Bekend als een van de kopstukken van de alternatieve metal, blijven Deftones ons nog steeds laten voelen, meer dan dertig jaar na de release van hun eerste plaat. Dat bewijst het met de uitgave, op 22 augustus, van "Private Music". Het tiende studioalbum van de groep uit Californië laat zien dat ze nog altijd barsten van energie, met krachtige nummers als "My Mind Is a Mountain" en "Milk of the Madonna".
Voor het stevig neerzetten van deze nieuwe plaat heeft Deftones het briljante idee gehad om opnieuw door Europa te toeren – en inderdaad, ze starten deze toernee in... Parijs! Het is al bijna negen jaar geleden dat de Amerikaanse band voor het laatste in een zaal in Parijs speelde. In 2017 stond de band nog in de Olympiade. Nu, bijna negen jaar later, keert Deftones terug naar de Franse hoofdstad en kiest het voor de Adidas Arena als locatie. Geen verrassing dat de kaarten al snel uitverkocht waren bij de verkoopstart. Op 29 januari 2026 zit de zaal in het noorden van Parijs dus helemaal vol. Veel fans, onder wie heel wat jongeren, slenteren donderdagavond rond 19:45 uur door de gangen van de zaal, terwijl anderen geduldig in de rij staan bij de merchandisingstands, hopend op een van de t-shirts van de band die daar voor 45 euro te koop liggen.
Na twee voorprogramma's, is het uiteindelijk pas om 21u42 dat Deftones het podium betreedt. De decoratie is eenvoudig, met drie tapijten op de vloer, enkele trappen tussen de synthesizers en de drums die later door Chino worden gebruikt, een groot scherm op de achtergrond en veel verlichting op de vloer, aan de zijkanten en zelfs hangend in de lucht. Het publiek, dat al flink opgewarmd is door de set van Denzel Curry, gaat helemaal uit zijn dak wanneer Chino Moreno verschijnt. De spectators in de stoelen gaan al snel rechtstaan en blijven de hele avond staan.
En Deftones begint sterk met "Be Quiet and Drive (Far Away)". Al snel volgt de zanger met kortstondige sprongen en snelle bewegingen. Met basketbalschoenen, een overhemd en korte broek die zijn witte sportsokken blootleggen, Chino Moreno klimt moeiteloos op de monitors. Ondanks dat hij 52 is, straalt de leider van Deftones nog altijd veel energie uit. Ondanks zijn bedrade microfoon blijft hij zich van links naar rechts bewegen en de zaal in trekken. Deftones schakelt razendsnel over naar "locked club". Slangen, afgebeeld op de albumhoes, bewegen levendig op het scherm. Het wordt duidelijk dat deze Californische band de oude hits en nieuwe nummers door elkaar zal uitvoeren gedurende hun hele optreden.
Het nummer "ecdysis", de onmiskenbare en aanstekelijke "Diamond Eyes" en "Rocket Skates" galmen door de zaal van de Adidas Arena, telkens met een onuitputtelijke energie van Chino Moreno. De zanger gooit zich in hevige, cathartische uithalen terwijl hij zich verbouwt van het lachen. Het resultaat? De frontman van Deftones weet alle aandacht naar zich toe te trekken. Moeilijk voor gitarist Stephen Carpenter of drummer Abe Cunningham om zich te onderscheiden in het schaduw van de charismatische Chino.
Vervolgens klinkt "Digital Bath", gevolgd door de uitstekende single "my mind is a mountain", afkomstig van het nieuwste album, en de betoverende "Rosemary", als ook "infinite source", terwijl op het enorme scherm continueul beelden worden vertoond die bijna in detail zijn verzorgd. Chino Moreno neemt even een pauze om zijn doordrenkte overhemd te wisselen voor een wit T-shirt, en wendt zich enkele seconden tot het publiek om hen te bedanken dat ze er zijn. "Gaat het allemaal goed, maken jullie er een mooie avond van?", vraagt hij, waarna de zaal uitbundig exploderen van enthousiasme. De sfeer wordt nog explosiever wanneer de eerste tonen van "Change (In the House of Flies)" klinken. Gewapend met zijn gitaar, zet Chino de menigte aan tot een paar wilde pogo's. Op het grote scherm achter hem verschijnt langzaam een feloranje zon die uiteindelijk zijn hoogtepunt bereikt aan het eind van het nummer.
De show gaat verder met dezelfde energie, met "Genesis" en "Milk of the Madonna", waarmee de band haar uitgebreide en gevarieerde repertoire mooi in de verf zet.
Circa 1 uur en 15 minuten na het begin verlaat Deftones het podium, om daarna met een oorverbegende encore opnieuw het publiek te verbazen. Na "Cherry Waves" barst het publiek in enthousiasme los wanneer de eerste noten klinken van het explosieve "My Own Summer (Shove It)". Zoals verwacht slaan de fans massaal op hol, met bewegingen die hevig en oncontroleerbaar worden op dit hit uit 1997. Een nummer dat ons telkens weer in de greep heeft en schijnbaar geen ouderdom kent. En als afsluiter kiest Deftones een nog ouder nummer, "7 Words" uit 1995, waarmee ze hun set van bijna anderhalf uur krachtig afsluiten. Daarmee bewijzen ze dat we nog altijd kunnen rekenen op deze onmisbare band uit de alternatieve metal scene, meer dan 30 jaar na hun ontstaan. Alleen klein minpuntje: geen enkele track uit het album "Deftones" werd gespeeld deze avond in de Adidas Arena. We hadden graag onder andere "Minerva" of "Hexagram" gehoord.
Herinnering:
