Belle Époque Paris'inegeri dönüş. Saat öğleyi vuruyor ve acelesi olan zarif genç kadınlar dikiş atölyelerinden çıkıyor, fönlü saçları rüzgarda savruluyor ve kollarının altında öğle yemeği kutuları - ev yapımı küçük yemek takımları - Tuileries'nin halka açık banklarına veya bölgenin güneşli kaldırımlarına doğru ilerliyor. İşte tam burada Parisli bir gazeteci bu manzaradan esinlenerek onlara sevimli olduğu kadar keskin bir lakap taktı: "midi" + "dinette" kelimelerinin karışımından oluşan bir isim.
Yıl 1890 civarıydı ve Le Sentier'den ve başka yerlerden gelen bu işçiler ayakkabı kutusu kadar dar ve havalandırması olmayan atölyelerde harıl harıl çalışıyorlardı. Öğle yemeklerini orada yemeleri ve yemeklerinin kokusuyla kumaşları kokutma riskini almaları mümkün değildi, bu yüzden dışarıda yemeye gittiler. Küçük bir sandviç, birkaç tatlı ve arkadaşlar arasında biraz dedikodu, hepsi iğnelere iplik geçirmeye geri dönmeden önce aceleyle yutuldu.
Ancak 20. yüzyıl ilerledikçe,kelime teğet geçti. "Öğle yemeği saatinde acelesi olan terzi "den, "biraz tatlıya düşkün genç kız "a dönüştü - biraz saf, ucuz romansların ve duygusal koroların hayranı. "-ette" eki şefkat ve ironi arasında gidip geliyor.
Ve yine de! Bu hafif şiir havasının ardında, midinette'lerin bir siniri vardı. 1917'de 20.000'i Paris sokaklarına dökülerek ücretli Cumartesi öğleden sonrası talep etti. O yılın Haziran ayında tarihi bir yasa kabul edildi.
1902 yılında, zamanından önce bir terzi ve sendikacı olan Clémence Jusselin, ... adlı bir kooperatif restoranı açtı. Les Midinettes ! Fikir, işçi sınıfı kadınlarının bankaları kırmadan ya da banklarda titremeden sıcak yemek yemelerini sağlamaktı.
Paris'te bir kaldırımda icat edilen şirin bir isim olan"Midinette" iki yüzlü bir sembol haline geldi: öğle vakti çalışkan gençlik, gece romantik fantezi. Ve şekerli görüntünün ardında, elle dikilmiş gerçek bir sosyal güç.
