Bayadère Nurejewa w Opéra Bastille: spektakularny balet, klasyczne arcydzieło - recenzja

La Bayadère wraca na scenę Opéra Bastille, od 17 czerwca do 14 lipca 2026, w wersji choreograficznej Rudolfa Noureeva, wybitnego choreografa XX wieku i postaci historycznej domu. Stworzona w Paryżu w 1992 roku, ta produkcja stanowi ostatnie pożegnanie Noureeva z widownią i jedną z najbardziej błyskotliwych reinterpretacji klasycznego baletu, będącego dziedzictwem Mariusza Petipy.

• Przeczytaj także
• Najlepsze plany na tydzień od 21 do 27 września 2026 r. w Paryżu i Île-de-France

Ta wielka opowieść tańcem, osadzona w wyśnionej India, stała się filarem repertuaru, łączącym sceny zbiorowe, dramat miłosny i nieskończoną łaskę. W wystawnym, symbolicznym scenografią wyposażonym widowisku, La Bayadère opowiada tragiczny los Nikiya, tancerki świętej, i Solor, wojownika przeznaczonego dla córki maharadży. Zdrady, zazdrość i złamane przysięgi sę następują, aż do słynnego Akt Cieni, kulminacyjnego momentu pełnego liryzmu i precyzji.

Ta scena, w której 32 tancerki w białych tutu rysują w lustrzanym odbiciu idealne linie w mglistym półmroku, pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych momentów klasycznego baletu. Dzięki błyszczącym kostiumom, sugestywnym dekoracjom i widowiskowym wariacjom, dzieło otwiera całe wyobrażenie z orientalnym zacięciem, uwypuklone muzyką Ludwig Minkus.

La Bayadère adresuje swoją propozycję do szerokiej publiczności, od stałych bywalców l’Opéra po widzów dopiero odkrywających balet. Miłośnicy baletu klasycznego znajdą tu akademicki rygor i widowiskowy rozmach charakterystyczny dla stylu Noureeva, podczas gdy widzowie wrażliwi na wielkie opowieści wizualne będą zafascynowani wymiarem narracyjnym i estetyką dzieła.

Nasza opinia

Od pierwszych aktów wyraźnie słychać ton: pełna immersja. Wizualnie produkcja zachwyca niesamowitymi scenografiami autorstwa Ezio Frigerio, przenosząc widza od mistycznego indyjskiego sanktuarium, gdzie ogień płonie w rytm muzyki granej na oczach widzów, po dostojne wnętrza orientalnego pałacu.

Kostiumy Franca Squarciapino — od barwnych sari po kolorowe spódnice — doskonale podkreślają status i charakter postaci, a jednocześnie nadają piękną płynność ruchom. To zestawienie oddaje ogrom pracy warsztatów Opera di Parigi.

Bez słów zewnętrznych, ekspresyjność tancerzy — w tym wieczorze w wykonaniu Sali Sae Eun Park (Nikiya) i Paula Marque’a (Solor) — przekłada emocje w niezwykłej jasności, wzbogacając piękno scen i bogactwo ról, zwłaszcza żeńskich.

Drugi akt jeszcze wzmacnia tempo, zaczynając się od efektownego wejścia bohatera na poruszającym się na mechanicznej słoniowej platformie, otwierając serię tańców celebrujących i obdarowywania prezentami. To właśnie tutaj mistrzowie błyszczą na całego: imponujące piruety Solora i wachlarze Gamzatti (Inès Mcintosh), wykonane z niezwykłą precyzją, zapierają dech w piersiach widowni.

Przemyślne użycie rekwizytów ( wachlarze, woale ) ożywia choreografię przed punktem kulminacyjnym: przejmujący solo Bayadère, która wciąż tańczy z gracją mimo jadowitego ukąszenia węża.

Ostatni akt wprowadza zupełnie inny klimat — bardziej melancholijny i senny. Na tle dekoracyjnego pejzażu przypominającego zimowy ogród lub tajemniczą dżunglę otwiera się słynny Akt Cieni, prawdziwy akt bieli. Idealnie dopasowana linia białych tiulów opadających ze sceny przywołuje magię Jeziora Łabędów.

Chociaż absolutna elegancja tego fragmentu zachwyca, finał, będący klasyką, może wydawać się nieco dłuższy i wymagający dla szerokiej publiczności. Brak kolorów i powtarzalność arabesek cieni przeciągają moment i wymagają koncentracji, by właściwie docenić sztukę wykonania. Mimo to spektakl kończy się nutą rzadkiej poezji, po 2 godzinach i 55 minut prawdziwej podróży na rubieże romantycznego Orientu, wspaniały, zawieszony moment.

Dwie przerwy dzielą trzy akty, pozwalając publiczności na chwilę odpoczynku i lepsze wybranie trzech godzin baletu, które mogą wydawać się wiecznością dla tych, którzy nie są przyzwyczajeni do klasycznych przedstawień. Nie wszystkie daty są jeszcze pełne, skorzystaj z tej okazji, aby zdobyć ostatnie bilety, Bayadère wystawiana do 14 lipca.

W czasie upałów sala operowa Bastilly jest naprawdę klimatyzowana, warto zabrać lekki szalik, jeśli z tym czujesz dyskomfort! Poza tym, z uwagi na długość baletu, lepiej zjeść wcześniej — chociaż na miejscu dostępne są drobne przekąski.

Ten test został przeprowadzony w ramach zaproszenia zawodowego. Jeśli Twoje doświadczenia różnią się od naszych, prosimy o informację.