Tentoonstelling Giovanni Segantini in het Marmottan Monet-museum in Parijs: symbolisme en alpijnse landschappen

In Parijs wijdt het Marmottan Monet-museum een grote tentoonstelling aan Giovanni Segantini, schilder van het symbolisme en het divisionisme, met meer dan 60 werken geïnspireerd op berglandschappen, van 29 april tot 16 augustus 2026.

Wanneer de Alpenlandschappen veranderen in symbolistische visioenen... Het Musée Marmottan Monet in Parijs wijdt een grote tentoonstelling aan Giovanni Segantini, een prominente schilder van het symbolisme en het Europese divisionisme, met de titel Ik wil mijn bergen zien, van 29 april tot 16 augustus 2026. Deze monografische tentoonstelling, de eerste grootschalige in Frankrijk toegewijd aan de Italiaanse kunstenaar, belicht de eigenzinnige wereld van een schilder die gefascineerd was door de alpiene landschappen en het licht van de pieken.

Olieverf, pastel en schetsen: meer dan zestig werken, aangevuld met ruim dertig tekeningen uit Europese collecties, vertellen het verhaal van deze onconventionele kunstenaar die in 1899 op jonge leeftijd overleed. Hij die ervan droomde zijn werk aan het Parijse publiek te tonen, ziet dat nu symbolisch werkelijkheid worden dankzij deze tentoonstelling, onder curatorschap van Gabriella Belli en Diana Segantini.

De reis begint in het Italië van de jonge jaren van de kunstenaar, om daarna zijn weg te vervolgen naar de Engadinedal in Zwitserland, een gebied dat hij ontdekte als toevluchtsoord en bron van inspiratie. Daar schildert Segantini niet simpelweg de bergen: hij verheft ze, maakt ervan het toneel van een stilzwijgend gesprek tussen mens en natuur. Elke canvas vangt een bijzonder licht vast, de dichtheid van de lucht, de spanning tussen het landelijke leven en spirituele ideals. Je staat voor landschappen die bijna ademen, die je doen nadenken. Geïnspireerd door een weg van omhoog te zijn, neemt de tentoonstelling je mee langs tien hoofdstukken die de grote fasen van zijn artistieke reis belichten — van Milaan naar Maloja en tot de hoge toppen van de Schafberg, waar zijn leven eindigt en zijn nalatenschap zich vormt.

Giovanni Segantini au Musée Marmottan Monet : une exposition entre symbolisme et paysages alpins — ©Stephan Schenk, Segantini Museum

Een artistieke visie tussen realisme en transcendentie.

Wat het werk van Giovanni Segantini onderscheidt, is zijn vermogen om het picturale materiaal te laten trillen door de penseelstreken volgens de principes van het divisionisme naast elkaar te plaatsen, waardoor bijna vibrerende lichteffecten ontstaan. In zijn werk zijn de thema's moederschap, eenzaamheid, dood en verlossing met elkaar verweven in landschappen waar de natuur de spiegel van de menselijke ziel wordt. Daarmee sluit hij volledig aan bij de symbolistische beweging, maar met een visuele kracht die doet denken aan de strengheid van het realisme.

Naast deze overzichtstentoonstelling presenteert het museum ook een eerbetoon aan Anselm Kiefer, onder de titel Voglio vedere le mie montagne. Een hedendaagse reactie op het werk van Giovanni Segantini, waarin de kunstenaar deze keer de relatie tot het landschap verkent als een plek van herinnering, pijn en transcendentie. Vier werken, getoond aan het einde van de tentoonstelling, creëren zo een unieke dialoog tussen twee werelden die meer dan honderd jaar scheiden, maar die verbonden blijven door hun gemeenschappelijke fascinatie voor de berg als denkruimte.

Het Marmottan Monet Museum, de ideale plek voor een langverwacht eerbetoon

Gelegen in het rustige 16e arrondissement, verwelkomt het Marmottan Monet Museum, bekend om zijn impressionistische collectie, deze tentoonstelling die in samenwerking met 24 ORE Cultura is georganiseerd en onder het hoge beschermheerschap staat van de ambassades van Italië en Zwitserland. De tentoonstelling belicht een kunstenaar die lange tijd relatief onbekend was bij het grote publiek in Frankrijk, ondanks de bewondering die Franse critici hem toonden tijdens zijn leven en de onrealiseerbare droom om zijn Triptiek van de Natuur in Parijs te tonen tijdens de Wereldtentoonstelling van 1900.

Onder de uitstraling van een bergwandeling is Ik wil mijn bergen zien ook een innerlijke reis, een uitnodiging om onze relatie met de natuur, eenzaamheid en licht opnieuw te herdefiniëren. Een zeldzaam moment waarop schilderkunst en landschap samenkomen om een sfeer van contemplatie en reflectie te creëren.

Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.