Κρυμμένος στην καρδιά του Μονμάρτρης, αυτός ο κήπος ζωντανεύει εκ νέου τα σκηνικά που προέρχονται από εμβληματικούς πίνακες.

Λίγα βήματα από την Πλατεία Τερτρ, οι Κήποι Ρενουάρ του Μουσείου Μονμάρτ προσφέρουν μια μυστική παύση με θέα στα αμπέλια, επαναφέροντας τα σκηνικά διάσημων πινάκων όπως Η Κούνια ή Ο Χορός στον Μύλο της Γκαλέτ.

Στον αριθμό 12 της οδού Κόρτ, οι Κήποι Ρενουάρ περιβάλουν το Μουσείο Μονμαρτρε και αγναντεύουν το Κλος Μονμαρτρε. Εκτείνονται σε περίπου 2.000 τ.μ. και έχουν επανασχεδιαστεί ώστε να ζωντανέψουν τα κήπια που ο Ρενουάρ φιλοξένησε επί τόπου. Μια ματιά σε έναν μινιμαλιστικά ιμπρεσσιονιστικό σκηνικό, με κολακευτικά στοιχεία στα εμβληματικά έργα του καλλιτέχνη.

Αυτός ο χώρος ξεχωρίζει για την απροσδόκητη του διακριτικότητα. Ενώ η πλατεία του Τερτρε κοντά συνήθως ξεχειλίζει από επισκέπτες, αυτός ο κήπος, κρυμμένος πίσω από τα παλιά κτίρια του μουσείου, δίνει την εντύπωση ενός ήσυχου νησιού που έχει μείνει μακριά από τον θόρυβο. Το τοπίο βρίσκεται σε ένα σύνολο του 17ου και 18ου αιώνα, λίγα λεπτά από το Αγία Καρδιά του Παρισιού. Οι κήποι από κάτω φτάνουν έως τους αμπελώνες του Clos Montmartre, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την εντύπωση εξοχής που βρίσκεται πάνω από το Παρίσι.

Επιπλέον, το όνομα του κήπου δεν είναι τυχαίο: ο Ρενουάρ όντως συνδεόταν με τον χώρο. Ζούσε το 1876 και 1877 στα εργαστήρια της οδού Κορτό και εκεί φιλοτέχνησε αρκετά σημαντικά έργα. Ένα μεγάλο έργο ανακατασκευής που ξεκίνησε μετά το 2011 επέτρεψε να επανασχεδιαστούν τα τρία κήπων που ο Ρενουάρ είχε ζωγραφίσει επιτόπου.

Ο Κήποι Ρενωρ συνδέονται συχνά με δύο από τους πιο διάσημους πίνακες: Η Κούνια και Το Γλέντι στον Μύλο της Γαλέτ, που φιλοτεχνηθήκαν κατά τη διαμονή του Ρενουάρ στο Μονμάρτη. Φυσικά, δεν πρέπει να φανταζόμαστε έναν κήπο στατικό σαν καρτ-ποστάλ του 19ου αιώνα: όσα αποκαλύπτονται σήμερα είναι αποτέλεσμα μιας αναπαράστασης κληρονομιάς, σχεδιασμένης ώστε να αποδώσει το πνεύμα των τόπων και τις συνθέσεις του ζωγράφου.

Αν ο κήπος αυτός θυμίζει τόσο έντονα το στυλ του Ρενουάρ, οφείλει και σε μια διάχυτη αισθητική που συναντά κανείς σε όλο το ιμπρεσιονιστικό λεξιλόγιο: το φως που αλλάζει, τα φυλλώματα, τις ανθοφορίες, τα στενά και φαρδιά μονοπάτια, τα ανοιχτά σημεία θέας και τον τρόπο με τον οποίο ζωντανεύει μια απλή στιγμή αντί να εγκλωβίζει το τοπίο. Το ιμπρεσιονισμό τον ενδιαφέρει να συλλάβει μια αίσθηση, μια ατμόσφαιρα, μια λάμψη ζωής. Στους Κήπους Ρενουάρ, αυτό το πνεύμα εκδηλώνεται ανάμεσα στα σιδερένια τραπέζια, στα δέντρα, στις γειτονικές αμπέλιες και στους παλιούς τοίχους των κτιρίων.

Οι Κήποι Ρενουάρ μπορούν να επισκεφθούν σύμφωνα με το ωράριο του μουσείου, με μια ειδική μορφή εισόδου που δίνει και πρόσβαση μόνο στους κήπους. Έτσι μπορείτε να έρθετε για τις συλλογές, για το ανακατασκευασμένο εργαστήριο της Σουζάν Βαλάντον και Μορίς Οτρύλλο, ή απλώς για αυτή τη μικρή πράσινη παύση κρυμμένη στην καρδιά της Μονμάρτης.

Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.