Grave, de eerste speelfilm van Julia Ducournau, verschijnt op HBO Max op 15 mei 2026. In Frankrijk uitgebracht in de bioscopen op 15 maart 2017, had deze Frans-Belgische horrorfilm de Critics' Week in Cannes op zijn naam staan voordat ze de eigenzinnige koers van haar regisseuse bevestigde, enkele jaren voor Titane.
Grave
Film | 2017
Beschikbaar op HBO Max op 15 mei 2026
Drama, horror | Duur: 1u38
Van Julia Ducournau | Scenario: Julia Ducournau | Met Garance Marillier, Ella Rumpf, Rabah Naït Oufella
Nationaliteit: Frankrijk, België
Niet toegestaan voor minderjarigen onder de 16 jaar
In Grave volgt Justine, een slimme tiener uit een vegetarische familie waarin ook een dierenarts zit, en gaat ze naar een dierenartsopleiding waar haar oudere zus al studeert. Tijdens een ontgroening wordt ze gedwongen rauw vlees te proeven voor de eerste keer. Deze schending ontketent een fysieke en intime metamorfose die het verhaal kantelt richting body horror.
Gepresenteerd op de Semaine de la Critique in 2016 kreeg de film de FIPRESCI-prijs en sleepte daarna meerdere onderscheidingen binnen, waaronder de Grand Prix van het Festival van Gérardmer in 2017 en de Louis-Delluc-prijs voor de eerste langspeelfilm. De reputatie van de film is mede opgebouwd door opvallende vertoningen op festivals, vooral in Toronto, waar een aantal screenings bij toeschouwers tot onrust of ongemak leidden.
De redactiebeoordeling, gepubliceerd bij de première van de film:
Grave ligt nog niet in de Franse bioscopen, maar zijn reputatie gaat hem al vooruit. Dit werk van Julia Ducournau zorgt nu al voor kippenvel en rillingen bij het publiek, mede door het vagale malaise van twee toeschouwers tijdens een vertoning in Toronto. Hebben we dan het woord „grave” wel correct toegepast op deze film?
Er was eens Justine, een jonge, getalenteerde meid die op het eerste gezicht zoet en onschuldig lijkt. Haar hele familie is vegetariër en dierenarts. Het ligt dus voor de hand dat zij hetzelfde pad volgt. Terwijl ze op het punt staat de veterinaire school te betreden, krijgt haar leven een beslissende wending: van vegetariër wordt ze een kannibaal.
Ja, zo klinkt het en met de reputatie die de film met zich meebrengt, verwachten we een echt bloedbad. Toch is de film minder gore dan je zou verwachten. Hij blijft echter behoorlijk verontrustend.
In Grave bevinden we ons vaak in de suggestie. Symbolische beelden bereiden ons geleidelijk voor op Justine's neergang in de hel. De koplampen van een auto die uitgaan, een hangende knuffel lammetje... Kleine aanwijzingen sluipen naar voren, alsof het waarschuwingen zijn die wij als enigen kunnen zien.
Het verloop van het verhaal is doordrenkt met ironie. Bij haar intrede op de dierenartsopleiding raakt Justine de weg kwijt, haar blik wijd en verward, en ze voelt zich angstig terwijl ze zich voorbereidt op de hazingproef. De eerstejaars lijken op vee, gehoorzamend aan oudere studenten, meegaand met de groep. Terwijl ze probeert trouw te blijven aan haar principes, wordt ze aangemoedigd om niet in opstand te komen en te doen wat men haar opdraagt, zelfs als dat betekent dat ze vlees moet eten. En plotseling raken de dingen buiten controle. Dan draaien de rollen om.
Voor de rol van Justine koos Julia Ducournau Garance Marillier, aan wie ze eerder al de hoofdrol in haar kortfilm Junior had toevertrouwd. Een applaus voor de keuze van deze jonge actrice die Justine genadeloos neerzet. Aan het begin van de film, wanneer je deze jonge studente zo onschuldig ziet, is het moeilijk te geloven dat ze ooit tot zo’n koele figuur kan uitgroeien. En toch, wanneer het lam een wolf wordt die zich in schaapsvacht in de kudde mengt, zet haar spel je op een ongemakkelijke manier op scherp. Haar dierlijke blik, haar opgetrokken lippen en haar beestachtige houding laten geen twijfel: Justine is een predator geworden.
Een tweede sterk punt van deze film is de muziek. Soms biedt ze een duidelijk contrast met de scène, maar het moment van de omschakeling waarbij Justine werkelijk in de duisternis terechtkomt, wordt gekenmerkt door een angstaanjagend nummer met gothische invloeden. Gemaakt door de Britse componist Jim Williams, draagt deze bande originale bij aan het onderdompelen in het werk en geeft ze soms zelfs de toon aan van de emotie die men op een intenser manier zou moeten voelen dan de beelden doen vermoeden.
De film combineert zwarte humor met horror. Alledaagse scènes waarin we onszelf herkennen, worden bruut verstoord door een onverwachte wending. Naast kannibalisme behandelt Grave verschillende thema's zoals initiatie/pesten en de vernedering die daarmee gepaard kan gaan, homoseksualiteit, en pesterijen in het algemeen. Desalniettemin blijft het lastig om de mogelijke boodschap achter het werk volledig te doorgronden. Ook het einde valt tegen; het lijkt al halverwege de film voorspelbaar.
Grave blijft toch een vrij uniek werk dat men ten onrechte in het horrorgenre indelt.
Trailer van Grave:
Om verder te gaan, ontdek ook onze selectie van de HBO Max-nieuwtjes van mei, onze gids met de streaming-releases op alle platformen en de selectie van vandaag Wat vandaag in streaming te zien is.
