Point Nemo wordt gespeeld in het Théâtre du Châtelet in Parijs van 25 tot 29 september 2026. Deze creatie van musicaltheater, geregisseerd en scenografisch uitgewerkt door het Belgische collectief FC Bergman, is gebaseerd op Drumming, de partituur van Steve Reich uitgevoerd door de Ensemble intercontemporain met Synergy Vocals.
De voorstelling gaat uit van een majeur werk van de Amerikaanse componist. Geschreven na een reis door Ghana, gericht op de bestudering van Afrikaanse percussie, Drumming berust op een uniek ritme en op de techniek van de fasering, gekoppeld aan de minimalistische stroming. In Point Nemo wordt deze muziek zonder expliciet verhaal de ruggengraat van een scenische voorstelling die niet op een libretto berust, maar op een visuele en sonische constructie.
FC Bergman, een collectief uit België en verbonden aan het Toneelhuis, presenteert hier een vorm die aangekondigd werd als een tekstloze voorstelling. De titel verwijst naar Point Nemo, het oceaangebied dat wordt gezien als het verst verwijderd van elk bewoond land. In het artistiek dossier wordt verduidelijkt dat die verwijzing figuurlijk bedoeld is, als een ruimte waarin opnieuw de vraag naar controle, het verlies aan houvast en de plek van de mens in een omgeving die hem ontglipt, aan de orde komt.
Scenografie speelt een centrale rol in het project. Ze wordt beschreven als een scenografische installatie die door de muziek wordt gevormd en uiteindelijk een van de hoofdpersonages van het stuk wordt. Het decor roept een kunstmatig paradijs op: gebouwd, gecontroleerd, en gaandeweg onder spanning gebracht. De voorstelling richt zich zo tot kijkers die houden van hybride vormen tussen hedendaagse muziek, visueel theater en performance.
In de Grote Zaal van het Théâtre du Châtelet brengt Point Nemo op scène Stef Aerts, Joé Agemans, Jonas Vermeulen en Marie Vinck, met kostuums van An D’Huys, belichting van Bart Van Merode en dramaturgie van Bart Van den Eynde. De creatie is een coproductie met Toneelhuis uit Antwerpen.
Onze mening: een voorstel voor liefhebbers van visuele poëzie
Met Point Nemo biedt het FC Bergman-collectief het Théâtre du Châtelet een ervaring die vraagt om een bijzonder traag tempo te accepteren. De voorstelling is in de eerste plaats bedoeld voor mensen die gevoelig zijn voor visuele poëzie, bereid om een landschap te zien veranderen zonder te wachten op een opeenvolging van wendingen. Enkele humoristische accentjes laten dit contemplatieve moment af en toe sprankelen, maar actie blijft schaars en de tijd rekt zich uit, soms ten koste van een gedeelte van het publiek.
Het doel van het collectief is om kritisch te kijken naar onze behoefte om alles onder controle te houden en naar de mogelijkheid ons te bevrijden door het absolute beheer los te laten. De kunstmatige tuin, onderhouden en vervolgens stap voor stap afgebroken, geeft vorm aan deze reflectie. FC Bergman laat de toeschouwer vrij om er zijn eigen betekenis in te zoeken. Toch is het makkelijk om het onderwerp mis te lopen: zonder woorden of expliciet verhaal om ons te begeleiden, sluit de verbinding tussen de waargenomen handelingen en deze uitnodiging tot loslaten niet altijd vanzelfsprekend aan. Men kan geboeid zijn door de schoonheid van de beelden zonder te begrijpen wat ze trachten uit te drukken.
De grote verdienste van de voorstelling ligt in het werk van licht van Bart Van Merode. Voor onze ogen lijkt het podium volledig te veranderen door enkel kleurspel en belichting. Dezelfde volumes krijgen een andere uitstraling, de reliëfs herscheppen zich en onze ruimtelijke perceptie slaat op hol. Deze transformaties zijn verbluffend: ze geven de visuele poëzie van het stuk zijn volle kracht, zelfs in momenten waarin weinig gebeurt.
De emotie blijft daarentegen fragieler bij de figuren die dit landschap bevolken. Het kind-achtige humanoïde personage raakt ons weinig. Zijn aanwezigheid intrigeren, maar is moeilijk te linken aan een band die ons dichter bij dit universum brengt. Deze afstand versterkt het contemplatieve karakter van de voorstelling, terwijl de emotionele draagwijdte beperkt blijft.
De muziek neemt een aanzienlijk plaats in. Drumming van Steve Reich, uitgevoerd door het Ensemble intercontemporain en Synergy Vocals, begeleidt de ervaring met repetities en ritmische verschuivingen. De geluidskracht leek ons soms oorverdovend. Mensen die gevoelig zijn voor harde klanken moeten hier rekening mee houden: de traagheid van de beelden betekent niet dat de ervaring rustgevend voor de oren is.
Point Nemo zal zo ongetwijfeld spreken tot liefhebbers van visueel theater, van abstracte vormen en van minimalistische muziek, die het fijn vinden om stil te blijven kijken en hun eigen interpretatie op te bouwen. Toeschouwers die op zoek zijn naar een duidelijk vertelde verhaal, een stevig tempo of emoties gedragen door personages zullen misschien aan de zijkant blijven staan. Een zeer poëtische voorstelling, met opmerkelijke belichting, waarvan de traagheid en abstractie tegelijk de singulariteit alsook de beperking vormen.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
Datums en tijdschema's
Van 25 september 2026 Bij 29 september 2026
Plaats
Théâtre du Châtelet
1 Place du Châtelet
75001 Paris 1
Routeplanner
Reserveringen
Bekijk de prijzen van deze ticketdienst
