Położony na zachód od Paryża, w 16. dzielnicy, Las Boulogne to dziś nieodzowne miejsce spacerów z 846 hektarami zieleni. Jednak za jego alejkami rowerowymi i spokojnymi jeziorami kryje się królewska historia, sięgająca ponad dwudziestu wieków wstecz. Ten rozległy zielony płuca miasta, którego codziennie odwiedzają paryżanie, przed nimi samymi był wyłącznym terenem polowań francuskich monarchów.
Wszystko zaczęło się od dawnego lasu Rouvray, rozległego masywu, który sięgał znacznie dalej niż dzisiejsze granice, obejmując obecne lasy Montmorency, Saint-Germain-en-Laye, Chaville i Meudon. Nazwa pochodzi od dębów rouvre, mniejszych od zwykłych dębów gatunku, które wówczas porastały ten teren. Według strony Miasta Paryża, to właśnie król Franków, Dagobert, który panował w latach 629–639, przyjeżdżał tu na polowania, polując na niedźwiedzie, jelenie i inne dzikie zwierzęta wśród tych dębów.
Jeśli chodzi o nazwę „Boulogne”, pojawia się ona znacznie później. Około 1315 roku Filip le Bel wybudował tu niewielką kaplicę po pielgrzymce do Boulogne-sur-Mer, a las naturalnie otrzymał nazwę od tej wizyty. To szczegół etymologiczny, który niewielu spacerowiczów zauważa, przechadzając się dziś alejkami parku.
Na przestrzeni wieków las staje się wyjątkowo pożądanym królewskim terytorium. Według Wikipedii, Filip II August wykupuje większość lasu od mnichów z Saint-Denis, by uczynić z niego królewską rezerwację myśliwską na terenach królewskich. Za panowania Franciszka I na miejscu postawiono nawet zamek — słynny Zamek Madrycki — który przekształcił teren w królewską siedzibę rozrywkową. Obszar łowiecki otoczono potem murem za panowania Henryka II i Henryka III, z ośmioma bramami, co miało chronić ten królewski przywilej przed wzrokiem postronnych.
W tym samym lesie znajduje się także interesująca anegdota, którą warto opowiedzieć. Za czasów Henryka III w zamku w Madrycie trzymano dzikie zwierzęta, a dla rozrywki króla wystawiano na nie walki z bykami. Jednak finał tej historii jest dość humorystyczny: pewnej nocy, po tym jak król śnił, że te zwierzęta chcą go pożreć, zostały one zabite i zastąpione przez sznury małych psów, według zdigitalizowanych archiwów Biblioteki Narodowej Francji na Gallica.
Podczas Wojny Stuletniej las służył jako kryjówka dla bandytów, a dopiero w XVI wieku oficjalnie został przemianowany na królewski park łowiecki. To właśnie w tym miejscu bracia Montgolfier dokonali pierwszego lotu swojego balonu — rozdział historii, którego raczej nie spodziewalibyśmy się znaleźć w lesie łowieckim.
Przejście z prywatnego królewskiego terenu na przestrzeń publiczną nie obyło się bez turbulencji. Część lasu pozostaje zamknięta, by umożliwić Ludwikowi XVI organizowanie polowań, zanim ostatecznie otworzy go dla mieszkańców. Rewolucja i wojny napoleońskie odcisnęły na tym miejscu głębokie ślady: las był okupowany i częściowo zniszczony przez wrogie wojska, które biwakowały tu podczas kampanii we Francji.
Ostatecznie to pod panowaniem Napoleona III park przekracza próg swojej nowoczesnej ery. Cesarz czerpie inspirację z angielskich parków krajobrazowych, które odkrył podczas wygnania w Londynie: posadzono nie mniej niż czterysta tysięcy drzew, wybudowano jeziora i rzeki. Adolphe Alphand, znakomity architekt krajobrazu, całkowicie przemodelował przestrzeń, a właśnie w tym okresie powstała również Wielka Kaskada. Zaprojektowana w 1856 roku przez inżyniera Eugène’a Belgrand, ta sztuczna kaskada o wysokości 12 metrów była uzupełniona eleganckim pawilonem, który pierwotnie służył jako miejsce polowań dla Napoleona III. Śmiało można wyobrazić sobie cesarza odpoczywającego tam po polowaniu, zanim miejsce to zyskało znacznie bardziej smakowitą przyszłość.
Historia Grande Cascade to jedna z najpiękniejszych przemian w Paryżu. Dawny pawilon myśliwski Napoleona III został przekształcony w elegancką restaurację z okazji Wystawy Wiedeńskiej w 1900 roku, łącząc styl empire, belle époque i art nouveau w jedną, olśniewającą architekturę. Najbardziej charakterystyczny element budynku to ogromny szklany dach pokryty imponującym zielonym daszkiem metalowym, przypisywany projektowi Gustave’a Eiffla. Dziś to jeden z najbardziej rozpoznawalnych pejzaży w Lesie Bulońskim. Od 1965 roku restoran posiada gwiazdkę Michelin, a od trzech pokoleń opiekuje się nim rodzina Menut, która dbają o zachowanie tego wyjątkowego dziedzictwa.
W kuchni, szef kuchni Frédéric Robert (doświadczenie zdobywał m.in. w restauracjach Bernard Pacaud i Alain Senderens) serwuje klasyczną, sezonową francuską gastronomię, a jego znak rozpoznawczy to makaroniki z selerem, foie gras i czarną truflą. To miejsce koniecznie do odwiedzenia, aby inaczej spojrzeć na spacer, a szczegóły można znaleźć na przewodniku Michelin.
Anegdota literacka na zakończenie: to podczas spaceru w lesie Boulogne młody Marcel Proust, mający zaledwie 9 lat, doświadczył swojej pierwszej napadu astmy. Przyszły autor W poszukiwaniu straconego czasu przez całe życie będzie miał szczególną więź z tym miejscem, pełnym wspomnień.
Obecnie Las Boulogne przyciąga miliony odwiedzających, którzy spacerują, jeżdżą na rowerze, pływają łódkami na Jeziorze Dolnym lub odkrywają park Bagatelle i Ogród Akklimatyzacji. Trudno wyobrazić sobie, spacerując pod dębami, że te same drzewa przez wieki gościły królewskie oblężenia, orszaki i polowania.
Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.
Miejsce
Bois de Boulogne
Bois de Boulogne
75116 Paris 16
Planowanie trasy
Dostęp
Stacja metra linii 10 "Porte d'Auteuil" lub linia 9 "Ranelgah".
