Αυτό το μεσαιωνικό φρούριο στα Υβενίν ήταν το μυστικό της Ντιάν ντε Πουατιέ.

Το μεσαιωνικό φρούριο των Υβλίν, το Κάστρο του Beynes, κρύβει μια πολυετή ιστορία και μια απροσδόκητη σύνδεση με τη Ντιάν ντε Πουατιέ. Μόλις 30 χιλιόμετρα από το Παρίσι, στην καρδιά αυτής της πόλης των Υβλίν, τα ερείπιά του που έχουν κηρυχθεί Μνημείο της Ιστορίας αξίζει να τα ανακαλύψει κανείς καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου στην Μπέινς. Αποφασίσαμε να τα ανακαλύψουμε κατά τη διάρκεια μιας μικρής from απόδρασης και αποκαλύπτουμε ένα μέρος από τα μυστικά του.

Αν, όπως εμείς, αγαπάτε να εντοπίζετε μοναδικά μέρη για επίσκεψη, ήρθε η στιγμή να κάνετε μια στάση στο μεσαιωνικό φρούριο Beynes, χτισμένο στην καρδιά της κωμόπολης που φέρει το ίδιο όνομα στις Υβλίνες (78). Να ένα μνημείο που δεν έχει τελειώσει να μας εκπλήσσει. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων δυτικά του Παρισιού, στο βάθος της κοιλάδας της Mauldre, τα ερείπιά του, μερικώς διατηρημένα, αφηγούνται σχεδόν δέκα αιώνες Ιστορίας, από τη φεουδαρχία των Καπετιέν μέχρι τα λαμπρά επιτεύγματα της Αναγέννησης. Και στο κέντρο αυτής της αφήγησης βρίσκεται η Diane de Poitiers, η αγαπημένη του βασιλιά Henri II, για την οποία ελάχιστοι γνωρίζουν ότι υπήρξε για ένα διάστημα ερωμένη αυτού του τόπου.

Ένα χωριό με προϊστορικές ρίζες

Η ιστορία της Μπέινς είναι βαθύτερη από τα μεσαιωνικά της πετρώματα. Λεπίδες από λεία πέτρα μαρτυρούν την παρουσία του ανθρώπου σε αυτή τη γη ήδη από την Προϊστορία. Στο τέλος του 10ου αιώνα, το Αββαείο Saint-Germain-des-Prés κατέχει ολόκληρο το κτήμα. Ο ναός του Αγίου Μαρτίνου, η καταγωγή του οποίου πιθανόν φτάνει στην εποχή των Μεροβιγγίων (6ος-8ος αιώνας), συμπληρώνει αυτόν τον εξαιρετικό πλούτο, με ένα μέρος του τωρινού κτιρίου να υψώνεται ήδη τον δωδέκατο αιώνα.

Ένα κάστρο που γεννήθηκε μέσα από τους φεουδαρχικούς αγώνες

Στον 12ο αιώνα το castrum διαμορφώνεται και μαρτυρείται σε έναν φόρο τιμής-αφιέρωμα του Σίμωνος Γ’ ντε Μονφόρ προς την Αγία Μονή Saint-Germain-des-Prés. Η οχυρωμένη αυτή θέση κατέχει τότε στρατηγική σημασία πάνω στην αρχαία ρωμαϊκή οδό που συνέδεε την κοιλάδα του Λόιρ με τον Σηκουάνα, στη μέση ανάμεσα στα υψώματα της πεδιάδας της Βερσαΐλ και τα ρεμά/φουσκώματα του Μαντού. Ο Beynes λειτουργούσε ως φραγμός απέναντι στις νορμανικές και αγγλικές επιδρομές, διαφυλάττοντας τα σύνορα της βασιλικής επικράτειας.

Τοποθεμένο πάνω σε έναν οβάλ λόφο-φρούριο, το κάστρο περιβάλλεται από έναν περίβολο εννέα πύργων, εκ των οποίων μόνο οι πέντε από τους μικρότερους χρονολογούνται από το αρχικό φρούριο. Μια απρόσμενη για την εποχή επιλογή: αντίθετα με τα φρούρια που συνήθως στέκονται σε υψώματα, αυτό έχει χτιστεί βαθιά στην κοιλάδα, περιτριγυρισμένο από τάφρους πλάτους 20–30 μέτρων. Μια αρχιτεκτονική ιδιαιτερότητα που αποτυπώνει μια αμυντική λογική ειδικά για αυτή τη θέση.

Από το στρατιωτικό φρούριο στην έπαυλη αναψυχής

Μεταξύ 1413 και 1416, το κάστρο περνά υπό την επιρροή της οικογένειας d'Estouteville, μιας επιδραστικής νορμανδικής δυναστείας. Πρόκειται για τον Ρομπέρ ντ'Εστουτβίλ που, γύρω στο 1450, ξεκινά μια σημαντική μεταμόρφωση: ο πύργος κατεδαφίζεται, οι οχυρώσεις προσαρμόζονται στην αναδυόμενη τέχνη της πυροβολικής, και η οικία γίνεται πιο άνετη. Ο Πόλεμος των Εκατό Χρόνων και ύστερα οι πόλεμοι της θρησκείας, ιδιαίτερα σφοδροί στη δυτική περιφέρεια γύρω από το Παρίσι, έχουν μακροχρόνια δικαιολογία για τη διατήρηση μιας στρατηγικής αξίας σε αυτόν τον τόπο.

Το 1530 τα χρέη του Καρόλου Α' της Λουξεμβούργου οδήγησαν στην κατάσχεση της περιουσίας. Ο Γκιγιόμ Πουγιέ, μελλοντικός Καγκελάριος της Γαλλίας, έγινε ο αγοραστής. Το Κάστρο εισέρχεται σε μια νέα εποχή: εκείνη των βασιλικών συμβούλων και των ευνοούμενων της εξουσίας.

Το μυστικό της Ντιάν ντε Πουατιέ

Το 1556 ο Ερρίκος Β' χαρίζει το κτήμα Beynes στη Ντιάν ντε Πουατίε, τη μοναδική του αγαπημένη και μία από τις πιο ισχυρές φιγούρες της αυλής της Γαλλίας. Για αυτήν, ο μεγάλος αρχιτέκτονας Φιλιμπέρ ντε Λορμ (διάσημος μεταξύ άλλων για το château d'Anet και για μέρη του Chenonceau) σχεδιάζει δύο Αναγεννησιακά περάσματα προστιθέμενα στο μεσαιωνικό κτίριο. Τα βασιλικά διαμερίσματα διαμορφώνονται στον όροφο, ενώ η Ντιάν καταλαμβάνει το ισόγειο. Το κάστρο, κάποτε φρούριο, μετατρέπεται σε τόπο εξοχής της αριστοκρατίας.

Αλλά ο Ερρίκος Β' πεθαίνει στις 10 Ιουλίου 1559, πριν προλάβει να απολαύσει πλήρως αυτή την κατοικία. Ένα πεπρωμένο αιωρούμενο, σαν να είχε παγώσει στους λίθους.

Παρακμή, εγκατάλειψη και αναγέννηση της πολιτιστικής κληρονομιάς

Ο 17ος αιώνας μετατρέπει το κάστρο σε τόπο λαμπερών κοινωνικών συναντήσεων, μέχρι που η παρακμή αρχίζει ήδη στον επόμενο αιώνα. Το 1732, ο εκάστοτε ιδιοκτήτης προβαίνει σε μερική κατεδάφιση του κτιρίου ώστε να πουλήσει τα υλικά του. Αυτό που έμεινε σιγά-σιγά έχει βυθιστεί μέσα στην πυκνή βλάστηση.

Το 1967, ο δήμος Beynes απέκτησε τα ερείπια και δεσμεύτηκε για τη διατήρησή τους. Εντάχθηκαν στα Ιστορικά Μνημεία από το 1959 και χαρακτηρίστηκαν επίσημα το 2014· σήμερα το κάστρο ωφελείται από ένα πολυετές πρόγραμμα αποκατάστασης που διεκπεραιώνεται από την εταιρεία Lympia Architecture, υπό την αιγίδα του νομού Yvelines. Οι εργασίες που ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο του 2024 κατάφεραν να προστατέψουν τις λιθοδομές και να αναδείξουν την κεντρική οδό γύρω από το κάστρο.

Προσεχώς, η ville de Beynes προβλέπει την επαναλειτουργία αυτής της κεντρικής αρτηρίας προς το κοινό, με διδακτικό χαρακτήρα, ώστε ο καθένας να τη διασχίζει όπως γινόταν τον 15ο αιώνα. Μια προκαταρκτική μελέτη έχει ανατεθεί στους μουσειογράφους-αρχιτέκτονες Ντανιέλ Κλερί, Ζαν-Μισέλ Ντόμπουργ και στην Περιν Λεκλέρ, αρχιτέκτονα του πολιτιστικού κληρονομιάς.

Το φρούριο του Beynes επισκέπτεται κανείς ελεύθερα από την Πλατεία της 8ης Μαΐου 1945 στο Beynes, σε λιγότερο από 30 λεπτά από το Βερσαλλίες. Ο σύλλογος Beynes Histoire et Patrimoine προσφέρει επίσης περιηγήσεις με ξεναγό, ειδικά κατά τις Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ευρώπης. Για όσους αγαπούν την μεσαιωνική κληρονομιά στην Ιλ ντε Φρανς, πρόκειται για μια όμορφη ανακάλυψη, μακριά από το πλήθος, δίπλα στο δημόσιο δάσος του Beynes.