Toen Lara Croft Parijs verkende: het verontrustende decor van De Engel der Duisternis

Een Louvre onder bewaking, een duistere nachtclub en geheimen die onder de straten verstopt lagen: in 2003 bracht Tomb Raider Lara Croft naar een Parijs dat nauwelijks uitnodigend was. Een escapade die de hoofdstad veranderde in een terrein van vlucht en onderzoek.

Parijs bezoeken terwijl je achtervolgd wordt wegens moord: de slechtste kaart die Lara Croft kan krijgen. In Tomb Raider : The Angel of Darkness, ontwikkeld door Core Design en uitgebracht in 2003 op PS2 en PC, landt de avonturierster in de hoofdstad om haar voormalige mentor, Werner Von Croy, terug te vinden. Na diens dood raakt zij verdacht van moord. Ze is nu een voortvluchtige, gedwongen antwoorden te zoeken in een stad waar niemand haar het leven gemakkelijker lijkt te maken.

Voor de 30 jaar Tomb Raider, in oktober 2026 verdient dit Parijse avontuur een herontdekking. Het toont Lara die een deel van haar gebruikelijke zelfvertrouwen kwijt is, geconfronteerd met dichte deuren, argwanende gesprekspartners en een onderzoek dat haar ontglipt. De grafkelders kunnen wachten: eerst moet ze uitvinden met wie ze moet praten.

Quand Lara Croft explorait Paris : le décor troublant de L’Ange des ténèbres — ©Crystal Dynamics

Een Parijs in noir-stijl, ver weg van de ansichtkaarten

Bij Café Métro, in de club Le Serpent Rouge of in de pandwinkel van Rennes zoekt Lara evenveel naar informatie als naar voorwerpen. Een oude kerk, Saint-Aicard, herbergt zelfs een boksschool. Deze plekken geven het avontuur een ongewone gedaante: je loopt een winkel binnen, maakt een praatje, hoort de verhalen van anderen. De stad bruist van leven waar Lara de regels van leert kennen.

Het zou moeilijk zijn om zijn route te volgen met een plattegrond van Parijs. Core Design plaatst straten, binnenplaatsen en gebouwen ten dienste van zijn verhaal. Dit fictieve Parijs leent zich sterk voor de polar: versleten etalages, achterkamertjes en dubieuze ontmoetingen. Het geheel hanteert clichés, zelfs in de benaming "Parijse ghetto" die door het spel wordt gebruikt, wat meer zegt over de verbeelding van de makers dan over de geografie van de hoofdstad.

Maar dit decor verandert ook onze relatie tot de hoofdheldin. In de eerste avonturen stapt Lara een locatie binnen en zoekt ze naar een manier om erdoorheen te komen. Hier moet ze soms onderhandelen over haar doorgang. Informatie wordt een hulpbron, en de bewoners hebben iets wat ze niet kan verkrijgen met alleen haar acrobatische talenten.

Het Louvre, een verboden speelterrein

Het bezoek aan het Louvre tilt dit idee nog verder op. Lara weet zich erin te wurmen door bewakers en beveiliging te omzeilen. Het museum, normaal geassocieerd met contemplatie, wordt een ruimte van toezicht: elke zaal moet in kaart worden gebracht om te begrijpen waar je langs kunt en wanneer je moet bewegen.

Tomb Raider a 30 ans : comment Lara Croft a changé les règles du jeu ? — ©Crystal Dynamics

Het avontuur duikt vervolgens onder het gebouw door, richting de Grafkamer der Ouderen en de Zaal der Seizoenen. Deze ruimten bestaan uit fictie. Het echte Louvre bewaart wel degelijk de restanten van een middeleeuwse fort, maar geen van deze verzonnen heiligdommen wachten onder zijn galerijen op bezoekers. Het spel maakt echter gebruik van een idee dat Parijs-liefhebbers aanspreekt: onder een vertrouwde plek kan een andere geschiedenis blijven bestaan.

Ondanks zijn productieproblemen laat L’Ange des ténèbres zo'n eigenaardig beeld van de hoofdstad achter. Lara verandert de cafés in onderzoeksplekken, daken in doorgangen en het museum in gebied om te infiltreren. Het geeft je met iets meer nieuwsgierigheid een blik op een dienstingang van het Louvre — terwijl ze gewoon haar weg vervolgt. En een Da Vinci Code avant la lettre, kortom...

Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.