De Frans-Italiaanse actrice Claudia Cardinale, een figuur van de Europese cinema in de jaren '60, is op dinsdag 23 september 2025 op 87-jarige leeftijd overleden in Nemours, Seine-et-Marne, waar ze woonde. Ze maakte naam in Le Guépard, Huit et demi en Il était une fois dans l'Ouest, en werkte met enkele van de grootste regisseurs van de 20e eeuw, waaronder Luchino Visconti, Federico Fellini en Sergio Leone. Haar dood werd aangekondigd door haar agent Laurent Savry aanAFP, maar er werd geen doodsoorzaak gegeven.
Claudia Cardinale, geboren Claude Joséphine Rose Cardinale in La Goulette, vlakbij Tunis, op 15 april 1938, kwam uit een Siciliaanse familie die in Noord-Afrika woonde. Ze werd op 17-jarige leeftijd uitgeroepen tot"mooiste Italiaanse vrouw in Tunis" en kwam bijna per toeval in de filmindustrie terecht, nadat ze was gespot op de Mostra van Venetië. Haar carrière begon eind jaren 1950 onder leiding van Italiaanse regisseurs en ging in de jaren 1960 verder met werken die emblematisch zijn geworden voor de Europese cinema. Ze kreeg internationale erkenning voor haar rol alsAngelica in Le Guépard (1963), die de Palme d'Or won op het filmfestival van Cannes, en als Jill in Once Upon a Time in the West (1968).
Ondanks haar hese stem en atypische accent voor de Italiaanse cinema, slaagde ze erin haar stempel te drukken in een zeer door mannen gedomineerde wereld. Haar carrière werd gekenmerkt door meer dan honderd films, opgenomen in Italië, Frankrijk, Hollywood en zelfs Duitsland. Ze werkte samen met Henri Verneuil, Blake Edwards, Richard Brooks en Werner Herzog. Ze weigerde altijd om gereduceerd te worden tot het beeld van een "diva" en gaf de voorkeur aan dat van een onafhankelijke en "ontembare" vrouw. Tegelijkertijd zette ze zich publiekelijk in voor een aantal sociale en humanitaire doelen, waaronder vrouwenrechten, de strijd tegen AIDS en de doodstraf.
Claudia Cardinale was discreet over haar privéleven en werd gekenmerkt door persoonlijke beproevingen, met name een ongewenste zwangerschap in haar jeugd, die ze lange tijd moest verbergen. Ze was bijna dertig jaar lang een metgezel van regisseur Pasquale Squitieri en deelde een dochter en een dozijn films met hem. Als winnares van talrijke prijzen, waaronder een Gouden Ere Leeuw in Venetië (1993) en een Gouden Beer voor Lifetime Achievement in Berlijn (2002), laat ze een oeuvre na dat stevig verankerd is in de geschiedenis van de Italiaanse en Europese cinema.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.















