À Transfo Emmaüs Solidarité, iki baş döndürücü an arasında, Gloria Friedmann gözlemlerini paylaşıyor ve bizi uyarıyor: "Her şey çökmekte"

İki baş dönmesi arasinda, Paris'in 10. ilçesindeki Transfo, Emmaüs Solidarité Kültür Merkezi'ndeki Gloria Friedmann'ın sergisi, insanlığımız, geleceğimiz ve tehdit altındaki bir çevre üzerine endişeli bir bakış etrafında heykeller ile karma yapıtları bir araya getiriyor. 25 Eylül - 21 Kasım 2026 tarihleri arasında ücretsiz olarak keşfedilebilir.

"Bu bir uyarı ve bir tespit. Gerçekten her şeyin çöktüğünü görüyorum."

Gloria Friedmann’ın eserlerinde dikkat hâkimdir. Topraktan, alçıya, metale, tüylerden veya elektrik kablolarından oluşan karışık heykelleri uzun süredir insan figürünü karmaşık yönleriyle çağrıştırıyor ve dünyadaki varoluşumuzu sorgulamamızı sağlıyor.

Şaşkın bir gözlemci olarak sarsıcı bir şimdiyi izlerken, Transfo bir dizi eseri adeta bir ruh hâli gibi sergiliyor, insanlığımız ve tehdit altındaki çevrenin geleceğine dair kaygılı bir bakış.

Bu manifeste sergisi, Emmaüs Solidarité Kültür Merkezi koordinatörü Yvon Le Mignan tarafından küratörlüğünü üstleniliyor. Sergiye, sanat eleştirmeni Philippe Dagen'in yazdığı bir metni içeren bir broşür eşlik ediyor; sanatçı da bu metni kendi çizimleriyle resimledi.

Gönüllülerden oluşan bir ekip ve dernek tarafından desteklenen kişilerden oluşan bir ekip tarafından sunulan bu program, sizleri “baş dönmesiyle yüzleşmeye” davet ediyor.

2026 yılının 24 Eylül Perşembe günü saat 18:00–21:00 arasında resmi açılış töreni gerçekleştirilecek.

2026 yılında, 25 Eylül Cuma'dan 21 Kasım Cumartesi'ye kadar açılış saatleri içinde sergi.

Giriş ücretsiz ve açıktır.

Sanatçı hakkında

1950 yılında Kronach, Almanya'da doğdu. Şu anda Fransa'da Aignay-le-Duc'da yaşıyor ve çalışıyor.

Gloria Friedmann, 1977 yılında Almanya’dan Fransa’ya adım atar. Kendini yetiştiren ve esasen heykeltıraş olan bu üretken sanatçı, resim, enstalasyon, fotograf, performans ve video gibi pek çok alanda deneysel bir enerjiyle çalışır. Bilinçli olarak çok yönlü bir yaklaşım ve keskin mizah anlayışıyla yürüttüğü bu girişim, ciddi ve boşvermişlık duygusunu bir araya getirir; hem bilimsel hem de güldürücü bir üslupla geliştirdiği dil, kendini bu şekilde besler. Tarihsel bir tür – manzara – güncel heykellerin dışında kalmışını ele alıp, 1980’lerin başında doğaya odaklanan enstalasyon ve performanslarıyla adını duyurur; bu çalışmalar için “doğanın bir parçası” olduğunu söyleyerek kendini tanımlar. Ancak odak noktası, kendisiyle “insan olmayan” doğa ve onun maruz kaldığı şiddetlerdir, kendi ifadesiyle. “Normandiya Dalgaları” (1983) gibi araba camlarından kırık parçaların bir araya geldiği yapıtlar veya “Kış Manzarası” (1986) gibi eserler, minimalist sanatın sözcüklerini poetize eden bir yaklaşımın aynı zamanda Arte Povera’nın malzeme kültürüne ait bir yanını da yansıtır. Hammaddeler sade ve alışılmadık biçimlerle, görsel bir kurgu içinde iletilir; bu kurgu, “varoluşçu senaryolar” karşıt güçleri doğallaştırırken hiçbir uzlaşma göstermez. Gloria Friedmann, ironiyi, parodiyi ve uygunsuzluğu bir araya getirerek, doğal bir metaforun mantığını geliştiren bir yol izler; gerçeğin parçalarını, ready-made yöntemiyle yeniden düzenleyerek, uyumlu bir atasözünün ötesinde kaos fikrini daha güçlü biçimde ortaya koyar.*

Alkol kötüye kullanımı sağlık için tehlikelidir, ölçülü tüketin.