We noemden hem Robin Hood, een duistere herinterpretatie van de beruchte outlaw, geregisseerd door Michael Sarnoski, verschijnt op VOD op 22 oktober 2026. Met hoofdrollen voor Hugh Jackman en Jodie Comer, kwam de film in de zalen uit op 1 juli 2026.
Afwijkend van het klassieke avonturenverhaal toont de speelfilm een ouder wordende Robin Hood, getekend door een leven vol misdaden en geweld. Door dood achtergelaten wordt hij opgenomen door een mysterieuze vrouw die hem wellicht een laatste kans op verlossing biedt.
Rondom Hugh Jackman en Jodie Comer brengt de cast Bill Skarsgård, Murray Bartlett en Noah Jupe samen. Michael Sarnoski, regisseur van Pig en Sans un bruit : Jour 1, kiest hier voor het ontleden van de legende en richt zich op de schuld en de uitputting van een man die aan het eind van zijn parcours staat.
Onze kijk op de film On l’appelait Robin des Bois
De eerste schok van On l’appelait Robin des Bois zit hem in zijn geweld. Recht op de keel, droog en bijna overdadig, en meteen duidelijk maakt regisseur en scenarioschrijver Michael Sarnoski dat hij niet probeert het volkse bravoure-beeld van de Sherwood-held terug te halen, maar de ruïnes ervan te doorgronden.
Geregisseerd en geschreven door Michael Sarnoski verschijnt On l’appelait Robin des Bois, de Franse titel van The Death of Robin Hood, op 1 juli 2026 in Frankrijk. Hugh Jackman vertolkt een verouderde Robin Hood, versleten door een leven vol misdaad en geweld,‑ dood achtergelaten maar gered door een mysterieuze vrouw, gespeeld door Jodie Comer. Om hen heen vormen ook Bill Skarsgård, Murray Bartlett en Noah Jupe een cast.
De film formuleert duidelijk een idee: het mythe van de vrijgevige wreker doorbreken en terugkeren naar een man die geplaagd wordt door wat hij heeft aangericht. Deze Robin is geen stralende legende meer, maar een vermoeid lichaam, een vroegere boosdoener wiens mogelijke verlossing schuilt in stilte, pijn en het verdwijnen. Op papier biedt deze duistere benadering genoeg om te intrigeren, vooral in een tijd waarin heldenfiguren vaak in hun schaduw worden heroverwogen.
Wijzelf blijven echter verdeeld over wat deze hervertelling daadwerkelijk toevoegt aan het personage. De wens om een bloederige Robin te tonen in plaats van een held werkt als een anticlimax, maar het verhaal worstelt ermee voorbij die intentie te komen. Het personage blijft moeilijk benaderbaar, onaangenaam, en de band die de priesteres aan hem lijkt te ontwikkelen mist voldoende dramatische bewijsvoering. Deze afstand beperkt de emotie, zelfs wanneer de film probeert langzame momenten te gebruiken als ruimte voor berouw en herstel.
Vooral op formeel vlak weet On l’appelait Robin des Bois te imponeren. De beeldcompositie is doordacht, het oog voor detail voelbaar in gezichten, materialen, gewonde lichamen en natuurlijke decors. Het geluidwerk, gedragen door een ruige muziek, schept een brute middeleeuwse sfeer die zowel organisch als bijna sacrueel aanvoelt. Zelfs de extreem gewelddadige openingsactie heeft een plastische kracht, omdat alles lijkt te zijn uitgedacht binnen kader, klank en beweging.
Toch volstaat die schoonheid niet altijd om de inhoud te dragen. Na zijn brute opening wordt de film traag, introspectief en somber. Die traagheid is op zich geen fout: hij past bij het eindaarse verhaal van een held aan het eind van zijn tocht. Het dreigt echter afstand te scheppen tussen kijkers die juist op zoek zijn naar een stevigere dramatische ontwikkeling of een echte heruitvinding van het mythe. Je kijkt de film uit tot het eind zonder echt verveling, maar vooral blijft er een sterke esthetische sensatie over, meer dan een langdurige emotie of gedachte.
De film spreekt eerder kijkers aan die houden van donkere hervertellings van mythische figuren, verhalen over schuldgevoel, verduisterde westerns en verlossingsdrama’s. Liefhebbers van gepolijste regie, sombere, minerale sferen en ruige middeleeuwse voorstellen zullen er een bijzondere ervaring in vinden.
Het zal minder aanspreken degenen die hoopten op een avonturenfilm voor het hele gezin, heldhaftig of tempo-gedreven, evenals kijkers die een sympathieke, romantische of klassieke actie Robin des Bois zoeken. De gevoeligheid voor de frontale geweldsopening of voor zeer contemplatieve vertellingen kan ook afschrikt worden.
On l’appelait Robin des Bois blijft dus een coherente voorstelling in zijn weigering om het heldere mythe te omarmen, maar onregelmatig in zijn vermogen om dit idee om te zetten in emotie. Een film die visueel prachtig is, meeslepend door geluid en textuur, maar wiens donkerte minder sporen achterlaat dan zijn beelden.
Met een speelduur van 2u02 en verboden voor minderjarigen onder de 12 jaar met een waarschuwing bij de bioscoopuitbreng, On l’appelait Robin des Bois is eerder bedoeld voor liefhebbers van verlossingsverhalen en donkere herinterpretaties dan voor het publiek dat op een familievaventurenfilm wacht.
Om de overige nieuwigheden van de maand te ontdekken, raadpleeg onze gids voor de VOD-uitgaven van oktober, onze selectie Wat kun je vandaag nog streamen? en de actie- en blockbusterfilms om te ontdekken in de bioscoop.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
