18. yüzyılın Paris'inin kalbinde, her gün küçücük bir cimetière du faubourg Saint-Marcel Mezarlığı'nda bir kalabalık toplanır... Oraya bir anıtı görmek ya da bir törene katılmak için değil, bir guérison umuduyla, ya da bir miracle görmek için; pek çok kişinin açıklayamadığını düşündüğü sahnelere tanık olmak için... Yıllar boyunca cimetière Saint-Médard, krallığın en çok tartışılan yerlerinden biri hâline gelir; öyle ki Louis XV'in müdahalesine yol açar. Gerçek bir hikâye, adeta fantastik bir romanın içinden çıkmış gibi.
Her şey 1727'de, jansenist akımının önemli bir figürü olarak bilinen diak François de Pâris'in ölümüyle başlar; sade yaşamı ve en yoksullara olan bağlılığıyla öne çıkan biri. Onun mezarı, Saint-Médard Mezarlığı'na yerleştirildi ve kısa sürede olağanüstü iyileştirmeler olduğuna inanan inananlar tarafından ziyaret edilmeye başlanır. Tıp hâlâ sınırlı bir düzeyde olduğunda ve dinî sorular toplumun her katmanına yayılırken, bu anlatılar şaşırtıcı bir hızla Paris içinde dolaşıma girer. Hac ziyaretleri çoğalır ve mezar, halkın gerçek bir adanış merkezi haline gelir.
Ancak tanıklıklar yakında çok daha gösterişli bir yön kazanır. Hacılar transa düşüyor, konvulsiyonlar yaşıyor, çığlıklar atıyor ya da tanıkların imkânsız bulduğu posturalara giriyorlar. Bazıları ünlü "yardım" çağrılarına bile başvurur: kendilerini tahtalarla, tomruklarla ya da demir çubuklarla vurulması için ısrar ederler; bu darbelerin acılarını hafiflettiğine, kötüleşmesine yol açmadığına inandırılmışlardır. O dönemin kronikleri, bugün hem sahiplenme (possessions) anlatılarını çağrıştıran sahneler hem de bazı bir korku filmi sekanslarını akla getirir. Üç yüzyıl sonra, ihtiyatla da olsa, popülerleşen imaginer ile L'Exorciste arasındaki paralelliği düşünmemek zor, ki o dönemde muhataplar onu daha çok dini bir olgu olarak görmüşlerdi.
Bu olay kısa sürede ruhani alanı aştı. Dini makamlar bu gösterilerin yorumunda anlaşmazlık içindeyken, kraliyet iktidarı giderek kontrol edilemeyen kalabalıklar endişesiyle hareket ediyor. 1732 yılında Louis XV, hacı ziyaretlerini sonlandırmak amacıyla Saint-Médard Mezarlığını kapatma emri verir. Bu karar, mezarlığın parmaklıklarına asılan anonim ama unutulmayan bir ifadeyi ilham kaynağı yapar: "Kral adına, bu yerde Allah'ın mucize göstermesi yasaktır". Hem ironi dolu hem de keskin bir eleştiri niteliğindeki bu söz, Paris tarihinde en çok bilinenlerden biri olarak kalmıştır.
Bugün Convulsionnaires de Saint-Médard vakası, eski Paris'in en garip ve en özgün bölümlerinden biri olarak varlığını sürdürüyor. Halk inançları, dini çatışmalar ve siyasi kararlar arasında bu olay, başkentin sadece Victor Hugo romanlarına ya da Fantômas soruşturmalarına ilham vermekle kalmıyor. Aynı zamanda kendi hikâye kataloğuna sahip; Tarih ile surnaturel bir an için yan yana yürüyormuş gibi görünen bu anlatılar da Paris'in hafızasında yer edinmiş durumda.
Bu sayfa yapay zeka destekli unsurlar içerebilir, daha fazla bilgi burada.
