Nan Goldin in het Grand Palais: een uitzonderlijke tentoonstelling die fotografie en film samenbrengt

Het Grand Palais presenteert This Will Not End Well, de eerste Franse retrospectieve gewijd aan Nan Goldin, van 18 maart tot 21 juni 2026. Deze meeslepende tentoonstelling toont haar iconische diaporama's, een samensmelting van fotografie en cinema, opgesteld in een scenografie die fungeert als een dorp vol beelden.

Het Grand Palais toont This Will Not End Well, de eerste Franse retrospectieve gewijd aan Nan Goldin, een belangrijk figuur binnen de hedendaagse fotografie, van 18 maart tot 21 juni 2026. Het evenement vind plaats in de grote zaal van het Grand Palais en in de Chapelle Saint-Louis in de Salpêtrière. De tentoonstelling omvat zes diaporama's en videoinstallaties die de wisselwerking tussen fotografie en cinema in haar werk blootleggen.

Ontworpen als een meeslepende ervaring, transformeert de scenografie van Hala Wardé de ruimte in narratieve paviljoens, elk specifiek ingericht voor een bepaald werk. De tentoonstelling, georganiseerd onder leiding van het Moderna Museet in Stockholm, biedt een vernieuwende kijk op het werk van Nan Goldin. Een mix van fotografie, geluid, archiefmateriaal en experimentele film komt hier samen in een hedendaagse presentatie.

Deze eerste Franse overzichtstentoonstelling van de kunstenaar benadert haar werk op een uiterst meeslepende manier, met bijzondere aandacht voor haar filmische benadering van de dia’s. Dit medium, dat ze sinds de jaren 1980 perfectioneert, is bedoeld voor vertoning in clubs, undergroundcinema’s of alternatieve festivals. De montages fungeren als intieme en maatschappelijke getuigenissen over de rand, gender, verlies, viering of pijn.

Nan Goldin au Grand Palais : l’exposition événement entre photographie et cinéma — ©Nan Goldin

Ruwe en poëtische verhalen, tussen extase en pijn

Door zes belangrijke werken onthult de tentoonstelling de rijke reis van Nan Goldin. The Ballad of Sexual Dependency beschrijft de jaren van vrijheid die ze ervoer in New York, Berlijn en Londen, te midden van creatieve gemeenschappen, voordat AIDS de kop op stak. The Other Side eert haar transvrienden en -vriendinnen over meerdere decennia. Sisters, Saints, Sibyls, tentoongesteld in de Chapelle Saint-Louis de la Salpêtrière, behandelt het thema familietrauma en zelfmoord in een plek vol herinneringen.

De recente werken, zoals Memory Lost en Sirens, nemen de bezoeker mee in veranderde bewustzijnstoestanden, tussen euforie en ineenstorting, en verkennen afhankelijkheid en het verlies van vaste referentiepunten. Tot slot, Stendhal Syndrome, ontworpen in 2024, put uit de mythologie om de duizeling te uiten die men voelt bij een overweldigende schoonheid. Door stemmen, archieven en bewegende beelden te combineren, schept Nan Goldin krachtige verhalen die het onzichtbare vangen.

Een tentoonstelling voor wie op zoek is naar authenticiteit

Deze tentoonstelling is bedoeld voor iedereen die gevoelig is voor krachtige artistieke ervaringen, die graag uit hun comfortzone worden gehaald, die geraakt willen worden. Als je een passie hebt voor documentairefotografie, experimentele cinema, of voor onderwerpen als gender, herinnering en maatschappelijke betrokkenheid, zal deze tentoonstelling je zeker aanspreken. Het is ook een perfecte gelegenheid voor een moment van reflectie met vrienden, een solo-uitje, of voor liefhebbers van het Grand Palais dat je graag in een nieuwe, onverwachte vorm wilt herontdekken.

Daarentegen is de tentoonstelling niet bedoeld voor jonge kinderen of bezoekers die op zoek zijn naar een lichte of speelse ervaring. Ze richt zich op een publiek dat graag geconfronteerd wordt met onversneden levensverhalen—soms confronterend, vaak ontroerend.

Onze review van de tentoonstelling van Nan Goldin in het Grand Palais:

Een tentoonstelling die je al kon bekijken voorafgaand aan de opening. Zeer ingehouden en intiem, deze retrospektief nodigt je uit om de wereld van de kunstenaar te verkennen via zes belangrijke ruimten/installaties, met videoprojecties en diavoorstellingen. Haar werk, dat vaak grensoverschrijdend is, biedt "instantane beelden van intimiteit en relaties, van het dagelijkse leven en extravagante feesten, van hoop en wanhoop".

Een expositie Seks, drugs en rock ’n’ roll die de schoonheid van het leven toont in al haar vergankelijkheid, door middel van snapshots en andere momenten die even stil lijken te staan in de tijd.

Onze tips:

Omdat de tentoonstelling vrij duister is — zowel in inhoud als, wat we willen benadrukken, letterlijk — is het belangrijk om goed op te passen waar je loopt, vooral als het druk is (ook al is de ruimte groot). Fotos en video’s maken is verboden, uit respect voor de artieste, die wil dat bezoekers "de beleving van het aanbod niet vastleggen … maar beleven". Ze voegt eraan toe: "Ik reken op jullie om respect te tonen, zowel naar mij toe als naar de mensen die op deze beelden staan". Tot slot: "Graag geen foto’s of video’s delen van deze tentoonstelling op het internet, inclusief sociale media".

Deze tentoonstelling kan scènes bevatten met naaktheid of schokkende beelden en behandelt serieuze en zwaardere onderwerpen zoals zelfmoord, drugsgebruik en huiselijk geweld... Voor zover je gewaarschuwd bent en je je comfortabel voelt met dergelijke thema’s. Video’s en diavoorstellingen duren tussen de 16 en 42 minuten. Je zult ongeveer twee uur nodig hebben om alles te bekijken.

Een artistieke inzet die verder gaat dan de muren

Het werk van Nan Goldin overstijgt de grenzen van het museum. Als activiste is ze bovendien de drijvende kracht achter het collectief P.A.I.N. (Prescription Addiction Intervention Now), dat de opioïdecrisis in de Verenigde Staten bestrijdt door onder andere de financieringen van grote culturele instellingen door de familie Sackler onder de loep te nemen. Deze spanning tussen kunst en activisme, tussen intiem en politiek, loopt als een rode draad door haar hele werk.

Gepresenteerd in het Moderna Museet in Stockholm, gevolgd door het Stedelijk Museum in Amsterdam, de Neue Nationalgalerie in Berlijn en het Pirelli HangarBicocca in Milaan, vindt deze internationale tentoonstelling in Parijs een bijzondere weerklank, tussen de symbolische muren van het Grand Palais en de Salpêtrière.

This Will Not End Well is niet zomaar een tentoonstelling. Het is een reis door emoties, een onderdompeling in de herinneringen van een tijdperk, een levend kunstwerk dat je met al je zintuigen kunt beleven.
Voor een publiek dat graag uitgedaagd wordt.

Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.