De Verbrande Tijd: de tentoonstelling van Titus Kaphar die de vergeten stemmen uit de geschiedenis onthult bij Gagosian

Titus Kaphar presenteert zijn eerste tentoonstelling in Parijs bij de Gagosian-galerie met The Fire This Time, van 29 januari tot 7 maart 2026. Verspreid over schilderijen en houtsculpturen roept de Amerikaanse kunstenaar de schaduwrijke kanten van de geschiedenis weer tot leven en belicht hij herinneringen die lange tijd buiten beeld bleven.

Van 29 januari tot 7 maart 2026 presenteert Titus Kaphar zich in Parijs en brengt de Gagosian-galerie in het 8e arrondissement in vuur en vlam met The Fire This Time, zijn allereerste gratis tentoonstelling in de hoofdstad. Een vurige kennismaking, die als een confrontatie met de geschiedenis is ontworpen, haar stiltes… en haar verkoolde zones.

De titel zet de toon. The Fire This Time resoneert meteen met het vurige werk van James Baldwin, The Fire Next Time (1963), een literaire manifeste tegen de Amerikaanse raciale politiek. Baldwin, die in ballingschap naar Parijs trok om te ontsnappen aan wat hij de "Amerikaanse waanzin" noemde, sloot zich aan bij een groep geëxileerde artiesten - Miles Davis, Nina Simone, Richard Wright. Meer dan vijftig jaar later wakkert Jesmyn Ward dat vuur opnieuw aan met haar gelijknamige anthologie. Kaphar daarentegen, vertaalt deze vlam in schilderkunstige materie.

The Fire This Time : l’exposition de Titus Kaphar qui révèle les oubliés de l’histoire à Gagosian — Titus Kaphar / Owen Conway Courtesy Gagosian

De tentoonstelling brengt nieuwe schilderijen en houten beelden samen, allemaal gedreven door één gedeelde obsessie: hoe wordt geschiedenis verteld, en vooral, wat wordt bewust onder het tapijt geschoven? Terwijl de Verenigde Staten zich voorbereiden op het 250-jarig bestaan van de Onafhankelijkheidsverklaring en de protestscènes van "No Kings" het land doen trillen, onderzoekt de kunstenaar de Amerikaanse presidentschap en de momenten die lange tijd uit de schijnwerpers zijn gebleven.

Kaphar geeft een nieuwe invulling aan de formaten van zijn bekende series Tar en Whitewash, door gezichten te geven aan diegenen die buiten het kader blijven: figuren die de eerste presidenten omringden, waaronder slaven uit de omgeving van George Washington - huisgenoten, strijders tijdens de Amerikaanse Revolutie, vrouwen die nog lang na zijn dood in slavernij bleven.

Met de werken Drawer (2025–) worden verborgen panelen langzaam onthuld, die het verhaal vertellen van Celia: Embers, Bone, and Ash (2025): van onderdrukking naar bevrijding. In dialoog daarmee staan een reeks sculpturen in verbrast hout - haar 'heiligen', vrienden en familieleden - die refereren aan de Byzantijnse en renaissance-iconografie, geconserveerd door vuur.

Bij Titus Kaphar gaat de vonk vanzelf over in actie. En in Parijs ligt die klaar om opgepikt te worden.