Tussen het oude dorp en de nieuwere wijken van Cergy, aan de rechteroever van de Oise, vormen dit groene park en de bescheiden woning van een legende uit het theater en de cinema een oase van rust in een omgeving die tegenwoordig sterk verstedelijkt is. De plek draagt het label Patrimoine d’intérêt régional door de Région Île-de-France, die er een patrimoniaal geheel ziet dat representatief is voor de lokale geschiedenis en de culturele identiteit van Île-de-France. Maar wat is de geschiedenis van deze plek die lange tijd buiten het zicht bleef?
De naam verwijst natuurlijk naar Anne en Gérard Philipe, die in 1954 het landgoed kochten. Gérard Philipe, een belangrijke figuur in het Franse theater en cinema van de naoorlogse periode, en Anne Philipe, vrouw van letters, hebben de plek blijvend getekend, tot het punt dat het tegenwoordig hun naam draagt. Maar het huis is ouder: gebouwd in natuursteen in de negentiende eeuw op oude groentetuinen, het sluit aan bij een site die ook sporen bewaart van het Kasteel van Vauréal en van de boomgaardenhistorie van het gebied tegen het eind van de achttiende eeuw.
Deze woning met Patrimonium van regionaal belang onderscheidt zich zowel door zijn architectuur als door zijn sfeer. Het huis bestaat uit een centraal bouwdeel, vroeger bereikbaar via een smeedijzeren wenteltrap in paardenhulsvorm, omgeven door twee paviljoenen met een lichte uitbouw en bekroond met koepeldaken met hoge dakramen. Voor het gebouw leidt een brede laan met kastanjebomen naar een parterre met bloemencorsages. De plek heeft ook een sterk herdenkingskarakter: het echtpaar heeft de woning in de stijl van de jaren vijftig gebracht, onder meer door de vensters en gevels aan te passen, en heeft er kunstenaars en schrijvers als Jean Vilar, Agnès Varda, René Clair of Georges Perros ontvangen.
De site vertelt tegelijk over meerdere tijdperken: die van het Cergy vóór de nieuwstad, die van een kunstenaarswoning uit de jaren vijftig, en daarna die van een erfgoed dat voor het hedendaagse publiek opnieuw vormgegeven moet worden. In 1973 werd het aan de Staat verkocht; het huis en zijn park kwamen in 2000 in handen van de gemeente. Sindsdien werkt de stad aan een rehabilitatieproject om er een gedenkplaats, een toeristische trekpleister, een plek voor creatie en volkseducatie van te maken.
Op dit moment is het huis nog niet publiek toegankelijk, maar men laat ons via informele signalen weten dat het binnenkort zover zal zijn, terwijl het park af en toe toegankelijk is tijdens culturele evenementen, en de groenteteelt en bijenteelt er nog altijd plaatsvinden. In afwachting van betere dagen om dit unieke erfgoed te komen ontdekken!
