De Japanse tuin in het Parc Edmond de Rothschild in Boulogne

Ga naar Boulogne-Billancourt om de Japanse tuin van het Parc de Boulogne te ontdekken, het park van het vervallen Château Buchillot, ooit eigendom van Edmond de Rothschild. Met zijn waterwegen, pijnbomen, esdoorns en iconische rode bruggen is het een prachtige, rustgevende verandering van omgeving net buiten Parijs.

Iedereen kent de prachtige Japanse tuin in het Musée Albert Kahn in Boulogne, maar ken je ook de Japanse tuin in het Parc Edmond de Rothschild? Het Parc de Boulogne, gelegen aan de rue des Victoires voor het Hôpital Ambroise Paré, verbergt vele schatten.

Het Parc de Boulogne, ook bekend als het Parc Edmond de Rothschild, is in feite een deel van het terrein van het Château de Buchillot, dat tussen 1855 en 1861 werd gebouwd door James de Rothschild. In die tijd bestond het kasteel uit 30 hectare formele en Engelse tuinen. Vandaag de dag is dit volledig vervallen kasteel vernield en bezet door achtereenvolgens de Duitsers en de Amerikanen. Het ging van hand tot hand en is nu eigendom van de vastgoedgroep Novaxia, die er woningen van wil maken.

Van dit grandioze landgoed is nog 15 hectare over, nu een park dat open is voor het publiek. Verborgen in dit groene familiepark ligt een Japanse tuin die wacht om ontdekt te worden. De tuin werd oorspronkelijk aangelegd door Edmond de Rothscild, die gefascineerd was door een tentoonstelling van Japanse sierplanten op dewereldtentoonstelling van 1900in Parijs ( ).

Daar ontmoette hij de heer Hatta, een Japanse tuinbouwer, die hij ter plekke inhuurde om zijn Japanse tuin aan te leggen, die 1 hectare besloeg. De tuin werd voltooid in 1925 en bevatte een pagode, een kiosk, dwergconiferen en Japanse esdoorns. De tuin werd vervolgens onderhouden door de familie tot de bezetting in 1939, toen de familie gedwongen werd naar het buitenland te vluchten.

Vandaag de dag zijn de rivier die door de tuin kronkelt, een vijver en een waterval overgebleven. De voorgevels van de verschillende lantaarns die de tuin zouden hebben gesierd, zijn nog steeds zichtbaar. Wat de vegetatie betreft, zijn de dennen, esdoorns en andere naaldbomen, die destijds in de groei waren, nu van normale grootte.

Er zijn 2 rode bruggen in het park. Een grote die de vijver oversteekt en een kleinere, verborgen in het hart van de vegetatie, tussen de bamboe en de beek. Maar waarom eigenlijk rode bruggen? Rood is een heilige kleur in Japan. Het markeert de overgang tussen het rijk van de mens en dat van de goden.

Bieden we onszelf een doorgang naar sereniteit en het heilige?