Ανάμεσα στο παλιό χωριό και τα πιο πρόσφατα προάστια του Cergy, στην δεξιά όχθη του Οίζ, αυτό το δασώδες πάρκο και αυτή η διακριτική κατοικία, εκείνης του θρύλου του θεάτρου και του κινηματογράφου, συνθέτουν ένα νησί γαλήνης σε ένα περιβάλλον σήμερα πολύ αστικό. Ο χώρος φέρει τον τίτλο Κληρονομιά περιφερειακού ενδιαφέροντος από τη Περιφέρεια Ιλ ντε Φρανς, η οποία βλέπει σε αυτό ένα σύνολο πολιτιστικής κληρονομιάς που αντιπροσωπεύει την τοπική και πολιτιστική ιστορία της περιοχής του Παρισιού. Αλλά ποια είναι η ιστορία αυτού του τόπου που παρέμεινε για πολύ καιρό έξω από τα βλέμματα;
Το όνομά της παραπέμπει βεβαίως στην Anne και στον Gérard Philipe, που αγόρασαν την κατοικία το 1954. Gérard Philipe, σημαντική μορφή του γαλλικού θεάτρου και του κινηματογράφου της μεταπολεμικής περιόδου, και η Anne Philipe, √συγγραφέας· άφησαν διαρκές αποτύπωμα στον τόπο, με αποτέλεσμα σήμερα να φέρει το όνομά τους. Όμως το σπίτι είναι παλιότερο: χτισμένο με πετρώδη λιθοδομή τον 19ο αιώνα πάνω σε παλιούς κήπους-λαχανόκηπους, ανήκει σε ένα τοπίο που διατηρεί και τα ερείπια του Château de Vauréal και της ιστορίας της δενδροφύτευσης της περιοχής προς τα τέλη του 18ου αιώνα.
Αυτό το σπίτι, χαρακτηρισμένο ως Patrimoine d’intérêt régional, ξεχωρίζει tanto για την αρχιτεκτονική του όσο και για την ατμόσφαιρά του. Η κατοικία αποτελείται από ένα κεντρικό σώμα, που παλιότερα εξυπηρετούνταν από μια σιδερένια σκάλα σε σχήμα φέρουσας, περιβαλλόμενη από δύο προσθήκες σε ελαφριά προεξοχή και σκεπασμένο με κεραμίδια με ψηλές υαλότρυπες. Μπροστά της, μια μεγάλη δενδροφυτεμένη δρόμη με καστανιές οδηγεί σε έναν κήπο με διακοσμητικά λουλούδια. Το μέρος διατηρεί επίσης ισχυρό μνημειακό ενδιαφέρον: το ζευγάρι μετέτρεψε το σπίτι στη νοοτροπία της δεκαετίας του 1950, αλλάζοντας κυρίως τα ανοίγματα και τις όψεις, και υποδέχτηκε καλλιτέχνες και συγγραφείς όπως Jean Vilar, Agnès Varda, René Clair ή Georges Perros.
Ο χώρος αφηγείται έτσι αρκετές εποχές ταυτόχρονα: την περίοδο του Cergy πριν από την «νέα πόλη», την εποχή ενός σπιτιού καλλιτεχνών τη δεκαετία του 1950, και έπειτα μια κληρονομιά που πρέπει να επαναπροσδιοριστεί για το κοινό του σήμερα. Πωλήθηκε στο κράτος το 1973· το σπίτι και ο περιβάλλον χώρος άλλωστε έγιναν περιουσία του δήμου το 2000. Από τότε ο δήμος εργάζεται πάνω σε ένα σχέδιο αποκατάστασης προκειμένου να μετατραπεί σε τόπο μνήμης, τουριστικής έλξης, δημιουργίας και λαϊκής εκπαίδευσης.
Σήμερα, το σπίτι δεν έχει ακόμη επανανοίξει για το κοινό (αν και μας λένε ότι θα γίνει σύντομα…), ενώ το πάρκο παραμένει προσβάσιμο περιστασιακά κατά τη διάρκεια πολιτιστικών εκδηλώσεων, με δραστηριότητα κηπουρικής και μελισσοκομίας που συνεχίζεται. Περιμένουμε λοιπόν τις καλύτερες μέρες για να ανακαλύψουμε αυτήν τη μοναδική κληρονομιά!
