Komuna Paryska była ważnym wydarzeniem, w którym Paryżanie chwycili za broń i zbuntowali się przeciwko rządowi, w odpowiedzi na katastrofalne konsekwencje wojny francusko-pruskiej orazoszczędności społeczne i gospodarcze oblężenia Paryża .
Na 72 dni w Paryżu powołano nowy rząd powstańczy i zadekretowano ważne środki społeczne, podkreślając podstawowe idee i wartości, takie jak solidarność, wolność i demokracja.
Od tego momentu wprowadzono prawdziwy program polityczny, społeczny i demokratyczny korzystny dla klas pracujących, a komuna zadekretowała między innymi rozdział Kościoła od państwa, świecki charakter edukacji, rekwizycję pustych mieszkań, otwarcie obywatelstwa dla obcokrajowców oraz poprawę statusu pracowników i ich praw. Był to również początek walki pierwszych ruchów kobiecych, które walczyły o prawo do pracy,równe płace dla mężczyzn i kobiet, prawo do głosowania dla kobiet, wolne małżeństwo i edukację dla dziewcząt.
Rząd krajowy, wycofany do Wersalu, wkrótce zdał sobie sprawę z rosnącego znaczenia idei Komuny, a 28 maja 1871 r. powstanie paryskie zostało zdławione po siedmiu dniach zaciekłych walk między Komunistami a Wersalczykami podczas Krwawego Tygodnia.
Ale jeśli idee Komunistów przetrwały później, jakie ślady i ślady powstania paryskiego pozostały na ulicach stolicy?
28 maja 1871 r. starcia między komunistami a wersalczykami zakończyły się krwawą łaźnią między grobowcami Père-Lachaise. To właśnie u podnóża tego muru, w południowo-wschodnim rogu cmentarza, rozstrzelano 144 więźniów Federacji i wrzucono ich do masowego grobu wykopanego u podnóża muru. Tablica pamiątkowa, wzniesiona w 1908 roku, upamiętnia te ponure wydarzenia, podczas gdy naprzeciwko muru pochowanych jest wielu lewicowych rewolucjonistów, w tym Jean-Baptiste Clément, piosenkarz "Chant des Cerises" i Eugène Pottier, autor rewolucyjnej pieśni "L'Internationale".
Czy wiesz, że? Dzisiejsza kolumna Vendôme nie jest oryginalną kolumną wzniesioną na rozkaz Napoleona w celu upamiętnienia bitwy pod Austerlitz. 16 maja 1871 r. kolumna została zniszczona przez komunistów, którzy uznali ją za symbol barbarzyństwa i militaryzmu. Jeszcze przed Komuną malarz Gustave Courbet wysłał wniosek do Rządu Obrony Narodowej, zalecając przeniesienie kolumny Vendôme do Les Invalides, gdzie jego zdaniem było jej miejsce. Po upadku Komuny prezydent Republiki, marszałek de Mac-Mahon, zdecydował o odbudowie kolumny na koszt malarza - uznanego za wyłącznie odpowiedzialnego, mimo że nie brał udziału w jej zniszczeniu - kosztem 323 091,68 franków, czyli 10 000 franków miesięcznie przez 33 lata. Courbet zmarł jednak na chorobę wątroby, zanim zdołał spłacić swoje długi, a kolumna Vendôme została odbudowana na placu o tej samej nazwie w 1875 roku.
Hôtel de Ville został również całkowicie przebudowany. 26 marca 1871 r. Komitet Centralny Gwardii Narodowej i Komunardów wprowadził się doHôtel de Ville i zorganizował wybory. Dwa dni później nowa rada miejska proklamowała komunę na radosnym Place de l'Hôtel de Ville. Ale kiedy wersalczycy wkroczyli do miasta, powstańcy podpalili wiele paryskich zabytków, w tym Palais des Tuileries, Palais d'Orsay, Palais-Royal, Palais de Justice, Palais de la Légion d'Honneur, Bibliothèque Impériale w Luwrze i Ministère des Finances, aby powstrzymać natarcie wersalskich żołnierzy i zniszczyć symboliczne pomniki państwa. Dwie kamienne ramy okienne z fasady Hôtel de Ville można dziś zobaczyć w ogrodach Trocadero.
Plac został otwarty w 1999 r. w dzielnicy Butte-aux-Cailles w 13. dzielnicy. Upamiętnia on wydarzenia związane z Komuną Paryską, a w szczególności bitwę pod Butte-aux-Cailles, która miała miejsce 24 i 25 maja 1871 r., w której Versaillais zmierzyli się z Fédérés de la Butte-aux-Cailles, dowodzonymi przez generała Walerego Wróblewskiego .
Louise Michel, jednaz najważniejszych postaci rewolucji i federalistka Komuny Paryskiej, przez całe życie walczyła o równość. 18 marca 1871 r. była częścią tłumu, który stawił opór żołnierzomAdolphe'a Thiersa wysłanym na wzgórza Montmartre w celu przejęcia broni Gwardii Narodowej. Sanitariuszka, oratorka i feministka, walczyła na barykadach podczas Krwawego Tygodnia. Skazana i deportowana do kolonii karnej w Nowej Kaledonii, została zwolniona w 1880 roku na mocy ogólnej amnestii dla komunistów i kontynuowała swoją działalność bojową aż do śmierci w styczniu 1905 roku. Znajdujący się u stóp Sacré-Cœur, Plac Louise-Michel (dawniej Plac Willette) został zainaugurowany w 2004 roku.
To właśnie pod adresem 83, rue Haxo, w 20. dzielnicy, 26 maja 1871 r. 51 więźniów wydobytych z więzienia Roquette - w tym 11 księży, 36 wersalskich strażników i żandarmów oraz 4 cywilów - zostało rozstrzelanych przez komunistów w odpowiedzi na wersalskie nadużycia. Rozstrzelani zostali wrzuceni do masowego grobu na cmentarzu w Belleville, gdzie znajduje się stela z ich nazwiskami.
Bazylika Najświętszego Serca została zainaugurowana w 1891 roku na wzgórzu Montmartre, uważanym za punkt wyjścia Komuny Paryskiej podczas "afery armatniej". Decyzja została podjęta w 1873 r. przez Zgromadzenie Narodowe, które było w dużej mierze rojalistyczne i konserwatywne, aby odpokutować za zbrodnie popełnione podczas Komuny i ustanowić nowy "porządek moralny" klerykalnej Francji. Chociaż wielu wybranych przedstawicieli lewicy protestowało przeciwko klasyfikacji tego budynku "zbudowanego na krwi komunistów", bazylika została sklasyfikowana jako zabytek historyczny w 2022 roku.
Inne miejsca w stolicy były sceną wydarzeń Komuny Paryskiej, takie jak plac przed ratuszem w 11. dzielnicy, gdzie spalono gilotynę, symbol represji monarchistycznych, oraz Ogrody Luksemburskie, gdzie stracono komunistów. Zaskakującą inskrypcję można dziś również zobaczyć wkościele Saint-Paul-Saint-Louis w dzielnicy Marais. Na drugim filarze po prawej stronie nawy można zobaczyć napis, który został prawie wymazany przez kolejne próby czyszczenia: "République fançaise ou la mort" (sic), prawdopodobnie napisany przez komunistę podczas Krwawego Tygodnia.
