Het noemen van bepaalde groepen volstaat al om ons terug te brengen naar het verleden. Als je in de jaren negentig bent opgegroeid en het rock door de aderen van je tienerjaren vloeide in die periode, dan heb je ongetwijfeld in eindeloze herhalingen Garbage en Skunk Anansie geluisterd. De eerste heeft onmiskenbaar een hele generatie geraakt dankzij de charismatische zangeres Shirley Manson, en tijdloze hits als « Stupid Girl », « Queer », « I Think I'm Paranoid » en « Push It ». De tweede heeft eveneens de oren weten te bereiken van duizenden jonge rockliefhebbers uit de jaren negentig dankzij haar fascinerende frontvrouw Skin, en haar nummers « Hedonism », « Weak », « I Can Dream » zonder te vergeten « Brazen ».
Deze lente hebben twee iconische groepen uit de alternatieve rock-scène het slimme idee gehad om samen een reeks optredens te plannen. In Frankrijk stonden Garbage en Skunk Anansie maandag 25 mei 2026 op het podium van het Zénith de La Villette in Parijs. En de tieners zijn sindsdien flink gegroeid. In de gangen van de Parijse zaal hebben fans wat rimpels en wat grijs haar gekregen. Maar iedereen trekt een brede glimlach, klaar om het verleden opnieuw te omarmen en dit tijdreisavontuur ten volle te beleven. Een vraag blijft wel staan: wie opent het feestje, Garbage of Skunk Anansie? Welk van de twee gezelschappen mag de avond afsluiten?
Je zult tot 19u50 moeten wachten op een antwoord. Op dat moment komt Skunk Anansie als eerste het podium oprennen. Dat is genoeg om in de pit en op de tribunes luid gejuich te ontketenen. En het is met de krachtige « Charlie Big Potato » dat Skunk Anansie ervoor kiest om hun set te openen. In nauwelijks enkele seconden brengen we 25 jaar terug in de tijd! Natuurlijk is de tijd voorbijgevlogen, maar de energie van Skin lijkt onaangetast. Haar bandgenoten Cass, Ace en Mark Richardson verkeren die maandagavond ook in topvorm.
Zoals gewoonlijk pakt Skin het podium volledig in en amuseert ze het publiek. Wat haar stem betreft, die is niet verloren gegaan: nog altijd krachtig en zuiver. Gejuich meegevoerd door een uitzinnige menigte zetten Skin en haar medemuzikanten de set voort met het aanstekelijke “Because of You” en daarna “An Artist Is an Artist”, afkomstig van het werk "The Painful Truth", het laatste studioalbum van de groep. De zangeres neemt al snel het woord en vraagt het publiek (in het Frans) hoe het gaat. De kreetjes laten niet lang op zich wachten, wat de vreugde van de fans om er te zijn bevestigt. Met haar so British-accent verhuld ze ook niet dat ze blij is om weer op het podium in Parijs te staan.
Het duurt ongeveer twintig minuten voordat de sfeer nog een tikkeltje hoger klinkt, dankzij de nummers waar iedereen op zat te wachten: Hedonism (Just Because You Feel Good), Weak en Twisted (Everyday Hurts); drie hits die bij velen herinneringen oproepen aan onze zorgeloze jeugd. In de tribunes en de pit gaan de handen de lucht in en beginnen de lichamen te bewegen.
Na het aaneenschakelen van de nieuwere nummers "Cheers", "Love Someone Else" en "Lost and Found", Skin en zijn band slepen ons terug naar earlier tijden door het onmisbare "I Can Dream". Een nummer dat nog altijd even dynamisch is en zelfs verrassend op deze maandagavond, omdat Frah van Shaka Ponk zich in de pit heeft gemengd! De twee artiesten beginnen even te slammen, gedragen door een euphorische menigte. Nadat hij het podium betreedt, omhelzen Skin en Frah elkaar. "I love that guy" klinkt het dan, terwijl het publiek blij is zo'n onverwacht moment mee te maken.
Het is met de uitstekende « Little Baby Swastikkka » (1995) dat Skunk Anansie besluit om zijn set van ongeveer 1 uur en 10 minuten af te sluiten, warm toegejuicht door fans die duidelijk blij zijn hun jeugd van weleer terug te vinden.
En de kuur van verjonging is nog lang niet voorbij, want de avond gaat verder met Garbage, dat om 21.35 uur het podium betreedt. Alhoewel aangekondigd als 'co-headlining', begrijpen we snel dat Garbage de échte headliner van de avond is. Het volume, hoger tijdens het optreden van Shirley Manson en haar kompanen, bewijst dat. We hadden daarnaast graag hetzelfde krachtige geluid gehoord tijdens het showtje van Skunk Anansie.
In tegenstelling tot Skin en diens kompanen die ervoor kozen om te openen met een hit uit 1999, Garbage gokt op vernieuwing en begint hun set met de single « There’s No Future in Optimism » (2025). En de vibe pakt snel. Al klinkt Shirley Manson's stem misschien niet zo zuiver als die van Skin, pakt de Schotse zangeres de fans mee met tijdloze hits, zoals «I Think I'm Paranoid» gevolgd door «Stupid Girl», twee zwaargewichten uit de jaren negentig waar we die avond in Parijs’ Zénith reikhalzend naar uitkeken, om vrolijk een sprong terug in de tijd te maken.
Met haar veelkleurige paardenstaart en broek met patches lijkt Shirley Manson ook weer haar jeugd te willen herontdekken. Ondanks haar 59 lentes heeft de artieste niets van haar vuur verloren. Op het podium draait de zangeres rond, als een leeuwin in een kooi. De artieste durft ook het publiek aan te spreken. Vanavond deelt Shirley Manson haar vreugde over het touren met Skunk Anansie. De Schotse artieste maakt van de gelegenheid bovendien gebruik om haar dankbaarheid te uiten en haar Parijse publiek te bedanken voor de loyaliteit na al die jaren. Later in de avond zal de zangeres ook het gewicht van de Franse cultuur onder de aandacht brengen. Stay sterk, zal ze uitroepen.
Terug naar muziek en rock met de aanstekelijke « Special » en de onmisbare « Vow ». Het was al aardig warm, maar de temperatuur steeg nog verder wanneer achtereenvolgend de hits « When I Grow Up », « Push It » en « Only Happy When It Rains » door de zaal klonken. Het publiek juicht enorm en talloze telefoons gaan de lucht in in de pit en op de tribunes om dit moment vast te leggen. In de zaal van de Zénith werd zelfs Jennifer Ayache van Superbus gezien terwijl ze enkele refreinen meezong.
Terwijl Shirley Manson had gewaarschuwd dat «The Day That I Met God» het laatste nummer van het optreden zou zijn en een deel van het publiek richting uitgang ging, besloot de band uiteindelijk toch terug te keren voor een laatste nummer, «Cherry Lips (Go Baby Go!)», luid meegezongen door de fans. Na ongeveer 1u25 verlaat Garbage deze keer definitief het podium van de Zénith met een daverend applaus.
Ondanks de jaren die voorbijgaan, blijven de herinneringen en heeft de rock uit de jaren negentig ongetwijfeld een deel van onze jeugd gevormd. Deze maandagavond hebben Skunk Anansie en Garbage met hun muziek en energie die onbezorgde geest en die vurige passie terug naar boven gehaald die we dachten verloren te zijn. Dus bedankt voor deze dosis geluk! Aan de andere kant hadden we graag Skin en Shirley Manson samen een duo zien brengen die avond in het Zénith van Parijs.
Charlie Big Potato
Vanwege jou
Een kunstenaar is een kunstenaar
God houdt alleen van jou
Schande
Hedonisme (alleen omdat het goed voelt)
Zwak
Verdraaid (Elke dag pijn)
Proost
Iemand anders liefhebben
Verloren en gevonden
Ik kan dromen
Ja, het is verdomd politiek
Trek de plek leeg
Kleine baby Swastikkka
Geen toekomst in optimisme
Houd vast
Leeg
Ik denk dat ik paranoïde ben
Domme meid
Precies in het gezicht
Bijzonder
Hebben we elkaar ontmoet (de leegte)
Gelofte
Chinees vuurpaard
Jongens willen vechten
Als ik groot ben
Duw het
Alleen blij als het regent
De dag dat ik God ontmoet
Herinnering
Kersenlippen (Go Baby Go!)
