Το Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 1257 ιδρύθηκε στο Παρίσι ένα από τα παλαιότερα κολέγια της Γαλλίας: η Σορβόννη. Από τον 12ο αιώνα και μετά, μια σειρά από μοναστικά ιδρύματα υψηλού κύρους συγκεντρώθηκαν φυσικά στο βουνό Saint-Geneviève, στη σημερινή Λατινική συνοικία της πρωτεύουσας, ενθαρρύνοντας την εμφάνιση σημαντικής πνευματικής και εκπαιδευτικής δραστηριότητας. Αυτή ήταν η αρχή της ανάπτυξης και της επιρροής του Πανεπιστημίου του Παρισιού, το οποίο συνέβαλε στην καθιέρωση της πόλης ως πρωτεύουσας της Γαλλίας.
Η επιτυχία αυτών των νέων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων οδήγησε σύντομα στην ανάγκη για μια νέα , πιο δομημένη οργάνωση. Έτσι, το 1200, ο βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος αποφάσισε να αναγνωρίσει επίσημα το Πανεπιστήμιο του Παρισιού, εξασφαλίζοντας έτσι αποδεκτές συνθήκες διαβίωσης για τους καθηγητές και τους φοιτητές των κολεγίων και εξασφαλίζοντας ότι η μάθησή τους αναγνωριζόταν με την απονομή διπλωμάτων, το κλειδί για τηνκοινωνική ανέλιξη.
Από τότε, δάσκαλοι και φοιτητές συναντήθηκαν σε μια ενιαία κοινότητα, γνωστή ως universitas, η οποία διέπεται από κοινούς κανόνες. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1231, η βούλα Parens Scientiarum του Πάπα Γρηγορίου Θ' επιβεβαίωσε τηναυτονομία του Πανεπιστημίου, το οποίο έλαβε σφραγίδα με την επιγραφή Universitatis magistorum et scolarium parisiensium (που σημαίνει "Όλοι οι δάσκαλοι και οι φοιτητές του Παρισιού").
Στα χρόνια που ακολούθησαν, τα παρισινά σχολεία προσέφεραν διάφορες βαθμίδες υπαίθριας εκπαίδευσης σε μαθητές από τα 4 έθνη - τη Γαλλία, την Πικαρδία, τη Νορμανδία και την Αγγλία : το baccalauréat, με μαθήματα γραμματικής, διαλεκτικής και ρητορικής- το licence, με μαθήματα αριθμητικής, γεωμετρίας, αστρονομίας και μουσικής- και τέλος το διδακτορικό, με μαθήματα ιατρικής, κανονικού δικαίου και κυρίως θεολογίας, τη "βασίλισσα των επιστημών".
Το 1253, ο Ρομπέρ ντε Σορβόν, εφημέριος και εξομολογητής του Γάλλου βασιλιά Σαιν Λουί (Λουδοβίκος Θ'), ίδρυσε ένα νέο κολέγιο στο Mont Sainte-Geneviève, στην οδό Coupe-Gueule, το οποίο θα γινόταν η Σορβόννη μετά την επιβεβαίωση από τον βασιλιά την 1η Σεπτεμβρίου 1257. Παρόμοια με άλλα παρισινά ιδρύματα, το Collège de Sorbon ξεχώριζε ωστόσο για την έμφαση που έδινε στη διδασκαλία της θεολογίας και τη μελέτη της θρησκείας, γεγονός που το κατέστησε γρήγορα ένα από τα κύρια κολέγια της Θεολογικής Σχολής, μαζί με το Collège de Navarre, το Collège du Cardinal Lemoine και το Collège des Cholets.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Σορβόννη φιλοξενούσε και φρόντιζε περίπου είκοσιάφραγκους φοιτητές, οι οποίοι μπορούσαν να παρακολουθούν τα μαθήματα δωρεάν, καθώς και περίπου εκατό επισκέπτες και αναγνώστες που πλήρωναν και είχαν δικαίωμα να συμβουλεύονται τη βιβλιοθήκη. Υποδεχόμενη πλούσιους και φτωχούς φοιτητές, χωρίς καμία γεωγραφική ή οικογενειακή διάκριση, αλλά με βάση τηνπνευματική αριστεία, η Σορβόννη καθιερώθηκε γρήγορα ως ένα ίδρυμα της ελίτ, όπου προέχουν οι έννοιες τηςισότητας, της ηθικής, της συλλογικότητας και της επιστήμης, όπως αντικατοπτρίζεται στο λατινικό σύνθημα της σχολής Vivere socialiter et collegialiter et moraliter et scholariter.
Θεωρούμενο ως το μεγαλύτερο πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο της Ευρώπης στο τέλος του Μεσαίωνα, προσελκύοντας σχεδόν 20.000 φοιτητές, το Πανεπιστήμιο του Παρισιού έγινε το λίκνο του ανθρωπισμού τον 15ο αιώνα, χάρη στην ποιότητα της διδασκαλίας του και τον πλούτο των βιβλιοθηκών του, οι οποίες ήταν δεύτερες μετά την Παπική Βιβλιοθήκη. Το 1469, το πρώτο τυπογραφείο της Γαλλίας εγκαταστάθηκε στα υπόγεια της Σορβόννης.
Το 1622, η Σορβόννη αναβαθμίστηκε και διευρύνθηκε από τον αρχιτέκτονα Ζακ Λεμερσιέ, με πρωτοβουλία του καρδινάλιου ντε Ρισελιέ, ο οποίος είχε διοριστεί διευθυντής του Πανεπιστημίου του Παρισιού, αφού είχε φοιτήσει εκεί ο ίδιος. Εγκαταλείποντας τον γοτθικό ρυθμό υπέρ ενός πιο κλασικού ρυθμού, η Σορβόννη διπλασιάστηκε σε μέγεθος και πρόσθεσε ένα νέο παρεκκλήσι για να στεγάσει τον τάφο του καρδινάλιου ντε Ρισελιέ, σύμφωνα με την επιθυμία του- ένας τάφος που βρίσκεται ακόμη και σήμερα στον χορό του παρεκκλησίου.
Κατά την Εποχή του Διαφωτισμού, το κολέγιο εκκοσμικεύτηκε με την παρουσία πολλών μεγάλων μεταρρυθμιστών και υπό την επίδραση της επιστημονικής προόδου και ενός νέου κριτικού και φιλοσοφικού πνεύματος. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης του 1789, το Πανεπιστήμιο του Παρισιού προσχώρησε στο επαναστατικό κίνημα. Σε αντίποινα, οι σχολές της Σορβόννης έκλεισαν το 1791.
Μόλις το 1806 ο Ναπολέων επανίδρυσε τοαυτοκρατορικό πανεπιστήμιο και, το 1896, δημιούργησε πέντε σχολές - θεολογίας, θετικών επιστημών, λογοτεχνίας, νομικής και ιατρικής - με τη Σορβόννη να γίνεται έδρα των τριών πρώτων, καθώς και πρυτανεία της Ακαδημίας του Παρισιού.
Η Νέα Σορβόννη, που ανοικοδομήθηκε και πάλι υπό την Τρίτη Δημοκρατία, έγινε τον Μάιο του 1968 ο τόπος όλων των φοιτητικών διαδηλώσεων, οι οποίες συνέβαλαν στη διάλυσή της, οδηγώντας στην αναδιοργάνωση του Πανεπιστημίου σε διάφορα αυτόνομα πανεπιστήμια και στη δημιουργία του Πανεπιστημίου Paris 1 Panthéon-Sorbonne το 1970.
Εκμεταλλευτείτε το Journées du Patrimoine 2021 για να πατήσετε το πόδι σας σε αυτόν τον θρυλικό χώρο! Στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου, η Σορβόννη θα σας ανοίξει τις πόρτες της με μια συναυλία από την Orchestre et Chœur des Universités de Paris.
Για να μάθετε περισσότερα, κάντε κλικ εδώ:
Θέση
Πανεπιστήμιο της Σορβόννης
15-21 Rue de l'École de Médecine
75006 Paris 6
Περισσότερες πληροφορίες
Εικονογραφίες : Επικεφαλίδα: Vue et Perspective de la Chapelle et Maison de Sorbonne, Jean Marot, Musée Carnavalet Vue et Perspective de l'Eglise de la Sorbonne, Adam Pérelle, Musée Carnavalet La Cour de l'ancienne Sorbonne, Maurice Emmanuel Lansyer, Musée Carnavalet Façade nord de la cour de La Sorbonne, Paul Dujardin, Musée Carnavalet Paris Œdipe-Roi dans la cour de la Sorbonne, Charles Joseph Antoine Lansiaux, Musée Carnavalet
