Ένα παλιό πλυσταριό άνω των 500 ετών, ανακαινισμένο και επαναλειτουργώντας στην περιοχή του Παρισιού.

Στην Κορμέϊ-εν-Παρίς, στο Βαλ ντε Γουάζ, ο λαβούρ του Σενέ έχει πρόσφατα αναστηλωθεί και αποκατασταθεί με νερό. Αυτή η μικρή περιουσία της παριζιάνικης κληρονομιάς, τροφοδοτούμενη από πηγή γνωστή από τον 16ο αιώνα, αφηγείται μια ιστορία για ένα χωριό, για γυναίκες που έπλεναν ρούχα και για μνήμη που ξαναβρίσκεται.

Στην πόλη Cormeilles-en-Parisis, στο Val d'Oise, το πλυντήριο του Chenêt είναι ανάμεσα στα διακριτικά μέρη που κανείς θα περνούσε ίσα-ίσα χωρίς να υποψιαστεί πόσο παλιό είναι. Κι όμως, αυτός ο ιστορικός τόπος ριζώνει σε μια πολύ παλιά ιστορία: μια πηγή καταγράφεται ήδη από το 1518 με το όνομα «πηγή Chenay». Σήμερα έχει αποκατασταθεί και επαναλειτουργεί με νερό· το παλιό πλυντήριο της Ιλ-ντε-Φρανς θυμίζει πόσο ταπεινά έργα οργάνωναν τη ζωή των χωριών της περιοχής για πολύ καιρό.

Πριν γίνει ένας lavoir, ο Chenêt αρχικά ήταν μια πολύτιμη πηγή. Στο παρελθόν ανήκε στους μοναχούς της abbaye de Saint-Denis, τότε κύριοι της Cormeilles. Το όνομά του προέρχεται από την παλαιά λέξη «chesnaye», που σήμαινε έναν τόπο φυτεμένο με δρύες. Από τον 17ο αιώνα τεκμηριώνεται ως lavoir public.

Με την έλευση του νερού σε σωληνώσεις και, αργότερα, με τα οικιακά πλυντήρια, τα λουτρά εξωτερικούς χώρους έχασαν σταδιακά τη λειτουργία τους. Το δικό του Chenêt δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτήν την ιστορία. Κατά τον 20ό αιώνα, ορισμένα στοιχεία εξαφανίζονται, η στέγη αποσυναρμολογείται και το υδραυλικό σύστημα γίνεται σταδιακά μη ορατό. Αλλά η πηγή, αυτή, δεν είχε πει την τελευταία της λέξη. Παρούσα πάντοτε, επέτρεψε να σχεδιαστεί μια φιλόδοξη αποκατάσταση: να αποκατασταθεί η μορφή του χώρου, να επαναφέρουν τα δεξαμενές, να στερεωθούν οι τοιχοποιίες και κυρίως να φέρει ξανά το λουτρό σε ροή νερού.

Η αποκατάσταση του πλυσταριού Chenêt δίνει ξανά ζωή σε ένα κομμάτι τοπικής μνήμης. Παρότι πλέον δεν φιλοξενεί τα καλάθια των πλύστρων, έχει μετατραπεί σε τόπο περιπάτου, περιέργειας και μετάδοσης, όπου μπορεί κανείς να διηγηθεί στα μικρότερα πώς ζούσαν πριν το πόσιμο νερό. Το πλυσταριό δεν εξυπηρετεί πλέον όπως παλιά, αλλά εξακολουθεί να μιλά. Σιγοψιθυρίζει την ιστορία των πλύστρων, των πηγών, των χωριών του Val-d’Oise και αυτών των ταπεινών πολιτισμικών κληρονομιών που, μόλις φωτιστούν, ξέρουν θαυμαστά να δημιουργούν κυματάκια.

Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.