De eerste keer dat we helemaal weg waren van Anna Von Hausswolff, dateert uit 2018. Die zomer streek de Scandinavische artieste neer in de Grande Halle de la Villette tijdens het Villette Sonique festival. Sindsdien volgen we elk van haar optredens in de stad, telkens opnieuw verlangend om die intense auditieve beleving te herbeleven, waarin ambient pop, postrock en drone-muziek naadloos samenkomen.
Na een bijzonder origineel optreden in een kerk in de 17e arrondissement van Parijs en haar krachtige concert in de Marbrerie in Montreuil, maakte Anna Von Hausswolff op zaterdag 31 januari 2026 haar terugkeer naar Parijs. En het was in een uitverkochte zaal van Het Trabendo dat de Zweedse artieste om 20u30 het podium betrad, na een veelbelovende voorprogramma van haar landgenote, muzikante en saxofoniste Lisen Rylander Löve.
In de zaal zijn natuurlijk de fans van het eerste uur, maar ook de anderen, die de artieste onlangs ontdekten met de release van "Iconoclasts", haar zesde studioalbum. Meer pop en toegankelijk dan haar drie vorige albums, "The Miraculous", de buitenbeentje "All Thoughts Fly" en de uitstekende "Dead Magic", wil "Iconoclasts" stralend zijn, terwijl het toch een donkere ondertoon behoudt. « The world is full of shit and full of evil », zingt ze bijvoorbeeld in «Facing Atlas ». Met "Iconoclasts" laat de Zweedse zangeres, organiste en componiste wat meer los van haar gothische sfeer die haar reputatie heeft bepaald, en brengt ze nu eens de saxofoon van Otis Sandsjö in de mix, waarmee ze opnieuw bewijst dat ze een onmiskenbaar veelzijdige artieste is en blijft.
Voor deze show in het Trabendo in Parijs zorgt Lisen Rylander Löve voor alle saxofoonpartijen. En het publiek wordt al snel meegevoerd met « Consensual Neglect », een instrumentaal nummer dat de sfeer zachtjes opbouwt. De zangeres en haar vijf getalenteerde muzikanten, die voor deze gelegenheid allemaal dezelfde jumpsuit dragen, beginnen vervolgens met « Facing Atlas ». Anna’s krachtige, heldere stem raakt ons diep. Maar dit is nog maar het begin.
Petite par la taille, mais immense par son talent, Anna Von Hausswolff enchaîne avec « Mouth ». La chanson s’achève en une explosion sonore, au point de faire voler ses longues boucles blondes au rythme des percussions. La chanteuse suédoise poursuit son voyage multisensoriel avec d’autres morceaux, en grande partie issus de "Iconoclasts". Parmi eux, on trouve notamment «The Whole Woman », où l’artiste joue de son superbe orgue portatif, le célèbre "Cantiga Organetto". La tension monte vraiment d’un cran lorsque résonnent les premières notes du titre éponyme. Jusqu’ici, Anna restait calmement assise à son pupitre, entre ses synthés, mais elle n’hésite pas à saisir son micro filaire pour descendre sur la petite scène du Trabendo. Elle s’avance, puis s’effondre en restant allongée sur le sol pendant de longues secondes. Ce morceau, d’environ 8 minutes, n’est pas encore terminé et se poursuit dans une intensité saisissante.
Na ons ondergedompeld te hebben in een meeslepende klankwereld met « An Ocean of Time », pakt Anna Von Hausswolff haar gitaar en betovert ze ons met The Mysterious Vanishing of Electra. Deze track bouwt langzaam maar zeker op naar het transcendentale. Gedreven door een ritmische, tribale beat, beginnen de aanwezigen oncontroleerbaar te headbangen, terwijl Anna's stem hypnotiserend klinkt — afwisselend stralend en duister.
De bevrijdende energie en de sjamanistische sfeer van de set blijven voor ons grootste plezier voortduren dankzij de uitstekende « Stardust », gevolgd door « Aging Young Women », waardoor het publiek een rustiger en verfijnder moment krijgt. Vervolgens maken we plaats voor het meest intense deel van de avond met het ongelooflijke nummer « Ugly and Vengeful ». Meer dan 17 minuten lang worden we geleidelijk ondergedompeld in duisternis, gedragen door een zeldzame geluidskracht en Anna’s betoverende stem. Het is ontzettend meeslepend en niemand wil dat deze mystieke show ooit eindigt.
Gelukkig maar, Anna Von Hausswolff en haar muzikale metgezellen komen terug voor een toegift met twee nummers, te beginnen met « Funeral For My Future Children », afkomstig van "Ceremoy" (2012). Voor een indrukwekkend slot kiest de Zweedse artieste voor « Struggle With the Beast ». Geleid door herhalende saxofonische noten, brengt dit nummer je onvermijdelijk in een staat van trance. Met deze concertavond, die zowel adembenemend als krachtig was, slaagde Anna Von Hausswolff erin om "Iconoclasts" een nog intensere en meer transcendente dimensie te geven in levende uitvoering.
Herinnering:
