Sinds ze aankondigden dat ze in september 2024 zouden hergroeperen en een supervette show zouden geven in de Parijse La Défense Arena, lijkt Linkin Park op het puntje van hun stoel te zitten. Op het live-front heeft de alternatieve rockband de hele wereld doorkruist, met optredens in Bogota, São Paulo, Mexico City, Tokio en Austin, om nog maar te zwijgen van de Champions League-finale in München. Op het platenfront heeft Linkin Park ook niet stilgezeten, met de release van een verrassende instrumentale versie van"From Zero", evenals een deluxe editie van het album, inclusief het nummer "Up From the Bottom ".
Voordat Linkin Park naar Noord-Amerika vertrekt voor een reeks van 25 data en een terugkeer naar Europa in de lente van 2026, heeft de band de afgelopen weken 14 Europese steden aangedaan en daar een mix van stadions en festivals gespeeld. Op 23 juni sloot de band het Hellfest festival in Clisson af met een ietwat teleurstellende set. Maar misschien was dit te wijten aan de last-minute afzegging van de band twee dagen eerder in Bern, Zwitserland, vanwege een "medisch probleem binnen de band ".
Gevoed door de wens om de waanzinnige energie en euforie van het concert in de Parijse La Défense Arena in november 2024 te heroveren, was het onmogelijk om dit nieuwe concert van Linkin Park in het Stade de France op 11 juli 2025 aan zich voorbij te laten gaan. Des te meer omdat het hun eerste optreden in Parijs was en hun laatste zomershow in Europa. Dus hier zijn we, deze vrijdagavond, op de tribunes van het Stade de France, ongeduldig om opnieuw te trillen op het ritme van hun vele hits.
Maar voordat Linkin Park terugkeerde naar Parijs, kon het publiek wachten op niet één, maar twee openingsacts. Na een set van de Amerikaanse rapper JPEGMafia nam One Ok Rock het om 19.50 uur over, onder daverend applaus. De groep is verre van onbekend in de hoofdstad, vooral onder de jongere generatie. Deze Japanse rockband speelde al in het Trianon, het Olympia en het Zénith de La Villette in Parijs. De band staat in oktober 2025 ook in deAccor Arena als onderdeel van hun "Detox European Tour " . Daarvoor stond One Ok Rock in het Stade de France in het voorprogramma van Linkin Park! En de Japanse band verhoogde de temperatuur met hun aanstekelijke energie en ultradynamische tracks, duidelijk geïnspireerd door Linkin Park. Bijzonder was de aanwezigheid van Colin Brittain, die was uitgenodigd om gitaar te spelen op het nummer 'We Are '.
Kort voor 21.00 uur was het Stade de France tot de nok toe gevuld. T-shirts met het logo van de band zijn er in overvloed in de pit en op de tribunes. Jonge tieners of veertigers, Linkin Park slaagt erin verschillende generaties samen te brengen rond zijn muziek. In het publiek neemt de opwinding geleidelijk toe. Een algemene wave wordt ingezet. Een aftelling van 10 minuten, begonnen om 21.05 uur, verschijnt op de gigantische schermen. Meer is er niet nodig om de fans in een roes te krijgen. Naarmate de minuten verstreken, werd de sfeer steeds elektrischer, terwijl een fragment van de aftiteling van de serie"Emily in Paris" door de Parijse zaal galmde. Toen, om 21.15 uur, betraden Alex Feder, Colin Brittain, Dave 'Phoenix' Farrell en Joe Hahn na elkaar het podium, voordat ze gezelschap kregen van Mike Shinoda en Emily Armstrong, die voor de gelegenheid een zonnebril en een zwarte bermuda droegen. Een horde mobiele telefoons ging de pit in om de entree te vereeuwigen.
En het was met 'Somewhere I Belong ', een bandklassieker die destijds beroemd werd gemaakt door Chester Bennington, dat het combo hun set aftrapte. De band volgde al snel met het onstuimige 'Crawling ' en daarna 'Up From the Bottom ', afkomstig van de Deluxe Edition van'From Zero'. De fans begonnen Emily Armstrong toe te juichen en riepen non-stop haar naam. Duidelijk geraakt door zoveel liefde, verspilde de zangeres geen tijd om hen een hart te sturen met haar handen. Mike Shinoda van zijn kant probeerde te spreken, maar werd al snel onderbroken door de jubelende menigte. Emily Armstrong riep"Vive la France" in het Frans.
"Lying From You " weerklinkt vervolgens in het Stade de France, gevolgd door het krachtige "The Emptiness Machine ". Het is magisch om te zien hoe dit nummer, dat pas in november 2024 werd uitgebracht, live zoveel hartstocht genereert. Daarna kwamen 'The Catalyst ', 'Burn It Down ', 'Stained ' en niet te vergeten het uitstekende 'Two Faced', met Emily Armstrong en Mike Shinoda in prima vorm vooraan op het podium... Het werd al snel duidelijk dat Linkin Park ons mee zou nemen op een reis door de tijd, met een eerbetoon aan zowel de meest recente nummers als de oude hits die in de jaren 2000 een hele generatie hebben getekend. Op deze vrijdagavond volgen de hits elkaar op, met telkens weer de waanzinnige energie van Linkin Park en de uitgelaten sfeer in het publiek. Er waren zelfs een paar circle pits in de pit. De band is, net als het publiek, in de wolken en geniet van elke seconde.
Na de mashup 'When They Come For Me/Remember The Name ', briljant uitgevoerd door Mike Shinoda, slaat de stemming om. "Let me out, set me free... " schreeuwt Emily met haar hese stem. "Casualty ", het boosste nummer op"From Zero", knalde het Stade de France uit voor een uitzinnige menigte. De fans waren nog euforischer toen de eerste noten van "One Step Closer " klonken, een hit waar de zanger van One Ok Rock aan meedeed. "Casualty " en "One Step Closer " zijn twee nummers die de vocale kracht vanEmily Armstrong demonstreren. Haar schorre, explosieve stem boeit en fascineert ons. Als velen nog twijfels hadden over haar vocale kracht, dan wist de zangeres alle onzekerheid weg en is iedereen het met haar eens.
Op het podium is de medeplichtigheid tussen Mike en Emily overduidelijk. Terwijl Mike zingt, nog steeds breed glimlachend, danst en huppelt Emily. Terwijl de eerste even de tijd nam om het publiek te plezieren en de toekomstige tatoeage van een fan op zijn verzoek op een vel papier tekende, improviseerde de tweede en zong Led Zeppelins"Immigrant Song".
En dit enthousiasme is nog lang niet verdwenen. Het was een moment van puur genieten toen de band "Numb " en daarna "In the End " met kracht en energie ten gehore bracht, in koor overgenomen door de 80.000 toeschouwers in het Stade. Voor de gelegenheid aarzelde Emily niet om een Parijse baret op te zetten en zich in een driekleurige vlag te wikkelen, die kort van tevoren door het publiek waren uitgegooid. De fans in het stadion waren uitzinnig. Natuurlijk moet je dan aan Chester Bennington denken. Maar Emily Armstrong doet geen poging haar voorganger te kopiëren en weet deze tijdloze hits met stijl en energie te brengen, dankzij haar unieke stem. We kunnen alleen maar applaudisseren voor haar optreden, dat nog niet voorbij is. Er is nog een grote hit als de zangeres 'Papercut ' ten gehore brengt, als een woedende leeuwin, gevolgd door de overweldigende hit 'Heavy Is the Crown ', gesublimeerd door een hese, jubelende brul die enkele seconden aanhoudt. Je vraagt je af wat haar geheim is om haar stem niet te breken.
De nacht is nu gevallen in Seine-Saint-Denis en de show heeft een hele nieuwe dimensie gekregen met de lichten die het stadion verlichten, de lasers die over de pit vliegen, de CO2-jets en de twee kubussen die boven het podium hangen en live beelden van het concert en visuals uitzenden.
Het was met het dynamische 'Bleed It Out ', en onder een regen van confetti, dat Linkin Park besloot om deze krachtige, supercharged en succesvolle set af te sluiten. Na ongeveer twee uur kwamen we weg met het gevoel dat we getuige waren geweest van het beste van hun drie concerten in Frankrijk sinds afgelopen herfst, voor Paris La Défense Arena en Hellfest.
Herinnering
