Έχετε ακούσει για αυτό το άγνωστο καλυμμένο πέρασμα που ανακαινίζεται και βρίσκεται κοντά στη Galerie Vivienne;

Στο 2ο διαμέρισμα του Παρισιού, η Galerie Colbert ολοκλήρωσε πρόσφατα την αναπαλαίωσή της, μετά από τρία χρόνια εργασιών που διήρκεσαν από το 2022 έως το 2025. Σας προσκαλούμε να την ανακαλύψετε ξανά και να μάθετε την ξεχωριστή ιστορία της.

Η Γκαλερί Κολμπέρ, που βρίσκεται δίπλα στη θρυλική Γκαλερί Βιβιέν στον 2ο διαμέρισμα, ανανεώνεται μετά από τρία χρόνια αναστήλωσης. Από το 2022 έως το 2025, αυτό το σκεπαστό πέρασμα με ξεχωριστό χαρακτήρα αναμορφώθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης (INHA). Χτισμένο το 1826, κατεδαφίστηκε το 1873, ανακατασκευάστηκε το 1874 από τον Henri Blondel, αναπαλαιώθηκε το 1986 και τελικά επισκευάστηκε το 2025, αποδεικνύοντας την εξέλιξη των αστικών χρήσεων στο Παρίσι. Ας ανακαλύψουμε αυτό το μοναδικό σημείο που φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, και το μυθικό εστιατόριο Le Grand Colbert, που έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο. Βρίσκεται ανάμεσα στη rue des Petits-Champs 6 και την οδό de la Banque, ακριβώς μπροστά από την είσοδο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας, και διαφέρει από τις άλλες στο ότι δεν φιλοξενεί καθόλου καταστήματα, αφού είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στον πολιτισμό.

Το αναπτυξιακό έργο, που έχει ανατεθεί στο γραφείο Pierre-Antoine Gatier, κύριο αρχιτέκτονα των ιστορικών μνημείων, και στη Constance Guisset, σχεδιάστρια και αρχιτέκτονα εσωτερικών χώρων, έχει ως στόχο την ενότητα φορέων της ιστορίας της τέχνης, της αρχαιολογίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η φιλικότητα και η ανταλλαγή ιδεών, απαραίτητες για την προάσπιση της γνώσης, βρίσκουν θέση στο επίκεντρο αυτής της αναβάθμισης. Αυτός ο αστικός χώρος πλέον φιλοξενεί φοιτητές από το μεταπτυχιακό, Έλληνες και ξένους ερευνητές, καθώς και επαγγελματίες της πολιτιστικής κληρονομιάς. Μην ξεχνάμε, επίσης, τους λάτρεις της ιστορίας της τέχνης και τους περίεργους επισκέπτες που μπορούν ελεύθερα να περπατήσουν σε αυτό το ιστορικό περπάτημα του Παρισιού, γεμάτο από ιστορία.

Η γκαλερί διατήρησε τον χαρακτήρα ενός ανοιχτού περπατήματος προς την πόλη, ενώ παράλληλα εξελίχθηκε σε ένα πραγματικό χώρο ζωής. Εκεί συναντάει κανείς το Εθνικό Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης (INHA), το Εθνικό Ινστιτούτο Πολιτιστικής Κληρονομιάς (Inp) και τα ερευνητικά τμήματα των πανεπιστημίων του Παρισιού και της ευρύτερης περιοχής που ασχολούνται με την ιστορία της τέχνης. Οι χώροι πλέον σηματοδοτούνται από τις μεγάλες μορφές της ιστορίας της τέχνης και της αρχαιολογίας, των οποίων τα ονόματα φέρουν τα αίθρια, όπως ο Guillaume Guillon Lethière, ο Walter Benjamin, ο Roberto Longhi, ο Aby Warburg, ο André Chastel ή και η αντίσταση Rose Valland, στην τιμή της οποίας αποτίει φόρο το εισόδημα.

Ποια είναι η ιστορία της Γκαλερί Κολμπέρ;

Η ιστορία της Γκαλερί Κόλμπερτ χρονολογείται από μια παλιά κατοικία που κατασκευάστηκε από τον Louis Le Vau και ανήκε αρχικά στον Colbert, πριν περάσει στα χέρια του ρυθμιστή Philippe d'Orléans, ο οποίος κατοικούσε στο Βασιλικό Παλάτι. Ένα από τα πιο εκπληκτικά στοιχεία αυτού του χώρου είναι ότι, τον 18ο αιώνα, λειτουργούσε ως στάβλοι του Philippe d'Orléans. Πλέον φαίνεται απίστευτο ότι η όμορφη ροτόντα ήταν στην πραγματικότητα η αυλή των σταβλών.

Το 1826, η εταιρεία Adam και Συνεργάτες αγοράζει αυτό το συγκρότημα από το κράτος και αποφασίζει να μετατρέψει τα παλιά αχυρώνες σε μια αίθουσα τέχνης, ανταγωνιζόμενη την κοντινή Galerie Vivienne. Ο αρχιτέκτονας J. Billaud επιτυγχάνει τότε ένα θαύμα: μετατρέπει την αυλή των αχυρώνων σε μια ευρεία ροτόντα, φωτισμένη από έναν θόλο από γυαλί, στο απόγειο της μόδας των καλυμμένων περασμάτων του Παρισιού, που λειτουργούν ως χώροι επίσκεψης, εμπορίου και κοινωνικών συναθροίσεων. Αυτό το μεγαλοπρεπές σκηνικό του 19ου αιώνα γεννήθηκε από αυτήν την εντυπωσιακή μεταμόρφωση το 1830.

Στο κέντρο αυτής της ροτόντας, ο Μπιλαρντ είχε τοποθετήσει έναν υπέροχο χάλκινο πολυέλαιο που φέρει έναν στέφανο με επτά κρυστάλλινα σφαιρίδια φωτισμένα με γκάζι, γνωστό ως «φωτεινό καρύδι». Αυτό το πολυέλαιο έγινε το δημοφιλέστερο σημείο για ραντεβού ερωτευμένων κατά τη διάρκεια της Ιουλιανής Βασιλείας. Η διάμετρος της διαδρόμου, μήκους 83 μέτρων και διακοσμημένου με ψευδομάρμαρα ημικυκλικές κιονοστοιχίες, φιλοξενεί υπέροχα πολύχρωμα μοτίβα. Η ζωγραφική πάνω από την είσοδο απεικονίζει τον Κολμπέρ να προωθεί το εμπόριο.

Γιατί η γκαλερί καταστράφηκε και στη συνέχεια ξαναχτίστηκε;

Με την ανάπτυξη των μεγάλων λεωφόρων, των εμπορικών καταστημάτων και τις αλλαγές του Haussmann, αυτοί οι περαστικοί διάδρομοι αρχίζουν να χάνουν την αξία και τη χρηστικότητά τους στις σύγχρονες ανάγκες. Η παλαιωμένη γκαλερί θεωρείται πια άβολη και μη κερδοφόρα. Έτσι, οι ιδιοκτήτες αποφασίζουν να καταστρέψουν το αρχικό κτίριο το 1873 και να δώσουν μια νέα πνοή στον χώρο.

Από 1873 έως 1874, ο αρχιτέκτονας Henri Blondel ξαναοικοδομεί ένα νέο κτίριο. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένα πιο μεγαλοπρεπές και σύγχρονο κτίριο, που θα φιλοξενεί γραφεία, εμπορικά καταστήματα και δημόσιες υπηρεσίες, με μία επιβλητική νεο-αναγεννησιακή αισθητική. Η ροτόντα και η γυάλινη οροφή, χαρακτηριστικά στοιχεία, συμβολίζουν μια πιο ανθεκτική και εμβληματική αρχιτεκτονική. Το "φωτεινό φοίνικα" έχει σήμερα εξαφανιστεί και αντικατασταθεί από ένα μπρούντζινο άγαλμα του 1822, δημιουργία του Charles-François Nanteuil-Lebeuf, που απεικονίζει την Ευρυδίκη δαγκωμένη από φίδι.

Η αρχιτεκτονική της γκαλερί ενέπνευσε πολλούς αρχιτέκτονες σε όλη την Ευρώπη: η ιδέα της ρόδακας συχνά αποτέλεσε πρότυπο όταν σχεδίαζαν διασταυρώσεις διαδρόμων σε μια γκαλερί. Παρ' όλες αυτές τις ανακαινίσεις, η γκαλερί άρχισε να παρουσιάζει πτώση. Τελικά, έκλεισε το 1975.

Η Εθνική Βιβλιοθήκη αγοράζει τότε τη γκαλερί και εμπιστεύεται στον αρχιτέκτονα Αδριέν Μπλάνσε την αναπαλαίωσή της. Το 1986, η γκαλερί ανακατασκευάζεται σε μια κατάσταση που πλησιάζει το ύφος του 19ου αιώνα, χρησιμοποιώντας τα υλικά και τις τεχνικές της εποχής. Η γκαλερί συμβολίζει ιδανικά την εξέλιξη του Παρισιού τον 19ο αιώνα, το πέρασμα από μια πόλη εμπορικής χαλάρωσης σε μια πόλη θεσμικής εκπροσώπησης, καθώς και τη συχνή πρακτική της κατεδάφισης και ανακατασκευής, που εφαρμόζονταν στην πόλη για την προσαρμογή των κτιρίων στις νέες ανάγκες.

Από τότε, λειτουργεί υπό την αιγίδα του Εθνικού Ινστιτούτου Ιστορίας της Τέχνης και φιλοξενεί πολλούς φορείς που σχετίζονται με την ιστορία της τέχνης και την πολιτιστική κληρονομιά. Στη Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας μπορείτε να αγοράσετε καρτ ποστάλ, αφίσες και βιβλία. Το μουσείο Charles Cros συγκεντρώνει τις συλλογές της Εθνικής Φωνοθήκης. Σήμερα προστατευόμενη, αποτελεί μια επιτυχημένη μετατροπή σε έναν πολιτιστικό χώρο.

Πώς εξελίχθηκε η διαδρομή το 2025;

Από το 2022 έως το 2025, χρειάστηκαν τρία χρόνια για την αποκατάσταση του χώρου, την ανακαίνιση και την επανεφεύρεση, διατηρώντας ωστόσο τις αρχικές του αποχρώσεις. Το νέο σχέδιο, που υλοποιεί η εταιρεία του Πιερό-Αντουάν Γκατιέ, ζωντανεύει ξανά τον ιστορικό διάδρομο αυτής της τοποθεσίας. Τα σκηνικά, τα σύνολα των επιφανειών και οι πλαστογραφημένοι μαρμάρινες επιφάνειες βαμμένες με λάδι διαχειρίστηκαν με γνώση και τέχνη, με στόχο την διατήρηση της αυθεντικότητας των ιστορικών αποσπασμάτων. Νέος χώρος υποδοχής δημιουργείται γύρω από τα ερείπια του Hotel Bautru, ενώ ένα νέο καφενείο στεγάζεται στη ρωσική, απέναντι από την γκαλερί που βλέπει στον κήπο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας.

Η σχεδιάστρια Constance Guisset επανεφευρέθηκε τα έπιπλα, προκειμένου να ενισχύσει τη φιλοξενία των χώρων, διατηρώντας ταυτόχρονα τον σεβασμό στην ιστορική αρχιτεκτονική. Μακριά παγκάκια δημιουργούν ζώνες φιλικής κοινωνίας ανάμεσα στις κολώνες, σε χρωματική αρμονία που συνεχίζει την παλέτα της γκαλερί. Ακουστικά και ορατά διακοσμητικά στοιχεία, όπως δοκίδες και πινακίδες, διακοσμούν τον χώρο σαν σε μια καλυμμένη γκαλερί του 19ου αιώνα. Η υποδοχή πλέον είναι ευδιάκριτη από την γκαλερί, απλωμένη μέσα στο ισόγειο Rose Valland, ώστε να καλωσορίζει με τον καλύτερο τρόπο όλους τους επισκέπτες.

Η ροτόντα μετατρέπεται σε μια ζωντανή και γεμάτη ζωή πλατεία, επανέρχοντας τον κυκλικό της χαρακτήρα με την εγκατάσταση καναπέδων που ακολουθούν τις γραμμές του δαπέδου. Στο κέντρο, ένα εντυπωσιακό κρεμαστό πολυέλαιο απλώνεται από την κορυφή της γυάλινης οροφής, αποτελούμενο από φωσφορίζουσες σφαίρες που αντανακλούν τα υπάρχοντα φωτιστικά και από ηχητικές σφαίρες που ενισχύουν την άνεση και την ακουστική.

Γιατί επισκεπτόμαστε αυτό το μέρος;

Αν κατευθυνθούμε στην Γκαλερί Κόλμπερ θα ανακαλύψουμε έναν χώρο με μοναδική ιστορική διαδρομή, που έχει ζήσει πολλές ανατυπώσεις από το 1826. Κατεστραμμένη το 1873, ξαναχτισμένη το 1874 από τον Henri Blondel σε στιλ νεο-αναγεννησιακό, και ανακαινισμένη το 1986, αποτελεί ζωντανό αποδεικτικό των αλλαγών και της εξέλιξης του Παρισιού και των χρήσεών του. Ο διάδρομος αυτός προσφέρει μια ήσυχη εναλλακτική λύση απέναντι στη γειτονική Galerie Vivienne, συχνά γεμάτη κόσμο. Σε αντίθεση με άλλες γκαλερί του Παρισιού, δεν φιλοξενεί καταστήματα και εξυπηρετεί αποκλειστικά την κουλτούρα και την πολιτιστική κληρονομιά. Αν ψάχνετε για έναν καλό προορισμό να περπατήσετε σε ένα ιστορικό περιβάλλον και παράλληλα να απολαύσετε έναν καφέ στη μαγευτική ρουτίνα, αυτή η γκαλερί είναι η ιδανική επιλογή. Οι αρχιτέκτονες ήθελαν η εμπειρία να γίνεται φιλόξενη, ιδανική για συναντήσεις και συγκεντρώσεις.

Δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το Le Grand Colbert, αυτό το θρυλικό μπριζερι που φιλοξενεί αρχιτεκτονική Art Nouveau, ανακηρυγμένη διατηρητέα πολιτιστική κληρονομιά. Συχνά τυχαίνει να επιλέγεται για κινηματογραφικές λήψεις. Βρίσκεται στην είσοδο από την οδό Petits-Champs, και διατηρεί έναν αυθεντικό χώρο εποχής Belle Époque που αξίζει να τον ανακαλύψει καθημερινά ο επισκέπτης. Το μέρος αυτό φιλοξενεί συχνά συνέδρια, παρουσιάσεις βιβλίων, προβολές και συζητήσεις ιδεών, ειδικά κατά τις εκδηλώσεις όπως οι Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς ή οι Νύχτες της Ανάγνωσης.

Ανάμεσα στην Πλατεία των Νικητών και τον κήπο του Παλαί-Ρουά, η γκαλερί βρίσκεται σε μια γειτονιά πλούσια σε στέγαστα περάσματα και ιστορική κληρονομιά. Είναι μια υπέροχη εμπειρία για όσους αγαπούν την ιστορία, την τέχνη και την αρχιτεκτονική του Παρισιού.

Μερικές ιστορίες για την Πινακοθήκη Colbert

Ήξερες ότι αυτό το υπέροχο πέρασμα ήταν αρχικά οι στάβλοι του Φιλίππου του Όρλεαν τον 18ο αιώνα; Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, κοιτάζοντας την εντυπωσιακή ρότορα σήμερα, κάποτε ήταν η αυλή των σταύλων του Βασιλικού Όλμου. Αυτή η εντυπωσιακή μεταμόρφωση το 1830 αποτελεί μια απόδειξη της αρχιτεκτονικής ευφυΐας της εποχής, που κατάφερε να μεταμορφώσει ένα λειτουργικό κτίριο σε έναν κομψό καλυμμένο πεζόδρομο.

Το διάσημο "φωτεινό φοίνικα", το υπέροχο χάλκινο κηροπήγιο με στέμμα από εφτά κρυστάλλινους ομολογόητους φωτισμούς που φωτίζονταν με αέριο, βρισκόταν στο κέντρο της αψίδας και ήταν το απόλυτο σημείο συναντήσεων των εραστών επί της Δυναστείας των Ιουλιέτων. Αυτό το εμβληματικό κηροπήγιο χάθηκε κατά την πρώτη κατεδάφιση το 1873. Σήμερα, στη θέση του μπορεί να θαυμάσει κανείς ένα άγαλμα της Ευρυδίκης, τυλιγμένη από ένα φίδι. Το 1830, ο Μπερλιόζ ερμήνευσε τη Μασσαλιώτιδα από ένα παράθυρο της γκαλερί, σ’ ένα αξέχαστο moment που έμεινε χαραγμένο στη μνήμη των Παριζιάνων της επανάστασης.

Τον 19ο αιώνα, η γκαλερί φιλοξενούσε διάφορα καταστήματα πολυτελείας και ένα λογοτεχνικό αρχείο με μια βιβλιοθήκη 15.000 τόμων, αντικατοπτρίζοντας την επιδίωξή της για κομψότητα και γνώση. Το όνομα της γκαλερί προέρχεται από τον Ζαν-Μπαστί Λολμπέρ, του οποίου το ιδιωτικό αρχοντικό βρισκόταν παλαιότερα στο σημείο αυτό. Για να ανταγωνιστεί τη Γκαλερί Βιβιέν, μια επιβλητική προσωπογραφία του Κολμπέρ, απεικονισμένη δίπλα σε μια γλυπτή μορφή του Ερμή ως σύμβολο του Εμπορίου, τοποθετήθηκε πάνω από την είσοδο του νότιου τμήματος.

Η αρχιτεκτονική της γκαλερί, με κορυφαίο χαρακτηριστικό το ρουτόν για τη διασταύρωση των διαδρόμων, ενέπνευσε πολλούς αρχιτέκτονες σε όλη την Ευρώπη. Η γκαλερί αποτελεί τέλειο παράδειγμα της συχνής διαδικασίας κατεδάφισης και ανακατασκευής στη Ζωή του Παρισιού, προκειμένου να προσαρμοστεί το κτίσμα στις σύγχρονες ανάγκες: χτισμένη το 1826, κατεδαφίστηκε το 1873, ξαναχτίστηκε το 1874 σε νεο-αναγεννησιακό στιλ, ανακαινίστηκε το 1986 και ολοκληρώθηκε η αναμόρφωσή της από το 2022 μέχρι το 2025. Ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό παλίμψηστο.

Με λίγα λόγια, η Galerie Colbert αποτελεί ένα κομμάτι περισσότερο από μια απλή διαδρομή κάτω από στέγαστρο. Είναι μάρτυρας της ιστορίας του Παρισιού, ένας αρχιτεκτονικός θησαυρός που κατάφερε να εξελιχθεί και να ανανεωθεί μέσα στους αιώνες. Μην χάσετε αυτήν την υπέροχη ανακάλυψη, ιδανική για όσους αγαπούν τα καλοδιατηρημένα σκεπαστά περάσματα και την αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα.