Παρίσι, στις 30 Σεπτεμβρίου 1870. Από 11 ημέρες η πρωτεύουσα ζει κλεισμένη πίσω από τα οχυρά της. Οι γερμανικές δυνάμεις έχουν ολοκληρώσει τον περικυκλωσμό στις 19 Σεπτεμβρίου, οι χερσαίες γραμμές με την επαρχία έχουν διακοπεί και σχεδόν 2 εκατομμύρια Παριζιάνεοι προετοιμάζονται για μια πολιορκία που κανείς δεν γνωρίζει ακόμη πόσο θα διαρκέσει. Την ίδια εκείνη μέρα, ενώ ο γαλλικός στρατός δίνει σκληρές μάχες γύρω από τα Chevilly, Thiais και Choisy-le-Roi, ένα ακόμη γεγονός unfolds μπροστά στο Δημαρχείο: περίπου 300 γυναίκες έρχονται να ζητήσουν από την Κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας το δικαίωμα να συμμετάσχουν άμεσα στην άμυνα του Παρισιού.
Αποστολή που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη Λουίζ Μισέλ, τη Ζαν Αλεμπέρ, τη Μπλανς Λεφεβρέ και τη Σελίλ Φανφερνό καταθέτει ένα κείμενο στις αρχές. Οι διαδηλώτριες ζητούν να μπορέσουν να προσεγγίσουν τα τείχη ώστε να περιθάλψουν και να φροντίσουν τους τραυματίες. Αλλά προχωρούν κι άλλο: αν οι άντρες εγκαταλείψουν τα φυλάκιά τους, θέλουν να μπορούν να πάρουν τα όπλα τους και να αγωνιστούν στη θέση τους. Η δήλωσή τους ολοκληρώνεται με μια εναλλακτική που λέει πολλά για την ατμόσφαιρα του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 1870: να ζουν ελεύθερες ή να πεθάνουν, στο όνομα της Δημοκρατίας.




Την εποχή εκείνη δεν υπάρχει ακόμη η Κομμούνα του Παρισιού: ο Ναπολέων Γ΄ έχει αιχμαλωτισθεί στο Σεδάν στις 2 Σεπτεμβρίου, η Δημοκρατία κηρύσσεται στο Παρίσι δύο ημέρες αργότερα, η Κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας έχει εγκατασταθεί στο Hôtel de Ville και ο πόλεμος κατά της Πρωσίας και των συμμάχων της συνεχίζεται. Για μια μερίδα Παριζιάνων, η άμυνα της πρωτεύουσας και η υπεράσπιση της Δημοκρατίας γίνονται πλέον ένα και το αυτό αίτημα. Ο αποκλεισμός μετατρέπει τότε το Παρίσι σε μια τεράστια πόλη σε κινητοποίηση.
Η Εθνική Φρουρά αποκτά σημαντική δυναμική και εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες τίθενται υπό τα όπλα. Οι οχυρώσεις και τα τείχη καταλαμβάνονται, οργανώνονται ασθενοφόρα, ετοιμάζονται σακιά με χώμα, εργαστήρια μετατρέπονται για να καλύψουν τις στρατιωτικές ανάγκες. Οι γυναίκες συμμετέχουν ήδη σε αυτή την προσπάθεια, αλλά κυρίως σε ρόλους που η κοινωνία του 19ου αιώνα τους επιφύλασσε: φροντίδα των τραυματιών, ράψιμο, εφοδιασμός, συλλογές και οργάνωση της βοήθειας. Εκείνο που απαιτούν οι διαδηλώτριες της 30ης Σεπτεμβρίου είναι διαφορετικό: αμφισβητούν τα όρια μεταξύ γυναικείας συνδρομής και της ανδρικής στρατιωτικής άμυνας!




Αυτή η διεκδίκηση αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία, καθώς οι γυναίκες τότε βρισκόντουσαν σχεδόν εξοστρακισμένες από την πολιτική ιθαγένεια, εξαιρούνταν από την πολιτική ιθαγένεια. Δεν ψήφιζαν, δεν είχαν δικαίωμα εκλογής και φυσικά δεν μπορούσαν να υπηρετήσουν ως στρατιώτες στον τακτικό στρατό. Η Δημοκρατία που κηρύχθηκε λίγες εβδομάδες νωρίτερα παραμένει μια Δημοκρατία αποκλειστικά ανδρική στην άσκηση των πολιτικών δικαιωμάτων. Η απαίτηση για μια θέση στα τείχη είναι επομένως μια ερώτηση που υπερβαίνει κατά πολύ τη στρατιωτική οργάνωση: αν οι γυναίκες πρέπει να υφίστανται τον βαρύ γύρο της πολιορκίας, της πείνας και των βομβαρδισμών όπως οι άνδρες, γιατί θα έπρεπε να εξαιρούνται από την άμυνα της πόλης;
Η παρουσία της Λουίζ Μισελ ανάμεσα στις εκπροσώπους δίνει αναδρομικά στην ημέρα μια ξεχωριστή χροιά. Δασκάλα στο Μονμάρτρε, ριζοσπάστρια ρεπουμπλικάνα και ήδη ενεργή στα πολιτικά και εκπαιδευτικά κινήματα στα τέλη της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, η σαρανταετής συμμετέχει ενεργά στη πολιτική ζωή του 18ου διαμερίσματος. Μετά την προκήρυξη της Δημοκρατίας, η δέσμευσή της εντείνεται ακόμη περισσότερο, επισκέπτεται τις επιτροπές επαγρύπνησης και συμμετέχει στην οργάνωση σωτηριών και ασθενοφόρων. Τους επόμενους μήνες τη συναντάμε σε πολλές διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια της Κομμούνας, αυτή τη φορά θα πάρει πραγματικά τα όπλα.




Αν ο περιορισμός της συγκέντρωσης της 30ης Σεπτεμβρίου στην μόνο μελλοντικό Κόκκινη Παρθένα θα σβούσε ακριβώς το σημείο που τη χαρακτηρίζει: η Λουίζ Σεμίελ δεν είναι μόνη της! Ζαν Ελεμπέρ, Μπλανς Λεφβέρ και Σελίν Φανφερνό ανήκουν σε ένα γυναικείο πολιτικοποιημένο κύκλωμα που δομήθηκε στα τελευταία χρόνια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας γύρω από ζητήματα εκπαίδευσης, εργασίας και πολιτικών δικαιωμάτων. Άλλες μορφές, όπως Αντρέ Λεό, Νομέ Ρεκλου και Ναταλί Λε Μελ, συμμετέχουν σε αυτή την πολιτικοποίηση. Κάποιες προέρχονται από εργατικά περιβάλλοντα, άλλες από κύκλους ρεπουμπλικανικούς και σοσιαλιστικούς. Ήδη πριν από τον πόλεμο, σωματεία και γυναικείοι δικτυώσεις διεκδικούν κυρίως καλύτερη μόρφωση για τα κορίτσια και μεγαλύτερη οικονομική αυτονομία.
Ο πόλεμος επιταχύνει βίαια αυτή την εξέλιξη. Οι πολιτικές συγκεντρώσεις πολλαπλασιάζονται, οι λέσχες γίνονται τόποι διαλόγου και η καθημερινή οργάνωση του γραφείου ανοίγει νέα πεδία δράσης. Σε μια πρωτεύουσα που στερείται τμήμάτων των συνήθων της δομών, η στρατιωτική ανάγκη καθιστά δυνατά όσα ο κοινωνικός τάγμα του Β’ Αυτοκρατορίας κράταγε μακριά: οι γυναίκες μιλούν δημοσίως, συντάσσουν υπομνήσεις, συγκροτούν επιτροπές και απευθύνονται άμεσα στην εξουσία.




Ωστόσο δεν πρέπει να μετατρέψουμε τη διαδήλωση της 30ής Σεπτεμβρίου σε μια απροσδόκητη γέννηση μιας γυναικείας στρατιάς. Οι αρχές δεν παραχωρούν στις Παρισιάνες ένα γενικό δικαίωμα κατοχής όπλων, και ο παραδοσιακός καταμερισμός ρόλων παραμένει σε μεγάλο βαθμό ακέραιος. Οι περισσότερες γυναίκες που μετέχουν στην άμυνα του Παρισιού συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται ως διασωστικές οδηγούς ασθενοφόρων, καντινιέρες, ράφτριες ή οργανώτριες της βοήθειας. Η έκταση της διαδήλωσης είναι πρωτίστως πολιτική και συμβολική: μερικές εκατοντάδες Παρισιάνες διακηρύττουν δημόσια ότι δεν θέλουν πλέον να θεωρούνται απλοί θεατές του πολέμου!
Η επιλογή του Δημαρχείου δεν είναι τίποτε τυχαίο. Από την κήρυξη της Δημοκρατίας στις 4 Σεπτεμβρίου, το κτίριο έχει γίνει το κεντρικό νευραλγικό σημείο της νέας εξουσίας, αλλά και ο τόπος όπου συγκλίνουν οι λαϊκές δυσαρέσκειες. Κατά τη διάρκεια ολόκληρης της πολιορκίας, οι σχέσεις μεταξύ της Κυβέρνησης της Εθνικής Άμυνας και των ριζοσπαστικότερων ρεπουμπλικάνων θα οξυνθούν. Μέρος του παρισινού λαού αρχίζει να υποψιάζεται ότι η κυβέρνηση δεν διεξάγει τον πόλεμο με αρκετή ένταση, και, κυρίως, ότι φοβάται εξίσου μια κοινωνική επανάσταση στο Παρίσι όσο και μια γερμανική νίκη.




Οι εντάσεις ξεσπούν επανειλημμένα. Την 31η Οκτωβρίου 1870, μετά την ανακοίνωση της συνθηκολογία του Μετς και καθώς κυκλοφορούν πληροφορίες για διαπραγματεύσεις με τον εχθρό, ένας όχλος εισβάλει στο Δημαρχείο και επιχειρεί να ανατρέψει την κυβέρνηση. Louise Michel συμμετέχει σε αυτή τη νέα ημέρα επανάστασης. Τον Ιανουάριο του 1871, οι συγκρούσεις οξύνονται ακόμη more. Όταν υπογράφεται η ανακωχή στις 28 Ιανουαρίου, το Παρίσι εξέρχεται από την πολιορκία εξαντλημένο, πεινασμένο και βαθύτατα πολιτικά διχασμένο.
Σε αυτήν τη συνέχεια πρέπει να τοποθετήσουμε την 30ή Σεπτεμβρίου 1870. Έξι μήνες αργότερα, στις 18 Μαρτίου 1871, η Παρισινή εξέγερση οδηγεί στη la Commune. Οι γυναίκες κατέχουν σημαντικό ρόλο, αν και εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα ψήφου στους δημοτικούς θεσμούς. Ιδρύουν λέσχες, οργανώνουν ασθενοφόρα, συμμετέχουν σε εργαστήρια, σε επιτροπές γειτονιάς και σε πολιτικές οργανώσεις. Certaines combattent επίσης στις μ barricades κατά τη διάρκεια της Semaine sanglante.




Πολλά από τα μονοπάτια που ξεκίνησαν πριν ή κατά τη διάρκεια της πολιορκίας συνεχίζονται έτσι. Nathalie Le Mel et Élisabeth Dmitrieff ίδρυσαν τον Απρίλιο του 1871 την Ένωση γυναικών για την άμυνα του Παρισιού και τη φροντίδα των τραυματιών, οργάνωση που όντως δεν περιορίζεται μόνο στα ασθενοφόρα: διεκδικεί τη γυναικεία εργασία, την οργάνωση των εργατριών και μια βαθιά μεταμόρφωση της κοινωνικής τους θέσης. Louise Michel αγωνίζεται από την πλευρά της υπό τη στολή της Εθνικής Φρουράς πριν συλληφθεί, δικαστεί και εξοριστεί στη Νέα Καληδονία.
Την 30η Σεπτεμβρίου 1870, οι γυναίκες που έχουν συγκεντρωθεί μπροστά στο δημαρχείο δεν γνωρίζουν ότι λίγους μήνες αργότερα θα ανακηρυχθεί μια Κομμούνα. Απαντούν αρχικά σε μια άμεση κατάσταση: Το Παρίσι περικυκλωμένο, άντρες χάνουν τη ζωή τους στις πυλώνες της πρωτεύουσας και η Δημοκρατία που είχε ανακηρυχθεί 26 ημέρες νωρίτερα φαντάζει να απειλείται.




Το αίτημά τους είναι απλό και ταυτόχρονα ριζοσπαστικό: καθώς θεωρούνται πολίτες όταν χρειάζεται να υποστούν τον πόλεμο, επιθυμούν να λογίζονται και όταν πρέπει να υπερασπιστούν την πόλη. Και στο Paris de 1870, αυτή η μόνη διεκδίκηση ήταν ήδη αρκετή για να αμφισβητήσει την καθιερωμένη τάξη.
Για να προχωρήσουμε περισσότερο:
Η Παρισινή Κομμούνα: Μια αναδρομή στην ιστορία της εξέγερσης του Παρισιού
Για 72 ημέρες, από τις 18 Μαρτίου έως τις 28 Μαΐου 1871, οι Παριζιάνοι εξεγέρθηκαν κατά της κυβέρνησης και έλαβαν πρωτοφανή κοινωνικά και αλληλέγγυα μέτρα. Ήταν η Παρισινή Κομμούνα. Μια αναδρομή στην ιστορία αυτής της μεγάλης παρισινής εξέγερσης. [Διαβάστε περισσότερα]
Ποια ίχνη της Παρισινής Κομμούνας παραμένουν στους δρόμους της πρωτεύουσας;
Περισσότερα από 150 χρόνια μετά τα γεγονότα της Παρισινής Κομμούνας, ποια ίχνη και απομεινάρια της εξέγερσης του Παρισιού παραμένουν στους δρόμους της πρωτεύουσας; Ακολουθήστε τον οδηγό! [Διαβάστε περισσότερα]
Place de l'Hôtel de Ville: μια από τις πιο ιστορικές πλατείες του Παρισιού
Η Place de l'Hôtel de Ville δεν ήταν πάντα ένα ζωντανό, χαρούμενο σημείο στην καρδιά του Παρισιού. Εδώ πραγματοποιήθηκαν πολλές δημόσιες εκτελέσεις κατά τη διάρκεια των αιώνων. Δεν θα ξαναδείτε ποτέ την Place de l'Hôtel de Ville με το ίδιο φως! [Διαβάστε περισσότερα]
Ιστορία του δημαρχείου του Παρισιού
Το Hôtel de Ville είναι ένα από τα σύμβολα του Παρισιού και απαραίτητο μέρος της επίσκεψής σας. Αλλά αν δεν είστε αρκετά τυχεροί για να μπείτε κατά τη διάρκεια των Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς ή αν δεν έχετε σκεφτεί να κλείσετε εκ των προτέρων την ξενάγησή σας, ανακαλύψτε την περιπετειώδη ιστορία του εδώ. [Διαβάστε περισσότερα]
Αυτή η σελίδα μπορεί να περιέχει στοιχεία με την υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης, περισσότερες πληροφορίες εδώ.
Ημερομηνίες και χρονοδιαγράμματα
Στις 30 Σεπτέμβριος 2026
Θέση
Δημαρχείο του Παρισιού
hôtel de ville de paris
75004 Paris 4
Σχεδιαστής διαδρομής
Προσιτότητα
Πρόσβαση
Μετρό 1 και 11 Hôtel de Ville
Κρατήσεις
Δείτε τις τιμές των εισιτηρίων