Gerhard Richter: η έκθεση του Γερμανού ζωγράφου στη μεριά της Fondation Louis Vuitton – τελευταία ευκαιρία

Μετά τα φανταχτερά, πληθωρικά τοπία του David Hockney, το Fondation Louis Vuitton αναλαμβάνει έναν από τους γίγαντες της σύγχρονης τέχνης, τον Gerhard Richter, σε μια αναδρομική έκθεση XXL. Ο Γερμανός ζωγράφος, που γεννήθηκε στη Δρέσδη το 1932, αφήνει τα πινέλα του -ή μάλλον τα ξύστρες του- στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού για μια συνολική έκθεση που καλύπτει 60 χρόνια αναβράζουσας δημιουργίας.

Από τη φωτογραφική θολούρα μέχρι την πιο καθαρή αφαίρεση, από τις πινελιές μέχρι τα πειράματα πάνω στο γυαλί, ο Richter θολώνει διαδρομές και είδη με ανησυχητική ευκολία. Μεταξύ παραστατικότητας και αφαίρεσης, κάθε έργο είναι ένα οπτικό αίνιγμα, επιδέξια συντεθειμένο - ο Richter δεν ζωγραφίζει ποτέ αυτό που βλέπει, αλλά αυτό που επιλέγει να δείξει. Και αυτό είναι το ζητούμενο: να μας κάνει να βλέπουμε διαφορετικά.

Από τις 17 Οκτωβρίου 2025 έως τις 2 Μαρτίου 2026, 270 έργα θα εκτίθενται σε όλο το Ίδρυμα. Ελαιογραφίες, ακουαρέλες, σχέδια, χαλύβδινα και γυάλινα γλυπτά, υπερβαμμένες φωτογραφίες... ένα καλειδοσκόπιο οπτικών εμπειριών, από το 1962 έως το 2024. Πρώτη φορά τόσο από άποψη πυκνότητας όσο και από άποψη χρονικής διάρκειας!

Μπαίνουμε στην καρδιά του θέματος με την Galerie 1 (1962-1970), όπου η φωτογραφία χρησιμεύει ως φίλτρο και εφαλτήριο. Ο Onkel Rudi, η θεία Marianne, τα βομβαρδιστικά... πίσω από τη φαινομενική ουδετερότητα, ο Richter ανακαλεί τη δική του ιστορία και την ιστορία μιας χώρας. Οι Τέσσερις γυάλινοι πίνακες και τα χρωματικά διαγράμματα, στα οποία η εικόνα ταλαντεύεται, αποσυντίθεται και αντανακλάται, αποτέλεσαν επίσης σημείο καμπής.

Στην Galerie 2 (1971-1975), τα πράγματα κυλούν... κυριολεκτικά! Vermalungen (σταγόνες), Peintures Grises (γκρίζες ζωγραφιές) και ελεγχόμενες διαλύσεις ήταν η ημερήσια διάταξη. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στα 48 πορτρέτα από την Μπιενάλε της Βενετίας του 1972, ή σε αυτόν τον Ευαγγελισμό του Τιτσιάνο που επανεξετάζεται με το ύφος του Richter: αποδομημένος κλασικισμός, χρωματισμένος με ειρωνεία.

Η Galerie 4 (1976-1986) σηματοδοτεί την είσοδο στηναφαίρεση. Εδώ εξετάζουμε το υλικό, ζουμάρουμε στη χειρονομία. Το πινέλο γίνεται θέμα με τον Strich, ενώ ο Richter δεν ξεχνά το οικείο με τα πορτρέτα της Betty, της κόρης του, ή τα επανεφευρεθέντα τοπία και τις νεκρές φύσεις.

• Διαβάστε επίσης
• Οι καλύτερες προσφορές αυτής της εβδομάδας στο Παρίσι και στη Île-de-France, από 2 έως 8 Μαρτίου 2026
• Δωρεάν μουσεία και μνημεία στο Παρίσι και στην περιοχή Ιλ ντε Φρανς: πολιτιστικές συμβουλές

Galerie 5 (1987-1995). Η γερμανική ιστορία συνάντησε τον καμβά με την 18η Οκτωβρίου 1977, μια οδυνηρή σειρά δανεισμένη από το MoMA. Εδώ ο Richter επιτυγχάνει μια ωμή, σχεδόν οδυνηρή ένταση. Παράλληλα, επέστρεψε στα πρώτα οικογενειακά του μοντέλα με τη Sabine mit Kind και υπέγραψε βαθιές, βασανισμένες αφαιρέσεις.

Οι γκαλερί 7 και 9 (1996-2009) δίνουν την τιμητική τους στην τύχη. Από μικρά σχήματα έως τοιχογραφίες μεγάλης κλίμακας, τα πάντα εκτίθενται: Silikat, 4900 Colors και τα μεγαλειώδη Cage Paintings, διακριτικά αφιερώματα στον συνθέτη John Cage.

Στη συνέχεια έρχονται οι αίθουσες 9 και 10 (2009-2023) για ένα τελικό σάλπισμα εκπλήξεων: έργα σε γυαλί, ψηφιακά δημιουργημένα έργα ζωγραφικής σε λωρίδες και το Μπιρκενάου, μια εντυπωσιακή σειρά βασισμένη σε φωτογραφίες που τραβήχτηκαν σε ναζιστικό στρατόπεδο. Καθαρό, μετωπικό, ουσιαστικό.

Η γλυπτική διατρέχει ολόκληρη την έκθεση. Τέλος, τρεις αίθουσες αφιερωμένες σε ακουαρέλες, σχέδια και υπερβαμμένες φωτογραφίες προσφέρουν έναν ευαίσθητο αντίποδα, όπου το χαρτί, το μελάνι και η διαφάνεια δίνουν μια γεύση από τις οπτικές εμμονές που, για τον Richter, είναι πάντα σε κίνηση, ακόμη και από τότε που άφησε τα πινέλα του το 2017.

Ο Gerhard Richter ζωγραφίζει, ξύνει, θολώνει, κόβει, γυαλίζει και αντανακλά - κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μια αριστουργηματική έκθεση που αποτυπώνει την εικόνα και την αντανάκλασή της, τη μορφή και τη διαγραφή της.