Grave, Fransız-Belçikalı yönetmen Julia Ducournau'nun ilk uzun metrajı, 15 Mayıs 2026'da HBO Max'ta izleyiciyle buluşuyor. Fransa'da 15 Mart 2017'de vizyona giren bu Fransız-Belçika korku filmi, Cannes'taki Eleştiri Haftası'nda büyük ilgi görmüş ve yönetmeninin kendine özgü rotasını birkaç yıl öncesinden işaret etmişti; bu yolculuk, birkaç yıl sonra Titane ile zirveye çıkacaktı.
Grave
Film | 2017
HBO Max'te 15 Mayıs 2026'da yayımlanacak
Drama, korku-gerilim | Süre: 1 saat 38 dakika
Yönetmen: Julia Ducournau | Senaryo: Julia Ducournau | Oyuncular: Garance Marillier, Ella Rumpf, Rabah Naït Oufella
Uyruklar: Fransa, Belçika
16 yaşından küçüklere yasaktır
Grave filminde Justine, vejetaryen bir aileden gelen ve veterinerlikte parlak bir gelecek vaadeden genç bir kız olarak ablasının okuduğu veterinerlik fakültesine adım atar. Bir zorbalık töreninde ilk kez çiğ et yemeye zorlanır. Bu ihlal, bedensel ve ruhsal bir dönüşümü tetikler; hikâye beden korkusuna doğru evrilir.
2016 yılında Eleştirmenler Haftası'nda gösterime giren bu film, FIPRESCI ödülünü kazandı ve ardından pek çok onura uzandı; 2017 Gérardmer Festivali'nin Büyük Ödülü ile İlk Filmler için Louis Delluc Ödülü bunlardan bazıları. Üstündeki ünü, özellikle festivallerdeki dikkat çekici gösterimlerle de güç kazandı; Toronto'daki bazı seansta izleyicileri geren anlar yaşandığı da hatırda.
Redaksiyonun eleştirisi, filmin vizyona girdiği dönemde yayımlandı:
Grave hâlâ Fransız sinemalarında gösterimde değil, ama ünü şimdiden dolaşıyor. Julia Ducournau'nun bu eseri, Toronto'daki gösterimi sırasında iki izleyicinin bayılmasına yol açan rahatsızlık nedeniyle ileriye dönük olarak tüyleri diken diken eden bir gerilim yaratıyor. O halde film gerçekten bu kadar “ciddi” mi?
Bir varmış, bir yokmuş Justine adında, üstün zekalı ve ilk bakışta masumca naif görünen genç bir kız varmış. Ailesinin tamamen vejetaryen ve veteriner olması sebebiyle o da doğal olarak aynı yolu izlermiş. Veterinerlik okuluna girmeye hazırlanırken hayatı kesin bir dönemeçten geçecek ve sebebi şu: vejetaryenliğinden çıkarak yamyamlığa doğru sürüklenmiş.
Evet, böyle konuşulunca ve filmin önünden geçen ün düşünüldüğünde, gerçekten bir kan banyosu bekliyoruz. Ancak film, beklediğimiz kadar kanlı değil. Yine de izleyeni rahatsız eden bir hava taşıyor.
Dans Grave filminde genellikle ima hâkimdir. Simgesel görüntüler, Justine’in cehenneme inişine zarifçe hazırlık yapıyor. Sönmekte olan bir arabanın farları, asılı bir koyun peluşu... Küçük ipuçları sızıyor, yalnızca bizim görebileceğimiz uyarılar gibi.
Hikâyenin akışı ironinin hâkim olduğu bir tonla ilerliyor. Veterinerlik fakültesine vardığında Justine kaybolmuş, bakışları şaşkın ve ürkek; zorlu bir başlatma törenine girerken karşılaşacağı baskıyla yüzleşmeye hazır değil. Acemi öğrenciler, yaşlıların emrine itaat eden sürü gibi hareket ederken, o da prensiplerine sadık kalmaya çalışıyor; ona karşı koymaması, ne yaptırılıyorsa yapması için cesaretlendiriliyor—hatta et yemeyi bile... Ve aniden her şey kontrolden çıkıyor. Roller de yer değiştiriyor.
Justine rolü için Julia Ducournau, daha önce kısa metrajı Junior’da başrolünü emanet ettiği Garance Marillier'i seçti. Bu genç oyuncunun Justine’i mükemmel biçimde canlandırması için tebrikler. Filmin başında, bu masum görünen genç öğrenciyi gördüğümüzde, onun bu kadar ürkütücü bir kişiliğe dönüşeceğini hayal etmek güç. Ancak kuzu sürüsüne sızan bir kurt olduğunda, onun oyunculuk performansı bizi rahatsız ediyor. Onun hayvani bakışı, büzüşmüş dudakları ve hayvani tavrı bizi hiç yanılttmıyor: Justine artık bir avcı oldu.
Filmin bir diğer güçlü yönü müzik. Bazen sahneyle gerçek bir tezat oluştursa da Justine’in tetiklenme anı, karanlığa gerçekten daldığı o an, gotik etkiler taşıyan kaygılı bir parça ile işaretleniyor. İngiliz besteci Jim Williams tarafından bestelenen bu film müziği, eserin içine çekilmemize katkı sağlıyor ve hatta görüntülerden beklenen duygunun tonunu, imgelerin kendisinden çok daha vurucu bir şekilde hissetmemizi sağlıyor.
Film, kara mizah ve korkuyu aynı anda kucaklıyor. Günlük hayatı anımsatan sahneler, izleyiciyle kendini özdeşleştirmeye olanak tanırken aniden beklenmedik bir dönemeçle yarıda kesiliyor. Yamyamlık dışında Grave, zorbalıkla gelen “hazing” ve bunun doğurabileceği aşağılamayı, eşcinselliği ve genel olarak tacizi de irdeliyor. Yine de filmin ardında saklı mesajın ne olduğunun pek netleşmediği dikkat çekiyor. Ayrıca iki üç sahneden sonra var olan, filmin ortasından itibaren hissedilen finali de peşin peşin tahmin edilebilir olmasıyla tatmin edici bulunmuyor.
Grave, bununla birlikte oldukça özgün bir yapıt ve çoğu zaman varsayılan olarak genre horreur olarak sınıflandırılır.
Grave'in fragmanı:
Daha ileriye götürmek için Mayıs ayına ait HBO Max yeniliklerini içeren seçkimiz, tüm platformlardaki yayınlar rehberi ve bugünün önerisi: Mayıs ayının HBO Max yenilikleri, tüm platformlardaki yayınlar rehberi ve bugün streaming'de ne izleneceğini gösteren seçkimiz Bugün streaming'de ne izleyelim?.
