Siegfried Wagner w Operze Bastille: trzecia część „Pierścienia Nibelunga” na 2026 rok

Opera Bastille zaprasza na przedstawienie „Siegfried” Richarda Wagnera, trzeciej części „Pierścienia Nibelunga”, w reżyserii Calixto Bieito, które odbędzie się w dniach od 17 do 31 stycznia 2026 roku.

Bohater bez strachu wobec świata pogrążonego w chaosie... Opera Bastille zaprasza na „Siegfried”, operę autorstwa Richarda Wagnera, w nowej inscenizacji autorstwa Calixto Bieito, od 17 do 31 stycznia 2026. Trzecią część „Pierścienia Nibelunga”, tego wyjątkowego dzieła w repertuarze operowym, publiczność paryska będzie mieć okazję obejrzeć w ramach cyklu poświęconego pełnej „Tetralogii Wagnera”. Opera opowiada o Siegfriedzie, synu Sieglinde i Siegmunda, który staje się młodym, nieustraszonym wojownikiem, nie znającym strachu i wyruszającym na podbój własnego losu. Poprzez tego wolnego i porywczego bohatera, Wagner stawia pytanie o koniec świata zdominowanego przez bogów oraz pojawienie się nowego porządku, a współczesna reżyseria Calixto Bieito wpisuje tę refleksję w aktualne rozważania na temat władzy i destrukcji.

W Siegfriedzie protagonista sam kształtuje swoje losy. Uzbrojony w miecz Notung staje do walki z potworem Fafner, niesie się z okręgiem władzy, nie zdając sobie sprawy z jego znaczenia, a potem przechodzi przez krąg ognia, aby obudzić Brünnhildę. Ich spotkanie zapoczątkowuje wzajemną miłość, która odmieni ich na zawsze.

Nowoczesna interpretacja mitologii Wagnera

Zdaniem Calixto Bieito, Siegfried wpisuje się w wizję, w której natura odzyskuje swoje prawa po zniszczeniach dokonanych przez ludzi. Reżyser wyjaśnia: "Wotan jest artystą zniszczenia. W »Siegfried« natura ponownie wzięła w posiadanie świat zniszczony. […] Z powodu ludzkiej manipulacji natura wymyka się spod kontroli. To rewolucja natury — lasy i dzikie ostępy szaleją. A my musimy przetrwać". Taka interpretacja umieszcza operę w kontekście współczesnych rozważań na temat relacji między człowiekiem, władzą a środowiskiem.

Wybrana dramaturgia opiera się na celowo nieciągłym narratywie, w którym przeszłość i przyszłość wzajemnie się od siebie odrywają. Po Złocie Renu i Wälurowej, które zgłębiały odpowiednio świat zdominowany przez nadzór i świat będący w stanie wojny, Siegfried kontynuuje tę podróż przez kosmos w kryzysie. Calixto Bieito podkreśla, że "zasady kosmosu nie są moralne", przypominając, iż człowiek nie jest w stanie kontrolować wszystkiego – ani bogów, ani natury, ani historii.

Kluczowe dzieło w tetralogii

Pod względem muzycznym, Siegfried stanowi również przełom w twórczości Richarda Wagnera. Partytura charakteryzuje się rozbudowaną i stopniowo narastającą orkiestracją, naśladującą zarówno szept leśnej głuszy, jak i heroiczną odpowiedź rogu, aż po finałowy duet między Siegfriedem a Brünnhildą, uznawany za jedno z najbardziej wybitnych wydarzeń w Tetralogii. Ta muzyczna bogactwo towarzyszy rosnącej wiary w "wolnego bohatera", który stanowi główną postać w wizji utopijnej Wagnera.

Kwestia tworzenia dzieła rzuca nowe światło na jego wyjątkowość. Wagner przerwał pracę nad Siegfriedem w 1857 roku, po drugim akcie, by wznowić ją dopiero dwanaście lat później, po skomponowaniu Tristana i Izoldy oraz Norymberskich druhów. Ta długa przerwa nadaje operze szczególne miejsce w ramach Pierścienia Nibelunga – będąc zarówno dziedzicem średniowiecznej legendy, jak i laboratorium muzycznej i dramatycznej nowoczesności, które do dziś inspirują współczesne interpretacje.

Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.