Denise Bellon: Een dwalend oog in het Musée d'Art et d'Histoire du Judaïsme

Denise Bellon werd in 1902 in Parijs geboren en hielp bij de oprichting van Alliance Photo, het belangrijkste fotoagentschap tussen de oorlogen. Beïnvloed door de esthetiek van de "Nieuwe Visie", produceerde ze talrijke reportages in de Balkan, Finland en Afrika ten zuiden van de Sahara, evenals zeer creatieve reclameopdrachten.

Denise Bellon, die haar joodse afkomst tijdens de Tweede Wereldoorlog in Lyon verborg, zette haar werk daar voort en liet een opmerkelijke collectie beelden na van de stad tijdens de bezetting. Eind 1944 versloeg ze de Spaanse Republikeinse maquis in Aude voor Midi libre, opgericht door haar man Armand Labin, op verzoek van de Mouvement de libération nationale. In 1945 maakte ze een aangrijpende reportage over het huis Éclaireurs israélites in Moissac, dat tot 1943 een toevluchtsoord voor Joodse kinderen was en na de bevrijding weeskinderen van de Shoah opnam.

In 1947 bracht ze uit Djerba een opmerkelijke collectie foto's mee van de Joodse gemeenschap op het eiland.

André Breton gaf haar de opdracht om de surrealistische tentoonstellingen van 1938 tot 1965 te verslaan. Denise Bellon liet ook portretten achter van vele Joodse kunstenaars van de Parijse School en schrijvers met wie ze nauw samenwerkte, zoals Simone de Beauvoir, Paul Bénichou, Joseph Delteil, Henry Miller en Jacques Prévert. Dankzij haar bekendheid met de filmwereld ontmoeten we ook de gezichten van Paul Grimault, Joseph Kosma, Nico Papatakis en de jonge Marcel Marceau en Serge Reggiani. Haar dochters hadden ook een carrière in de filmwereld, Yannick als regisseur en Loleh als actrice en toneelschrijfster. In 1972 waren Denise Bellons laatste werken foto's van de opnames van Quelque part quelqu'un, geregisseerd door Yannick.

Haar uitzonderlijk gevarieerde oeuvre wordt gekenmerkt door een sterk gevoel van onafhankelijkheid in de wereld van de fotografie en een grote nieuwsgierigheid, zowel naar "elders", zoals te zien is in haar reportages in het buitenland, als naar het ongewone dicht bij huis, of het nu een zigeunerhuwelijk is in de Zone die het vooroorlogse Parijs nog omringt, of het surrealisme, waarvan ze de ontwikkelingen volgde. Ze brak met de burgerlijke conventies van haar familie en keek naar de wereld zoals andere Joodse fotografen van haar generatie, zoals Lore Krüger, Gerda Taro, Denise Colomb en Gisèle Freund.