Notre-Dame'in karşısındaki bu kilise, Paris'in en eski yapılarından biri olarak bilinir ve Bizans'a ait bir hazinenin saklandığı yer olarak öne çıkıyor.

René-Viviani Meydanı’nın gölgesinde Saint-Julien-le-Pauvre Kilisesi, zamanı büyüleyen derin bir sakinlikle dikkat çekiyor. Cepheyi mütevazı görünse de Paris’in en özgün liturjik hazinelerinden biri olan devasa bir ikonostasis’e ev sahipliği yapıyor. Seine kıyılarındaki turist telasının birkaç adım ötesinde kutsal bir parantez.

René-Viviani Meydanı'nda bulunan, tam karşısında Paris Notre-Dame Katedrali, Saint-Julien-le-Pauvre Kilisesi gölgesinde saklanmış gibi görünse de, XII. yüzyılın bu gotik hazinesi, bugün melkite ibadeti altında olan, Paris'in en eski kiliselerinden biri olarak kabul edilir. Şehrin turist meydanlarından birine sıkışmış olan bu yapı, mahallesine son derece bağlı, şaşırtıcı bir geçmişe sahip.

Üniversitenin Çalkantılı Oturma Eylemi

Orta Çağ’da, Saint-Julien-le-Pauvre yalnızca bir ibadet yeri değildi. Paris Üniversitesi öğrencilerinin resmi toplanma noktasıydı ve aynı zamanda öğretmenlerin buluşma mekanıydı (gelecekteki Sorbonne). Burada rektör seçilir ve genel kurul toplantıları yapılırdı. Ancak o dönemin öğrencileri her zaman ilahi bir koruma altında değildi. 1524 yılında bir toplantı tam bir kaosa dönüştü: öğrenciler, özellikle çekişmeli bir oturum sırasında kiliseyi kelimenin tam anlamıyla yağmaladı.

Bu olay, yapının uzun süreden beri süregelen gerileşmesinin başlangıcını işaret etti ve 17. yüzyılda bile tuz ambarı olarak kullanıldığı biliniyor. Bugün gördüğünüz kilise ise orijinalinden daha küçük; yıkılmaktan kurtarmak için nefinin ilk bölümleri kaldırıldı.

Kutsal bir sınır

Bugün burada atmosfer kökten değişti. 1889’dan beri Melkit Rum Katolik topluluğu ağırınılık yapıyor. Girer girmez bakışlarınızı büyüleyen, ikonostase adlı bu heybetli ahşap bölme, ikonlarla süslü olan bu yapı, nef’i (inananların toplandığı ana ibadet alanı) ile kutsal alanı kilise görevlilerinin bulunduğu bölümü ayırıyor. 1900 yılında kurulan ikonostase, Bizans ibadeti’nin merkezi unsurunu oluşturuyor.

Romalı kiliselerin cemaatin gözü önünde açık olan chœur ile karşılaştırınca, ikonostaz bir sır yaratır: görünen dünya ile ilahi dünya arasındaki ayrımı simgeler. Merkezdeki kraliyet kapıları, litürjinin ana anlarında ancak açılır; bu da suna hakkında kısa bir bakış sunar. Burada org yok: müzik sadece seslidir, Yakın Doğu’nun müzik geleneklerinden miras kalan bir ses deneyimi sunar ve komşu kiliselerden radikal biçimde farklı bir manevi tecrübeye yol açar.

Bu sayfa yapay zeka destekli unsurlar içerebilir, daha fazla bilgi burada.