Een film draait op het scherm terwijl muzikanten in de zaal spelen: de ciné-concert verenigt een vertoning met een live muzikale interpretatie. De uitdaging is twee tijdlijnen op elkaar af te stemmen: die van het reeds gemonteerde beeld en die van het concert.
Het systeem gaat verder dan alleen stomme films. De CNC legt uit dat ook gesproken films en musicals op deze manier kunnen worden vertoond. Voor veel van deze voorstellingen levert de studio een geluidstrack aan waarin de muziek is weggelaten, terwijl de dialogen wel behouden blijven. De instrumentisten spelen de partituren mee tijdens de voorstelling.
Om de film te volgen kan de dirigent beschikken over een geluidssignaal dat het tempo aangeeft, genoemd « klik », of op een videoweergave met tijdcode. De repetities bereiden deze coördinatie voor. De vereiste precisie hangt af van het werk: een musical vereist een bijzonder strakke afstemming tussen bewegingen, beelden en muziek.
Deze beperking laat ruimte voor interpretatie. Het te respecteren tempo staat de uitwerking van nuances, lyrisme en de articulatie van het partituur niet in de weg. Vrijheid neemt een andere vorm aan wanneer de voorstelling steunt op improvisatie of op een nieuw gecomponeerd werk, in plaats van de herhaling van de bekende filmmuziek.
Stille cinema bood onder andere verschillende vormen van live begeleiding. In een gesprek van het CNC over Dans la nuit legt het Institut Lumière uit dat het aan verschillende festivals heeft gevraagd hun eigen muziek te schrijven bij deze film zonder officiële partituren. De voorstellen maakten gebruik van piano, accordeon of zelfs een rockfusionband.
Hetzelfde werk kan dus onder heel verschillende begeleidingen klinken. Het programma van een ciné-concert geeft inzicht in deze dimensie: originele muziek die opnieuw wordt gespeeld, een nieuwe partituur of improvisatie, een solist of een ensemble. Deze keuzes horen bij het spektakel, net zoals de vertoonde film.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
