Monologi Machina: seks w każdej odsłonie na scenie Comédie Bastille

Les Monologues du Machin, spektakl Thomasa Caruso Aragony o męskości i relacjach z ciałem męskim, gra się w Comédie Bastille w Paryżu do 2 stycznia 2027 roku.

Monologi o Machinie poruszają proste, uniwersalne pytanie: co znaczy być mężczyzną dzisiaj? W Teatrze Comédie Bastille ten spektakl teatralny łączy grę sceniczną z bezpośrednim głosem, aby podejść do męskości (a zwłaszcza do mężczyzny) z humorem i szczerością, od 22 stycznia 2026 do 2 stycznia 2027. Reżyseruje Thomas Caruso Aragona, spektakl gromadzi trzech aktorów, którzy na siebie kolejno wychodzą, by oddać głos wątpliwościom, sprzecznościom i myślom postaci osadzonych w swojej epoce. Zaprojektowany jako męski odpowiednik Monologues du Vagin Eve Ensler, ten projekt wzywa, by posłuchać inaczej tego „machiny”, o której rzadko się mówi, a która bez wątpienia zasługuje na postawienie pytania.

Początek tej historii opiera się na jednym liczbie: według pewnego artykułu, aż 98 % kobiet kojarzyłoby słowo „męskość” z pojęciem „toksyczności”. To spostrzeżenie zainspirowało Thomasa Caruso Aragona, który postanowił stworzyć spektakl, by inaczej przyjrzeć się męskości — przywrócić jej bardziej ludzki, wrażliwy i spokojny wymiar. Trzy męskie głosy, trzy uzupełniające się spojrzenia, wspólna chęć: szczerze mówić o tym, czym dziś jest bycie facetem.

Teatr łączący introspekcję, prelekcję i humor

Na scenie Pierre, Jacques i Paul kolejno rozkładają na czynniki własne relacje z męskością, ciałem, seksem, wychowaniem czy wstydem. Ton jest rzeczowy, przekaz jasny, czasem surowy, ale zawsze przepełniony pasją i energią przekazywania. Scenografia jest oszczędna — trzy stołki, trzy wiszące żarówki — aby skupić uwagę na tekście, rytmie i słuchaniu.

Program łączy humorystyczne chwile z poruszającymi momentami, tak jak ten poświęcony przemocy wobec kobiet, w którym głos zabiera brutalna perspektywa oprawcy. To mocna scena, mająca na celu uświadomienie widzom rzeczywistości, którą często się przemilcza. Ta gra kontrastów — między śmiechem a powagą — nadaje spektaklowi unikalny charakter, tworząc teatr pełen słów, wyznań i pytań bez jasnej odpowiedzi.

Komicy z wielu światów

Obsada opiera się na zmianie aktorów, z których każdy wnosi swoją własną barwę i doświadczenie. Clément Blouin, oprócz tego, że jest magikiem i komikiem, znany jest z występów w telewizji w programach takich jak Les Comiques Préférés des Français czy Jamel Comedy Club. Antonin Verhamme, aktor z Sabaudii, od początku łączy teatru klasyczny z nowoczesną twórczością. Nicolas Sauze, który zaczął naukę aktorstwa późno, odgrywa rolę zarówno w Alpach, jak i poza nimi. Jean-Philippe Renaud z kolei występuje w kilku językach, jednocześnie rozwijając karierę w branży lotniczej.

Każdy z nich odgrywa inną postać, a ich różnorodne historie wzbogacają całą prezentację. Taka wielość perspektyw pozwala stworzyć wyważony obraz męskości, unikając schematów i proponując komentarz pełen życia, przystępny i zawsze osadzony w aktualnym kontekście.

Nasza opinia o Monologach Machiny w Comédie Bastille:

"Wszystko, wszystko, wszystko... dowiecie się wszystkiego o swoim péniszu" śpiewał Pierre Perret... Słodka melodia, którą z odwagą wprost w oczy, Monologi Machiny podejmuje temat męskiej anatomii, obserwując ją z każdej strony, bez tabu, by lepiej zrozumieć istotę. Co to znaczy być mężczyzną dziś i co ma do tego nasze krocze...? Spektakl stara się odpowiedzieć na to pytanie, obalając utarte przekonania o penisie - tak, trzeba go nazywać wprost - dzięki danym naukowym, konkretnym liczbom i śmiesznym sytuacjom. Anatomia, wzruszenia, męski orgazm... wszystko tu się mieści, w towarzyskim, dużym dawkom humoru, by przełamać lody.

Śmiech jest obecny, owszem, ale równie poważne tematy wybrzmiewają z ogromną trafnością... jak przemoc seksualna, w niezwykle zimnej, a zarazem chirurgicznej diatrice, w jej ukazywaniu i potępianiu. To głębokie, nawet brutalne, ale trzeba to głośno powiedzieć! Spektakl niezaprzeczalnie kojarzy się także ze swoim żeńskim odpowiednikiem, czyli Monologi o Vaginie (słowna obecność tej pracy już na początku spektaklu), zwłaszcza w fragmencie o różnorodnych orgasmach, lecz nigdy nie służy kopiowaniu - zawsze wnosi coś nowego: swój własny, niepowtarzalny punkt widzenia na tę tematykę.

Przez 1h20 min mamy do czynienia z widowiskiem bardzo rytmicznym i dynamicznym, które szybko przechodzi przez wszystkie tematy, nie pozostawiając nic bez rozwinięcia. Ktoś nie nudzi się ani przez chwilę. Każda część, zbudowana inaczej w zależności od wybranego kąta, pozwala każdemu zmianie tempa na oddech, by uniknąć tunelu monologu (który i tak w pewnym sensie nim jest). Na scenie zawsze trzech aktorów, co nadaje całości pewną dynamikę. A czasem jeden z aktorów zwraca się bezpośrednio do widowni, nadając wypowiedziom szerszy wymiar.

Zwróćcie także uwagę, że widzowie będą proszeni o włączenie się do momentu (jeśli możliwe, unikajcie miejsc pierwszych rzędów, jeśli nie chcecie być wytypowani). Jednak cokolwiek by się nie stało, gwarantujemy udany wieczór (nam osobiście bardzo się podobało!). Dla widzów o wyrobionym poczuciu estetyki — to spektakl z wartością publiczną, wart natychmiastowego zobaczenia!

Decydując się na oddanie głosu tym, których głos jest mniej słyszany w tych tematach, Les Monologues du Machin proponuje osobiste i szczere spojrzenie na skomplikowaną kwestię. To przedstawienie, które wywołuje refleksję bez narzucania siły, zaprasza każdego do innego spojrzenia na to, czym może być męskość dzisiaj. Rezerwować bilety na Comédie Bastille?

Ten test został przeprowadzony w ramach zaproszenia zawodowego. Jeśli Twoje doświadczenia różnią się od naszych, prosimy o informację.