Swan Lake: kultowy balet współczesny Matthew Bourne'a w La Seine Musicale, nasza opinia

Trzydzieści lat po premierze w Londynie, nowa wersja Jeziora łabędziego autorstwa Matthew Bourne'a powraca do Francji na serię przedstawień w La Seine Musicale od 9 do 26 października 2025 roku.Spektakl ten, prawdziwy fenomen wświecie rchance współczesnego tańca, stanowi odważną i spektakularną reinterpretację baletu Czajkowskiego, przełamując zasady klasycznej tradycji.

Aktualne i nadchodzące pokazy i festiwale tańca w Paryżu i regionie Ile-de-France
Dzięki wszystkim programom telewizyjnym typu talent show, taniec powraca na mapę. Liczba pokazów i festiwali tańca (zarówno klasycznego, jak i nowoczesnego) w Paryżu stale rośnie. Oto najlepsza lista aktualnych i nadchodzących pokazów, których nie będziesz chciał przegapić. [Czytaj więcej]

• Przeczytaj także
• Najlepsze okazje tego tygodnia w Paryżu i regionie Île-de-France, od 9 do 15 marca 2026

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tej wersji jest radykalna decyzja o zastąpieniu tradycyjnego kobiecego zespołu baletowego zespołem wyłącznie męskim. Ta zmiana, zarówno estetyczna, jak i symboliczna, nadaje scenom z łabędziem nową intensywność, jednocześnie redefiniując relacje sił i emocjonalne wyzwania opowieści.

Spektakl, który zdobył ponad 30 międzynarodowych nagród, stał się najczęściej granym baletem współczesnym w Londynie i na Broadwayu, przyczyniając się do tego, że Matthew Bourne stał się nieodzowną postacią na światowej scenie choreograficznej. Produkcja ta pozwala również zaprezentować nowe pokolenie tancerzy, oferując widzom doświadczenie sceniczne, które jest jednocześnie znajome i radykalnie odmienne.

Nasza opinia

Matthew Bourne na nowo interpretuje Jezioro łabędzie, oferując współczesną wersję tradycyjnej bajki, opartą na mistrzowskiej estetyce wizualnej. Absolutnie wspaniała scenografia płynnie się zmienia i towarzyszy emocjom bohaterów przez całą opowieść. Pierwsza część jest zabarwiona świadomym, niemal parodystycznym humorem, nadającym jej zaskakujący, ale skuteczny ton, po czym ustępuje miejsca bardziej dramatycznej atmosferze.

Znikają książę Zygfryd, Odeta i ich tragiczna klątwa, a arystokracja przedstawiona jest w wersji bardziej zbliżonej do angielskiej, między zabawną kurtyzaną łamiącą społeczne normy a niezrozumianym księciem, który nie potrafi odnaleźć swojego miejsca, dalekim od oryginalnej historii miłosnej. Ponadto tylko łabędzie są męskie, tancerki są obecne, z wyrazistymi postaciami kobiecymi i pełnymi wdzięku, pięknymi zbiorowymi scenami.

Choreografia zachwyca swoją różnorodnością: następują po sobie taniec klasyczny, wpływy kabaretu i momenty czystej poezji. Emblematyczny fragment z grupą męskich łabędzi stanowi jeden z punktów kulminacyjnych spektaklu. Ich obecność jest jednocześnie potężna i urzekająca, w śmiałej reinterpretacji symbolu łabędzia.

Pomimo porywającego rytmu i dopracowanej wizualnie inscenizacji,fabuła jest trudna do śledzenia. Widzowie mogą szybko zgubić się w niektórych scenicznych intencjach, czasami zbyt symbolicznych lub niejednoznacznych. Trudno jest w pełni poczuć emocje, nawet jeśli odczuwamy głębokie współczucie dla księcia, centralnej i wrażliwej postaci.

Podsumowując, Swan Lake Matthew Bourne'a fascynuje swoją nowoczesnością, estetyką i przejmującymi łabędziami, ale pozostawia wrażenie niedokończoności pod względem narracyjnym i emocjonalnym. Miłośnicy baletu klasycznego otwarci na nowości będą zaskoczeni, ale z pewnością zachwyceni tą wyjątkową wersją, podczas gdy bardziej tradycyjni widzowie mogą nie docenić tej reinterpretacji i jej zbyt nowoczesnego charakteru.

Dla ciekawskich, którzy nie są zaznajomieni z baletem, jest to oryginalne i piękne wizualnie wprowadzenie, które z łatwością przenosi widza w swój świat, jeśli nie skupia się on zbytnio na fabule spektaklu. Ponadto, z praktycznego punktu widzenia, ponieważ okolice stacji metra Pont de Sèvres są w remoncie, należy zaplanować nieco więcej czasu na dojazd, ponieważ droga do sali widowiskowej nie jest naturalnie wytyczona.

Jeśli chodzi o salę, warto wybrać miejsca bardzo blisko sceny, ponieważ my siedzieliśmy nieco daleko i trudno było nam dostrzec emocje na twarzach aktorów oraz dobrze zrozumieć kolejne postacie. Spektakl trwa 2 godziny i 30 minut z 20-minutową przerwą, idealną na rozprostowanie nóg, ponieważ fotele nie są szczególnie wygodne.