. Tüm bunlar, asla tamamen keşfedemeyeceğimiz bir şehri oluşturuyor.
Aileler ve gençler için hangi ücretsiz ya da bütçe dostu seçenekleri öneriyorsunuz?
Kamu alanı, bedava gezmenin en güzel örneğidir! Seine kıyıları yürüyüşlerin ve nefes alınan alanların gerçekten merkezine dönüştü; Ginette-Kolinka Bahçesi gibi küçük bahçeler, Anne Frank Bahçesi, Rosiers-Joseph-Migneret Bahçesi ve Richelieu'deki BNF bahçesi (Rosiers-Joseph-Migneret Bahçesi) Gilles Clément tarafından yeniden tasarlandı. Meydanlar da öyle; Petits Pères Meydanı veya Zaferler Meydanı gibi...
Bir kiliseye girip, tarihi bir mekânın kapısını aralayıp, Marais ya da Sentier sokaklarında sabit bir rota izlemek zorunda kalmadan dolaşmak... Ne kadar da spontan yolculuklar! Üstelik belediyenin ücretsiz programları: sergiler, salı akşamı konserleri, bit pazarları, aile etkinlikleri ve yerel kültürel buluşmalar.
Yerel dinamiğin tetiklenmesinde sizce en kritik üç aktör hangileridir? (barlar/kafeler, spor ve kültürel dernekler, üçüncü mekânlar)
Üç sivil toplum kafesi, yaşamı, dayanışmayı ve yerel canlanmayı temsil eden yerler olarak öne çıkacaktır. İlki, Le Troisième Café, Enfants-Rouges Pazarı yakınlarında: gönüllülük temelinde işleyen ve askıya alınmış yemek uygulamasıyla dikkat çeken, çok sevimli bir mekân. Orada yemekler lezzetli ve epey uygun fiyatlı; maddi olanakları kısıtlı olan mahalleliler için de sıcak bir karşılama buluyorlar.
İkincisi, François-Miron Caddesi’nde bulunan bu kafenin adı “Quatrième Café” olarak biliniyor. Orada da durum ne olursa olsun çok uygun fiyatlarla yemek yenebilir, hatta bazı durumlarda ücretsiz bile. Bu, bir alanı kullanışlı, erişilebilir ve canlı bir mekana dönüştürmenin güzel bir örneğidir (eski Sosyalist Parti binasıdır).
Üçüncü örnek, Minimes kışlasının yeniden düzenlenen bölümünde faaliyet gösteren Notre Café Marais oluyor. Bu mekâna büyük önem veriyorum çünkü savunduğum pek çok fikri barındırıyor: miras niteliğindeki bir alanın yeniden işlevlendirilmesi, sivil toplum kafesi konumunda bir kafe, zanaatkarlar, konutlar, hizmetler, kreş, bahçe gibi unsurları bir araya getiren bir ortam ve en önemlisi, yakınlardaki bir médico-éducatif enstitüsüyle doğrudan kurduğu bağ sayesinde genç otizmlilerin çalışıp eğitim alabileceği bir olanak sunması. Lezzetli yemekler yeniyor, mekan muhteşem ve insani proje gerçekten önemli ölçüde etkileyici.
Paris'in merkezini keşfetmek için ideal rota nedir?
Çok fazla plan yapmamanızı özellikle öneririm. Aklınızda iki üç nokta olsun; ardından içgüdünüze uyarak Marais ve Sentier’in dar sokaklarında kaybolmayı kabul edin. Paris’in merkezini baştan sona dolaşmanızı tavsiye ederim; tarihin ardı ardına gelen katmanlarını geçerken (l'enceinte de Philippe Auguste, l'enceinte de Charles V). Parisi’nin içten dışa doğru inşa edildiği gerçeği, sokaklarda, izlerde ve kalıntılarda okunur.
Toplumsal uyumu en iyi hangi olay somutlaştırıyor? Bu ortak yaşama duygusunu güçlendirmek için hangi girişimi hayata geçireceksiniz?
Hayatımın en güzel anılarından biri, gelişimimle başlayan bu geleneği sürdürdüğüm an: Noel’i kutlayanların arasına karışanlar çalışmak zorunda olanları görmek için 24 Aralık akşamı onları ziyaret etmek. En çok dokunan anım ise Soupe Saint-Eustache: Paris’in en güzel kiliselerinden birinin önünde, zorluk yaşayan insanlara yemek dağıtan gönüllülerle yan yana durmak, toplumu ayakta tutmayı mümkün kılan şeyin özünü çok güzel özetliyor.
Toplumun kamusal alanda birbirini daha iyi kabullenmesini sağlamak da şart. Ulaşım biçimlerinin dönüşümüyle birlikte bugün, her zaman en savunmasız olanlardan yola çıkarak — yayalar, bisikletçiler ve otomobil sürücüleri — önceliği yayalar, çocuklar, yaşlılar ve hareket kabiliyeti kısıtlı kişilerden yana tutmayı başarmalıyız.
Sonuç olarak, kültür üzerinden kamusal alanı kullanmayı güçlendirerek ve yeni buluşma noktaları oluşturarak halkı kaynaştırmak gerekiyor. Halles 2030 projesi ile Paris merkezinde yeni buluşma ve kullanım alanları yaratmayı hedefliyorum; Halles çevresindeki bazı tünelleri ve kullanılmayan otoparkları yeniden kazanarak spor tesisleri, duş-banyo alanları, bagaj depolama, sosyal mekânlar ve nesiller arası etkileşimi teşvik eden diğer alanları hayata geçireceğim.
Bazı kültürel konular sizin için özellikle önemli mi?
Mirası yeniden okuma fikri, onu bozurmadan mümkün kılmak benim için çok önemli. Sanatçı C215 ile birlikte, Marais’ta Klasik Çağ’a adanmış tarihi bir sokak sanatı rotası tasarladık. Bu figürlerle ilişkili yerlerin yakınında, elektrik Panolarına asılan portreler (aydınlık olmayan, kent meydanlarının en çirkin objelerinden sayılanlar arasındalar) Madame de Sévigné gibi örneklerle, Tarih’i farklı bir dille anlatmak, hafızayı müzelerden çıkarıp sokağa taşımanın yolunu açıyor.
Kültürel programıyla hangi şehir veya Paris'in hangi semtini hayranlıkla takip ediyorsunuz?
Paris'te, özellikle Paris'in 2. bölgesi çevresi, özellikle Victoires Meydanı ile Petit-Pères Meydanı arasındaki alan, mirasla yerel yaşam ve nefes alıp verme arasındaki dengeyi sunuyor. Paris dışında, Fransız kültür manzarasında önemli bir kent olan Marsilya’ya da gitmeyi seviyorum; belirgin bir kimliğe ve gerçekten enerjik bir atmosfere sahip.
New York ve Tel-Aviv ile kişisel bir bağımdan söz etmek gerekir; bu iki şehir bana ilham veriyor. Özellikle birincisi, kamusal alan, hareketlilik ve kentsel kullanımlar konusundaki yaklaşımını köklü biçimde dönüştürdü. High Line bunun en çarpıcı örneği; eskiden bisiklete binmenin zor olduğu bir şehirde bisiklet yollarının etkileyici şekilde gelişmesi de buna eşlik ediyor. Bu şehirlerin kentsel planlamayı kültürel ve sosyal dönüşümün aracı hâline getirebilme yeteneğini hayranlıkla izliyorum.
Sortiraparis okuyucularını Paris Merkezi'ni keşfetmeye özendirecek tek bir kelime nedir?
Dünyanın en çok bilinen noktalarını yeniden keşfedin; daha doğrusu, dünyanın en bilinen noktasında bilinmeyene doğru yol alın! Paris Centre hemen herkesin bildiğini sandığı, ama aslında pek çok katmanı, ayrıntıyı, saklı mekanı, bahçeleri, kafeleri, müzeleri, sokakları, anlatıları ve karşınıza yalnızca yavaşlayıp farklı yürüdüğünüzde ortaya çıkan yüzleri barındıran bir alan. Zaman ayırıp daha farklı adımlarla gezdiğinizde keşfedilecek sürprizlerle dolu bir merkez.
